जनकः राज्ञः दाशरथस्य नगरं प्रति गमयितुं, सन्मानपूर्वकं वचः प्रयुज्य, यथावत् कृत्यं तस्य कन्यादानस्य, यशःप्राप्तस्य, सर्वं निवेदयितुं दूतान् प्रेषयति। तत्र राज्ञः ककुत्स्थस्य द्वयोः पुत्रयोः, ऋषिणा रक्षितयोः, तद्वृत्तान्तं स्नेहपूर्वकं निवेदयित्वा, शीघ्रं राजानं आनयन्तु इति निर्देशः कृतः। कौशिकः 'एवं भवतु' इति प्रत्युवाच, धर्मात्मा जनकः मन्त्रिणः सम्यक् उपदिश्य, तान् अयोध्यां प्रेषयामास, यथाकृत्यं सर्वं निवेदयित्वा, राजानं आनयितुं। दूताः जनकस्य आदेशं गृहित्वा, वाहनैः क्लान्ताः, त्रिरात्रं मार्गे व्यतीत्य, अयोध्यां प्रविशन्ति। ततः राज्ञः आज्ञया, ते राजप्रासादं प्रविश्य, वृद्धं दाशरथं, देववत् दीप्तिमन्तं, दृष्टवन्तः। सर्वे दूताः, अञ्जलिं कृत्वा, निर्भयाः, सन्मानपूर्वकं मधुरं वचनं राजानं प्रति अवदन्। मिथिलाधिपः जनकः, अग्निसहितः, पुनः पुनः मधुरं स्नेहसम्पन्नं वचनं प्राह। तस्य पुरोहितैः आचार्यैः सह, प्रथमतः राज्ञः दाशरथस्य कुशलं, स्थिरं सौभाग्यं च पृच्छति। ततः शान्तपूर्वकं कुशलं पृष्ट्वा, मिथिलाधिपः वैदेहः, कौशिकस्य अनुमत्या, इदं वचनं अवदत्— पूर्वं मम प्रतिज्ञा त्वया ज्ञातम्—कन्या वीर्यशुल्का भवेत्; राजानः, असफलाः, विषण्णाः, पराजिताः, बलहीनाः, प्रत्याहृताः। एषा मे कन्या, राजन्, दैवयोगेन तव पुत्राभ्यां, विश्वामित्रादिभिः सह आगत्य, प्राप्ता। तद् दिव्यं धनुः, महायज्ञे, रामेण, महाबाहुना, महात्मना, भग्नम्। अतः वीर्यशुल्कां सीतां, महात्मने रामाय दातुम् इच्छामि; प्रतिज्ञां पूर्तुम् इच्छामि—त्वं अनुमतिं दातुम् अर्हसि। महान् राजन्, तव पुरोहितैः आचार्यैः सह, शीघ्रं सुरक्षितः आगच्छ; रघुपुत्रयोः दर्शनं अर्हसि। राजराज, मम प्रतिज्ञां पूर्तुम् अर्हसि; तव पुत्रयोः स्नेहं लप्स्यसि। एवं जनकः, विश्वामित्रस्य अनुमत्याः, शतानन्दस्य सम्मत्याः च, मधुरं वचनं अवदत्। एतद् श्रुत्वा, दाशरथः राजा अतीव प्रहृष्टः अभवत्, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च इदं उवाच। कुशिकपुत्रेण रक्षितः रामः, कौसल्यायाः नन्दनः, लक्ष्मणेन सह, विदेहदेशे स्थितः। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, महात्मा जनकः, तस्य कन्यां राघवाय दातुम् इच्छति। यदि जनकस्य सत्क्रियाः सर्वे युष्माकं रोचन्ते, त्वरया तस्य नगरं गच्छाम, कालः न नष्टः स्यात्। मन्त्रिणः, महर्षयः च, 'नूनम्' इति प्रत्युवाचुः। राजा हृष्टः मन्त्रिणः उवाच—'श्वः गमिष्यामः' इति। मन्त्रिणः, समादृताः, तत्र रात्रिं व्यतीत्य, हृष्टाः, सर्वगुणसम्पन्नाः अभवन्। अनन्तरं, रात्रौ व्यतीतायाम्, दाशरथः राजा, हृष्टः, आचार्यैः बन्धुभिः सह, सुमन्त्रं प्रति इदं उवाच—'अद्य सर्वे कोशाध्यक्षाः, नानारत्नैः भूषितं बहु वित्तं पूर्वं प्रेषयन्तु। चतुर्विधं सैन्यं शीघ्रं सम्प्रयातु, उत्तमं रथं मम युज्यताम्। वसिष्ठः, वामदेवः, जाबालिः, कश्यपः, दीर्घायुः मर्कण्डेयः, कात्यायनः च, उपस्थिताः सन्तु। एते ब्राह्मणाः पूर्वं गच्छन्तु, मम रथं युज्यताम्, विलम्बः न भवेत्, दूताः त्वरयन्ति।' राज्ञः आदेशेन, चतुर्विधं सैन्यं, राजा ऋषिभिः सह, अनुगच्छन्। चत्वारः दिवसाः यत्र यातः, विदेहदेशं प्राप्तः। जनकः, तस्य आगमनं श्रुत्वा, सत्कारं व्यवस्थितवान्। वृद्धं दाशरथं समीपं आगत्य, जनकः राजा, हर्षपूर्णः, परमं हर्षं अनुभूतवान्। सः राजन्, हर्षेण पूर्णः, श्रेष्ठं नरं प्रति इदं उवाच—'स्वागतं ते, पुरुषश्रेष्ठ! सौभाग्येन आगतः, राघव। तव उभयोः पुत्रयोः, वीर्येण प्राप्तयोः, सुखं लप्स्यसि; सौभाग्येन वसिष्ठः महर्षिः आगतः। सर्वैः ब्राह्मणश्रेष्ठैः सह, इन्द्रः इव देवैः, सौभाग्येन विघ्नाः नष्टाः, सौभाग्येन वंशः पूजितः। राघवैर् वीर्यश्रेःष्ठैः सह, सम्प्रदायं स्थापय; श्वः प्रातः विवाहसंस्कारः भवेत्। यज्ञस्य समाप्तौ, ऋषिसंनिधौ, विवाहः सम्पाद्यताम्।' एवं ऋषिसंनिधौ, नरपतिः श्रुत्वा, वाचस्पतिः राजा प्रत्युवाच—'स्वीकृतिः दातुः आधारी, पूर्वं श्रुतम्।' 'यथा वदसि, धर्मज्ञ, तथा करिष्यामि; तव वचनं धर्मयुक्तं, कीर्तिमत्, सत्यवक्ता इव।' एतद् श्रुत्वा, विदेहपतिः महान् विस्मयम् अनुभूतवान्; ततः सर्वे ऋषिगणाः, एकत्र मिलित्वा...