रामेण सम्यक् उक्ताः कपिसत्तमाः सर्वे वानराः च विभीषणश्च, कृताञ्जलयः प्रणम्य एवमूचुः— “वयं सर्वे अयोध्यां गन्तुम् इच्छामः। त्वं नः सर्वान् अग्रे नेतुम् अर्हसि। वयं उत्सुकाः वनानि काननानि च विचरिष्यामः। राजन्, त्वां अभिषिक्तं दृष्ट्वा कौसल्यां प्रणम्य शीघ्रमेव स्वगृहं प्रत्यागच्छामः।” एवं वानरैः विभीषणेन च उक्तः धर्मात्मा रामः सुग्रीवसहितैः वानरैः विभीषणेन च इदं वचः अब्रवीत्— “मया सर्वप्रियात् अपि प्रियं प्राप्तम्। मित्रैः सहितः अहम्, सर्वैः सह नगरीं गत्वा परमानन्दं प्राप्स्यामि। सुग्रीव, त्वं शीघ्रं पुष्पकं रथं आरोह वानरैः सह। त्वम् अपि विभीषण राक्षसाधिप, मन्त्रिभिः सहितः आरोह।” ततः सुग्रीवः वानरैः सह हृष्टः दिव्यं पुष्पकं रथं आरुरोह, विभीषणश्च मन्त्रिभिः सहितः। तेषां सर्वेषां समारूढानां तदा स राघवप्रदत्तानुज्ञः स कुवेरस्य परमासनः पुष्पकः आकाशे समुत्पपात्। राघवः तेन दीप्तेन विहगवाहनयुक्तेन विमानरथेन आसीनः हर्षसंतुष्टः कुवेर इव विराजमानः। सर्वे ते महाबलिनः वानराः ऋक्षाः राक्षसाश्च तस्मिन् दिव्ये विमानरथे सुखेन आसन्, न च कश्चिद् अन्यं अपीडयत्। रामस्य अनुमत्यैः स हंसयुक्तः शब्दायमानः रथः आकाशे समुत्पपात्। तदा राघवः सर्वतः विलोक्य सीतां चन्द्रमुखीं इदं वचनम् उवाच— “पश्य वैदेहि, लङ्कां विश्वकर्मणा निर्मितां, त्रिकूटशिखरे स्थितां कैलासशिखरप्रतिमाम्। पश्यैतत् रणभूमि रक्तमांससंप्लुतं, वानरराक्षसवधेन महान् संभारः जातः। अत्र रावणः राक्षसराजः वरदानवितः युद्धे भीषणः, मया तव हेतोः निहतः, विशाललोचने। अत्र कुम्भकर्णः हतः, प्रहस्तः निशाचरः च; अत्र धूम्राक्षः कपिना हनूमता निपातितः। अत्र विद्युन्माली सुषेणेन महात्मना निहतः; अत्र लक्ष्मणेन युद्धे इन्द्रजित् रावणात्मजः हतः। अत्र अङ्गदेन विकटः राक्षसः निहतः; विरूपाक्षः, दुष्प्रेक्षः, महापार्श्वः, महोदरः च अपि निपातिताः। अत्र अकम्पनः हतः, अन्ये च बलिनः राक्षसाः; त्रिशिराः, अतिकायः, देवान्तकः, नरान्तकः अपि। युद्धोन्मत्तः मत्तश्च राक्षसश्रेष्ठौ निपातितौ; निकुम्भः कुम्भश्च कुम्भकर्णसुतौ हतौ। वज्रदंष्ट्रः दंष्ट्रश्च, अन्ये बहवः राक्षसाः निहताः; भीषणः मकराक्षः मया युद्धे निपातितः। अत्र अकम्पनः हतः, शोणिताक्षः च विक्रान्तः; यूपाक्षः प्रजंघश्च महायुद्धे निपातितौ। अत्र विद्युज्जिह्वा भीषणदर्शनः राक्षसः हतः; यज्ञशत्रुः महाबलः सुप्तघ्नश्च निपातितौ। सूर्यशत्रुः हतः, ब्रह्मशत्रुश्च; अत्र मन्दोदरी नाम पत्नी तस्य विलप्यति। सहस्रपत्नीभिः परिवृता, सुरूपे, एष पावनः सागरतीरदेशः दृश्यते। अत्र सागरमतिक्रम्य तां रात्रिं वयम् अवसाम; एष स सेतुर्हि मया सागरे निर्मितः। तव हेतोः, विशाललोचने, नलनिर्मितः अयमद्भुतः सेतुर्दुष्करः कृतः; पश्य, अचलं सागरं वैदेहि, वरुणालयम्। पश्य सागरं, निर्लज्जं इव गर्जन्तं, शङ्खमुक्ताफलसमाकीर्णम्; पश्य हेमशिखरं पर्वतं मैथिलि। हनूमतः विश्रामाय सागरं विदार्य अत्र शिबिरं समुद्रे स्थापितम्। अत्र पूर्वं महादेवः भगवान् अनुग्रहं दत्तवान्; अयं पावनः सागरतीरदेशः दृश्यते। एष सेतुबन्धः त्रिभिः लोकैः पूजितः, शुद्धः, उत्तमः, महापातकनाशनः। अत्र राक्षसराजः विभीषणः आगतः; एष सा सीते, किष्किन्धा रम्या वनपुरी दृश्यते। एषा सुग्रीवपुरी रम्या, यत्र वाली मया हतः; तदा सीता किष्किन्धां वालिवशां दृष्ट्वा, तारा-सहितानां सुग्रीवप्रियाणां स्त्रीणां मध्ये, कोमलानि वचनानि रामं प्रीत्या लज्जया च अब्रवीत्— ‘वानरपत्नीभिः परिवृता, त्वया सह अयोध्यां राजपुरीं गन्तुम् इच्छामि।’ एवं वैदेह्या उक्तः राघवः प्रत्युवाच— ‘एवं भवतु।’ ततः किष्किन्धां प्राप्त्वा सर्वं व्यवस्थाप्य, राघवः सुग्रीवस्य विमानं दृष्ट्वा इदं वचनम् अब्रवीत्— ‘सर्वे वानरश्रेष्ठाः स्वपत्नीभिः सहिताः सीतया सह अयोध्यां यान्तु। त्वमपि सर्वाभिः स्वपत्नीभिः सह, महाबाहो।’ ‘शीघ्रं गच्छाम, सुग्रीव, वानराधिप।’ इति रामेण अपारतेजसा उक्तः सुग्रीवः सर्वैः सह प्रस्थितः।