स हि हरिताश्वो, सहस्रकिरणः, सप्तसप्तिर्यः प्रभामयः, तमोनाशनः, शिवः, स्रष्टा, मार्ताण्डः, प्रभाकरश्च। स हिरण्यगर्भः, शीतांशुः, ज्वलनः, तमोनाशनः, रविः, वह्निजः, अदितिसुतः, शङ्खः, शैत्यनाशनश्च। स व्योमेश्वरः, तमोनाशनः, ऋग्यजुःसामवेदवित्, वर्षकर्ता, आपां सखा, विन्ध्यपथगामी च। सोष्मदः, वर्तुलः, मृत्युर्मणिः, सर्वदाहकः, मुनिः, विश्वरूपः, महातेजाः, रक्तः, सर्वभूतप्रभवश्च। स ताराग्रहनक्षत्राणां स्वामी, विश्वस्रष्टा, प्रकाशवतां श्रेष्ठः, द्वादशात्मा—स तुभ्यं नमः। नमः पूर्वगिरये, नमः पश्चिमगिरये, ज्योतिर्गणेश्वराय, दिवास्वामिने च। नमो जयाय, जयवर्धनाय, हरिदश्वाय; पुनः पुनः सहस्रकिरणाय, आदित्याय नमः। नमः क्रूराय, वीराय, चित्राश्वाय; पद्मप्रबोधकाय, घनाय—नमस्ते। नमो ब्रह्मेश्वराय, ईशानाय, अच्युताय, प्रभाकराय, सूर्यतेजसे, दीप्ताय, सर्वग्रासाय, भीषणाय च। नमो तमोनाशनाय, शैत्यनाशनाय, रिपुनाशनाय, अतीन्द्रियात्मने, कृतघ्ननाशनाय, देवाय, ज्योतिषां पतये च। स्वर्णसङ्काशाय, हरये, विश्वकर्मणे च नमः; तमोनाशनाय, तेजसे, लोकसाक्षिणे च नमः। एष भगवान् भूतानि विनाशयति, पुनः सृजति च; स रश्मिभिः रक्षति, दहति, वर्षयति च। स शयानेषु जागर्ति, सर्वभूतेषु प्रतिष्ठितः; स अग्निहोत्रं च फलं च यज्ञिनां भवति। स देवाः, यज्ञाः, यज्ञफलानि च; स कर्मणां परमेश्वरः सर्वेषु लोकेषु। यः, हे राघव, तम् आपद्गच्छन्न्, क्लेशे, वनान्तरे, भयेषु च स्मरति, स न निमज्जति। एकचित्तेन तम् उपास्य देवदेवं जगन्नाथम्; एष श्लोकस्त्रयमुपठ्य युद्धे विजयी भवेत्। इदानीं, महाबाहो, त्वम् रावणम् हनिष्यसि; इति उक्त्वा अगस्त्यः तत्रैव आगत्य यथागतं गतः। एतच्छ्रुत्वा महात्मा रामः शोकात् विमुक्तः, प्रसन्नात्मा, संयतात्मा तद् स्मरन् स्थितः। स सूर्यं वीक्ष्य, एतत् जपन्, परमानन्दमवाप; त्रिः स्नात्वा, महाबलः धनुः समादत्त। रावणं दृष्ट्वा, तस्य हृदि हर्षः समुत्पन्नः; स विजयाय उपससार, महता प्रयत्नेन परिवृतः, तस्य नाशाय समाहितः। तदा सूर्यः रामं दृष्ट्वा, प्रमुदितः, परमप्रहृष्टः, निशाचरपतिनाशं विज्ञाय, देवानां मध्ये शीघ्रं वचः अब्रवीत्। श्रूयतां श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना कृतायां युद्धकाण्डे षट्-शष्टितमः सर्गः। ततः सारथिः प्रहृष्टः, शत्रुसैन्यभीषणं रथं, गन्धर्वनगरसदृशं पताकाध्वजशोभितमुत्सृज्य, प्रावर्तयत्। स सुवर्णमालाभिरलङ्कृतैः श्रेष्ठैः अश्वैः युक्तः, युद्धोपकरणैः पूर्णः, पताकाध्वजैः विभूषितः आसीत्। स रथः नभः पिबन्निव, पृथिव्यां घोषं कुर्वन्, शत्रुसैन्यविनाशकृत्, स्वसैन्याय हर्षदायकश्च। ततः सारथिः शीघ्रं रावणस्य महतीं पताकिनीं रथं प्रावर्तयत्, यः सहसा सञ्जह्र, महापताकया संयुक्तः। नरपतिः रामः तं राक्षसराजस्य रथमश्वैः कृष्णैः युक्तं, घोरतेजसं च दृष्टवान्। स रथः दिव्ययानवत्, सूर्यप्रभया दीप्तः, विद्युत्पताकया शोभमानः, इन्द्रायुधविभास्वरः आसीत्। स मेघ इव बाणधारां स्रवन्, शत्रोः रथं, मेघसङ्काशं, समुत्पतन्तं दृष्ट्वा, तस्य घोषः वज्रहतो गिरिः इव विकीर्णः। तदा रामः चन्द्ररेखासदृशं धनुः बलात् समाकर्षयत्। रामः मातलिं, सहस्राक्षस्य सारथिं, अब्रवीत्—"मातले, पश्य शत्रोः रथमुत्क्रान्तं क्रोधसंरक्तम्।" स रथः वामतो गच्छन्, पुनः शीघ्रं, स्वयमेव विनाशाय प्रवृत्तः। "तस्मात् सावधानः भव; शत्रोर्युद्धरथं प्रतिपद्य, तम् मेघमुत्थितं वात इव भञ्जयितुमिच्छामि।" "त्वं च यथा स्थिरहृदयः, स्थिरदृष्टिः, संयतः, इन्द्ररथाभ्यासी, अतः उपदेश्यः नासि; अहं केवलं युद्धाभिलाषी स्मारयामि, न तु शिक्षयामि।" मातलिः, देवसारथिः, रामस्य वचः श्रुत्वा, प्रहृष्टः, रथं प्रावर्तयत्। ततः स रथेन रावणस्य महतः रथस्य वामतो गत्वा, चक्रैः उद्धूतधूल्या रावणं प्रच्छादयत्। तदा दशग्रीवः क्रुद्धः, रक्तलोचनः, रामस्य रथं प्रति बाणवर्षं ववर्ष। तं अवमानितः रामः, क्रोधं निगृह्य, धैर्येण, महेन्द्रधनुः समादत्त। स तेजस्वी सूर्यरश्मिसदृशान्, अतिवेगान् बाणान् समादाय, तत्र महान् युद्धः प्रववृते, उभयोरपि परस्परवधाभिलाषे, यथा द्वौ मदोद्धतसिंहौ समागच्छेताम्।