जनकस्य वचनेन राजा "एवं भूयात्" इति प्रत्युवाच, तथा मुनिरपि तद्वद् अब्रवीत्। ततः स रामः, रघुवंशस्य शिरोमणिः, विश्वामित्रस्य संकेतं श्रुत्वा, सुलभेन प्रयासेन धनुषः मध्ये गृहीत्वा तस्थौ। सहस्राणि पुरुषाणां तत्र सन्निहितानि सन्ति, तेषां पश्यतां धर्मात्मा रामः सलिलस्य लाघवेन तद् धनुः सज्जयामास। सज्जीकृत्य च धनुः स रामः पूर्णतया तद् विकर्ष्य, सः पुरुषर्षभः, कीर्तिमान्, मध्ये एव तद् धनुः बभञ्ज। तस्मिन् क्षणे महती शब्दः उत्पन्नः, यथा मेघगर्जितं, पृथिवी च भीमेन कम्पनेन कम्पिता, इव पर्वतभेदने। तेन महता शब्देन सर्वे जनाः सन्त्रस्ताः भूमौ पतिताः, केवलं महर्षिः, राजा, रघुसुतौ च न पतिताः। जनाः चेतनां पुनः प्राप्ताः, तदा राजा भीतिभारं त्यक्त्वा, कृताञ्जलिः, वाक्यकुशलस्य मुनेश्च पुरतः मधुरं वाक्यं बभाषे। "भगवन्, रामस्य बलं दृष्टमया, दशरथस्य सुतस्य; एषः अद्भुतः, अचिन्त्यः, अपेक्षितात् अधिकः च। मम कन्या सीता, दशरथस्य पुत्रं रामं पतिं प्राप्तवती, जनककुलस्य कीर्तिं वर्धयिष्यति। कौशिक, मम प्रतिज्ञा पूर्णा जाता—'सीता वीर्यशुल्का भवेत्'—इयं कन्या, मम प्राणादपि प्रियः, रामाय दातव्या। तव अनुमत्याऽनु, ब्राह्मण, मम मन्त्रिणः शीघ्रं यान्तु, हे कौशिक, शुभमस्तु ते, रथैः शीघ्रगामिभिः अयोध्यां प्रति। ते राजानं आदरपूर्वकं मम पुरीं नयन्तु, वीर्यशुल्कायाः कन्यादानस्य वृत्तान्तं यथावत् निवेदयन्तु। तथा च ते राजानं कथयन्तु यथा कौशिकेन रक्षितौ ककुत्स्थसुतौ तत्र स्थितौ, स्नेहेन सह शीघ्रं राजानं आनयन्तु।" कौशिकस्तु "एवं भूयात्" इति प्रतिज्ञाय, धर्मात्मा राजा मन्त्रिणः सम्यग् उपदिश्य, तान् अयोध्यां प्रति प्रेषयामास, यत् सर्वं वृत्तमिति निवेद्य, राजानं आनयितुं। शृणुत सर्गं अष्टषष्टितमं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिकृतौ बालकाण्डे। जनकस्य आज्ञया तैः दूतैः, तेषां यानानि क्लान्तानि, त्रिरात्रं मार्गे व्यतीत्य, अयोध्यां पुरीं प्रविष्टाः। राजाज्ञया ते दूताः राजमहालयं प्रविश्य, वृद्धं दशरथं राजानं, देवोपमं, दृष्टवन्तः। सर्वे दूताः कृताञ्जलयः, निर्भयाः, राजानं मधुरैः वाक्यैः आदरपूर्वकं अभ्यभाषन्त। "मिथिलाधिपतिः जनकः, स यज्ञाग्निसहितः, पुनः पुनः स्नेहपूर्णं मधुरं वाक्यं ब्रूते। सः स्वयम् ऋत्विजैः आचार्यैः च सह, तव कुशलं, अक्षय्यं च सौख्यं, प्रथमं पृच्छति, महाबाहो। कुशलं पृष्ट्वा, मिथिलाधिपतिः वैदेहः, कौशिकस्य अनुमत्याऽनु, त्वां प्रति इदं वाक्यं ब्रवीति। पूर्वं मम प्रतिज्ञा ज्ञायते—मम कन्या वीर्यशुल्का भविष्यति—राजानः तत्र आगत्य, असमर्थत्वात्, निराशाः, क्षीणबलाः, प्रत्यागताः। एषा मम कन्या, राजन्, तव पुत्रैः, विश्वामित्रादिभिः सह आगतेन, अद्य दैवयोगेन प्राप्ता। तद् दिव्यं धनुः, महती सभा मध्ये, महाबाहुना रामेण, महात्मना, भग्नम्। तस्मात् वीर्यशुल्कां सीतां अस्मै महात्मने दातव्यम्; मम प्रतिज्ञा पूर्त्यर्थं तव अनुमतिं याचे। महाबाहो, त्वं स्वैः ऋत्विजैः आचार्यैः च सह शीघ्रं सुरक्षितः आगच्छ; रघुसुतौ द्रष्टुम् अर्हसि। राजेन्द्र, मम प्रतिज्ञां पूरय; उभयोः पुत्रयोः स्नेहं प्राप्स्यसि। एवं वैदेहपति विश्वामित्रस्य अनुमत्याऽनु, शतानन्देन च सहमतः, मधुरं वाक्यं अवदत्।" एवं संदेशं श्रुत्वा राजा परमं हृष्टः, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च इदं वचनं अब्रवीत्। "कुशिकात्मजेन रक्षितः रामः, कौसल्यानन्दवर्धनः, लक्ष्मणेन सह, विदेहेषु वसति। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, महात्मा जनकः, आत्मनः कन्यां राघवाय दातुम् इच्छति। यदि धर्मात्मनः जनकस्य आचारः भवतः रोचते, तर्हि वयं शीघ्रं तस्य पुरीं गच्छाम, कालस्य नाशः मा भूयात्।" मन्त्रिणः, सर्वे महर्षयः च, "नूनम्" इति प्रत्युवाचुः। तदा राजा प्रमुदितः मन्त्रिणः उक्तवान्, "श्वः गमिष्यामः।" मन्त्रिणः, महता सत्कार्य, तत्र रजनीं व्यतीत्य, सर्वे सुखिनः, गुणसम्पन्नाः बभूवुः। शृणुत सर्गं एकोनसप्ततितमं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिकृतौ बालकाण्डे। रजनीं व्यतीत्य तदा दशरथः राजा हृष्टः, आचार्यैः बन्धुभिः च सह सुमन्त्रं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्—"अद्य सर्वे कोषाध्यक्षाः, नानारत्नैः भूषितं विपुलं धनं गृह्य, पूर्वं यान्तु, सर्वे सम्यक् सज्जाः स्युः। चतुर्विधा सेना शीघ्रं सम्प्रयातु, ममाज्ञया उत्तमं रथं क्षिप्रं योजय। वसिष्ठः, वामदेवः, जाबालिः, कश्यपः, दीर्घायुः मर्कण्डेयः, तथा कात्यायनः च, आगच्छन्तु। एते ब्राह्मणाः पूर्वं यान्तु, मम रथं योजय; विलम्बो न कर्तव्यः, दूताः हि शीघ्रं मां त्वरयन्ति।" राजाज्ञया चतुर्विधा सेना राजानं अन्वगच्छत्, सः राजाः ऋषिभिः सह प्रययौ।