हनूमन्तं बलवन्तमागतम् आलोक्य, देवी तु मौनमेव समास्थिता। पुनः तं स्मृत्वा हर्षसंपन्ना बभूव। तस्याः सौम्यं मुखं निरीक्ष्य, कपिसत्तमः हनूमान् रामस्य सर्वाणि वचनानि क्रमशः निवेदयितुम् आरब्धवान्। सः उवाच—"वैदेहि! रामः कुशलिनी, सुग्रीवेन लक्ष्मणेन च सह। सः स्वकार्यं सम्पाद्य, शत्रून् जित्वा, त्वां प्रति स्वस्त्ययनं प्रेषयति। विभीषणवानरैः च सहाय्यकृत्य, रामः लक्ष्मणस्य पराक्रमेण, बलवन्तं रावणं हत्वा विजयं प्राप्नोत्। शुभवार्ता ते समुपनयामि, पुनः त्वां नमामि च। धर्मज्ञे! तव तेजसा रामः महद् युद्धविजयं सम्प्राप्तवान्। इदानीं विजयः सम्प्राप्तः, हे सीते! त्वं शोकं विहाय, विश्रान्ता भव। रावणः रिपुः हतः, लङ्का च वशे कृताः। अहम् अपि अनिद्रः सन् प्रतिज्ञां पालयन्, समुद्रं सेतुना तीर्त्वा, तव मोक्षाय कृतार्थः। रावणनिवासे स्थितायाः तव चिन्ता नास्ति; लङ्कायाः राज्यं इदानीं विभीषणाय समर्पितम्। अतः त्वं निश्चिन्ता भव, स्वगृहे स्वच्छन्दं विचर; रामः स्वयम् त्वद् दर्शनलालसः, हर्षयुक्तः समीपं आगच्छति। एवं उक्ता सा जानकी, यस्याः मुखमिन्दुमिव विराजते, हर्षवेगेन वाक्यम् अपि न शशाक वक्तुम्। तदा कपिसत्तमः सीताम् उपगम्य, तस्याः मौनं दृष्ट्वा, पुनः उवाच—'किं त्वं चिन्तयसि, हे देवी? किं वा मयि न भाषसे?' एवमुक्ता हनूमता, धर्मनिष्ठा सीता, प्रहर्षपूर्णा अश्रुपूर्णया वाचा प्रत्युवाच—'मम पतिस्य विजयवार्तां श्रुत्वा, हर्षवेगेन किञ्चित्कालम् अवाक् बभूव। किं तव प्रतिदानम् अर्हं दातुम्, हे कपे, इदानीं चिन्तयन्त्या मया नापश्यं। न च पृथिव्यां किंचिदस्ति, यत् तव प्रीत्यर्थं दातुं शक्यं, यद् तव प्रियं भवेत्। न सुवर्णं न रजतं न विविधरत्नानि, न त्रैलोक्यस्य अपि ऐश्वर्यं, तव वाक्यस्य समम्।' एवं उक्तः वैदेह्या, कपिः प्रहृष्टः, अञ्जलिं कृत्वा, सीतां प्रत्युवाच—'या पतिसौख्यार्थिनी, जयकामिनी, तस्याः प्रियवचनानि एव उचितानि, निर्दोषे! तव वचनानि सारपूर्णानि, स्नेहयुक्तानि; तानि रत्नराशिभ्यः, देवानाम् अपि ऐश्वर्याद् अधिकानि। अहम् अस्मिन्नेव विजयसमये, स्वर्गस्य अपि ऐश्वर्यात् अधिकं पुण्यम् अवाप्तवान्; रामं विजयीं, स्थितप्रज्ञं, शत्रून् निहत्य पश्यामि।' एवं तस्य वचांसि श्रुत्वा, मैथिली जनकात्मजा, वायुपुत्रं प्रत्यपि, पुनः शुभवचनानि उवाच—'त्वमेव अर्हसि वक्तुम्, उत्तमलक्षणयुक्तः, माधुर्यगुणोपेतः, अष्टविद्यया युक्तः। त्वं स्तुत्यः, धर्मात्मजः वायुसुतः; बलं, विक्रमः, विद्या, धैर्यं, पराक्रमः, कौशलम् च त्वयि वर्तन्ते। तेजः, क्षमा, धृतिः, स्थैर्यं, विनयः—एते अन्ये च बहवो गुणाः त्वयि निःसंशयं विराजन्ते।' ततः हनूमान्, प्रशान्तः, विनीतः, अञ्जलिं कृत्वा, हर्षवशात् सीताम् उवाच—'यदि अनुमन्यसे, एतान् राक्षसीः, याः पूर्वं त्वां विघ्नयन्ति, हन्तुम् इच्छामि। ताः क्रूराः, विकृतरूपाः, भीषणदृष्टयः, त्वां धर्मपत्नीं अशोकवने प्रविष्टां पीडयन्त्यः। अत्र राक्षसीनां विकृतमुखीनां, रावणाज्ञया, पुनः पुनः कटुवचनानि श्रुतानि मया। विकृताः, विकटस्वरूपाः, क्रूराः, उग्रदृष्टयः—एताः अतिक्रूराः विविधैः उपायैः हन्तुम् इच्छामि। अनुमतिं ददातु, हे देवी, एतान् उग्रवाचः राक्षसीः, पाणिभिः, पादाभ्यां, बाहुभिः च नाशयितुम्। जङ्घाभिः जानुभिः च, दन्तैः चूर्णयित्वा, कर्णनासच्छेदनैः, केशविन्यस्तैः च, ताः हन्तुम् इच्छामि। ये त्वां हिंसितवन्त्यः, ताः बहुविधैः प्रहारैः हन्तुम् इच्छामि। ताः उग्राः, ये त्वां पूर्वं विघ्नयन्ति, ताः दण्डैः विनाशयिष्यामि' इति हनूमान् तां दीनजनप्रियाम्, करुणामयीं सीतां प्रत्युवाच। एवं तस्य वचांसि श्रुत्वा, विचिन्त्य, सीता हनूमन्तं प्रत्युवाच—'ये पराज्ञया सेवकाः, दासीश्च, तेषु कः कोपं कुर्यात्, हे कपिश्रेष्ठ? दैवदोषेण, पूर्वकृतकर्मणः, ते प्रवृत्ताः। ममैतत् सर्वं स्वकर्मणः फलम्; सर्वे स्वकर्मफलमेव भुञ्जते; अतः त्वं एवमुक्त्वा मा भाषस्व, बलवान्, एष धर्मस्य परमः मार्गः। निश्चितं मम एष एव विधिः; रावणस्य दासीभूता, दुर्बला अहम् अत्र स्थितास्मि। अत्र राक्षस्यः रावणाज्ञया मां विघ्नयन्ति; तस्य वधे, वायुपुत्र, न मां विघ्नयिष्यन्ति। सिंहस्य समीपे पुरातनं धर्मयुक्तं श्लोकं भल्लूकेन गीतं अस्ति—तद् शृणु, हे कपे। 'न अन्यस्य पापं कर्तुः पापं गृह्णाति; प्रतिज्ञा पालनिया, साधवः सदाचारैः शोभन्ते।'" एवं सीता हनूमन्तं धर्मयुक्तया वाचा प्रत्युवाच।