रावणः पुनः विविधमुखानि, गर्दभमुखानि, वराहमुखानि, श्वानमुखानि, कुक्कुटमुखानि, मकरमुखानि, विषसर्पमुखानि च बाणान् प्रेषयामास। मायया च बहून् तीक्ष्णबाणान्, क्रुद्धसर्पवत् श्वसन्तः, रामाय महातेजसे सन्दधे। राघवः असुरास्त्रग्रस्तः, महोत्साहेन, अग्निसमप्रभम् अस्त्रम् सन्दधे, स्वयम् अग्निसदृशः। तेन बाणान् अग्निमुखान्, सूर्यचन्द्रार्धचन्द्रकेतुमुखान्, ग्रहताराग्रहणवर्णान् च प्रेषयामास। विद्युत्स्फुलिङ्गसदृशान् विविधबाणान् अपि सन्दधे; तस्य रावणस्य घोरास्त्राणि राघवास्त्रेण विनष्टानि। आकाशे तानि सहस्रशः लीनानि, रामेण तदस्त्रं विजितम् दृष्ट्वा, कपयः रूपान्तरकुशलाः, राघवम् परितः सगर्वं हृष्टाः, सुग्रीवम् अभिमुखं निनदन्तः। ततः राघवः, दशरथात्मजः महात्मा, रावणबाहुश्च्युतम् अस्त्रं बलात् विजित्य, कपिसेनापतयः हर्षवशात् महाशब्दम् कृत्वा निनदन्ति। एवं युध्दकाण्डे वाल्मीकि-रामायणे शततमः सर्गः श्रूयताम्। अस्त्रं निवारिते, राक्षसाधिपः रावणः द्विगुणक्रोधेन तत्क्षणम् अन्यदस्त्रं सन्दधे। महातेजाः रावणः मायया निर्मितम् घोरम् अस्त्रं राघवाय प्रेषयामास। ततः तस्य धनुषः शूलानि, गदाः, मुसलानि, वज्रसमानि दीप्यमानानि उत्पन्नानि। गदाः, शूलपाशाः, ज्वलन्त्यग्न्यास्त्राणि, प्रचण्डवायुसदृशानि बहुविधानि उत्पन्नानि। तदस्त्रं, रामः दिव्यास्त्रविदां श्रेष्ठः, तेजस्वी, उत्तमेन गन्धर्वास्त्रेण नाशयामास। महात्मना रामेण तदस्त्रं निवारिते, रावणः, क्रोधात् रक्तलोचनः, सूर्यास्त्रं सन्दधे। ततः दशग्रीवः, तीव्रवेगः, बुद्धिमान् रावणः, धनुषः महतीन् दीप्तिमन्तः चक्रान् प्रेषयामास। तैः सर्वत्र पतद्भिः, आकाशः दीप्तः, दिशः सूर्यचन्द्रग्रहसदृशैः अस्त्रैः प्रकाशमानाः। रामः तानि चक्राणि, रावणस्य दिव्यास्त्राणि, सेनायाः अग्रे बाणवर्षेण छित्त्वा नाशयामास। तदस्त्रं विनष्टं दृष्ट्वा, राक्षसाधिपः रावणः दशबाणैः रामं सर्वाङ्गेषु विद्ध्वा। रावणधनुषः दशबाणैः रामः महातेजाः आहतः, न च चचाल। ततः युद्धविजयी रामः, क्रुद्धः, रावणं बहुभिः बाणैः सर्वाङ्गेषु विद्ध्वा। तस्मिन्नवसरे, लक्ष्मणः रामस्य अनुजः, क्रुद्धः, सप्तबाणान् गृहीत्वा, शत्रुसैन्यनाशनः। तैः शीघ्रबाणैः लक्ष्मणः रावणस्य नरशिरोवर्णध्वजम् बहुधा छित्त्वा। लक्ष्मणः, तेजस्वी, महाबलः, रावणस्य सारथिम्, दीप्यमानकुण्डलयुक्तम्, बाणेन शिरः छित्त्वा। ततः लक्ष्मणः, पञ्च तीक्ष्णबाणैः, गजसूत्रसदृशम् राक्षसराजस्य धनुषम् छित्त्वा। विभीषणः उत्थाय, गदया रावणस्य अश्वान्, वर्षमेखलसदृशान्, गिरिसमानान्, निपातयामास। अश्वेषु हतेषु, रावणः महाच्छत्रात् त्वरया उत्पत्य, भ्रातृविरुद्धः क्रुद्धः। तदा महाबलः रावणः, राक्षसाधिपः, विभीषणाय वज्रसदृशम् ज्वलन्तम् शूलम् प्रक्षिप्य। तदुपरि, लक्ष्मणः त्रिभिः बाणैः तदस्त्रं छित्त्वा, वानरसेनायाम् महाशब्दः उत्पन्नः। सुवर्णभूषणयुक्तम् शूलम् त्रिधा छिन्नम्, भूमौ पतितम्, दिवः पतितमहाग्रहसदृशम् ज्वलन्तम्। ततः कालेन, रावणः महाशूलम् गृहीत्वा, कालसाध्ये अपि दुष्प्रतिकारम्, स्वप्रभया दीप्यमानम्। तदस्त्रं, रावणः दुर्मनाः, बलात् गृहीत्वा, ज्वलन्तं वज्रसदृशम्, महातेजसा दीप्यमानम्। तस्मिन्नवसरे, वीरः लक्ष्मणः शीघ्रं विभीषणम्, मृत्युपाशगतम्, उपगम्य। तस्य विमोचनाय, शूरः लक्ष्मणः, धनुषम् उपसंहरन्, रावणं शूलधारिणम् बाणवर्षेण अभिवर्षयामास। महात्मनः लक्ष्मणस्य बाणवर्षेण आक्रान्तः, रावणः, सत्त्वं विह्वलम्, प्रहारं कर्तुं न शशाक्। भ्रातृविमुक्तं लक्ष्मणेन दृष्ट्वा, रावणः लक्ष्मणम् अभिमुखं स्थित्वा, इदं वाक्यम् उवाच। "यत् विभीषणः, स्वबलम् गर्वयन्, त्वया विमुक्तः, तदस्त्रं राक्षसात् भ्रष्टम्, त्वाम् अधुनाऽभिमुखम्। रक्तचिह्नितम् एष शूलः, मदोन्मत्तबाहुना प्रक्षिप्तः, तव हृदयं विद्ध्वा प्राणान् हरिष्यति।" इति उक्त्वा, महाशब्दयुक्तः, मायया निर्मितः, अष्टघण्टायुक्तः, अपराजितः शत्रुनाशकः शूलः। रावणः अत्यन्तक्रुद्धः, लक्ष्मणम् अभिमुखम् स्थित्वा, ज्वलन्तम् अस्त्रं प्रक्षिप्य, महाशब्दम् अकुरुत्।