ततः सर्वलोकभीषणः रावणः स्वहस्ताभ्यां संलक्ष्य लोहशरमालां रामस्य ललाटे समासृजत्। सा भयानका धनुषो निष्प्रभा नीलोत्पलदलप्रतीकाशिनी अस्त्रश्रेणी रामस्य शिरसि पतित्वा तं न विचालयामास। अथ क्रोधसंयुक्तः रामः मन्त्रैः सम्यगुपास्ते भीषणमस्त्रम्, पुनः शरानादत्त। महाबलश्च महावीर्यश्च रामः धनुः संकर्ष्य तानशेषशरान् राक्षसराजं प्रति समुत्सृजत्। ते शराः घनसन्निभस्य तस्य कवचं पतित्वा तदा राक्षसाधिपतेः अमरत्वात् किंचिदपि व्यथां न जनयामासुः। पुनः सर्वास्त्रविद् रामः रथस्थं राक्षसराजं परमास्त्रेण ललाटे प्रहारयामास। तस्याः शराणां पञ्चमुखसर्परूपिण्यः सशब्दं भूमौ प्रविश्य, रावणेन प्रतिहताः, निष्प्रभाः अभवन्। राघवास्त्रं शमयित्वा रावणः कोपसंविग्नः अतिदारुणमसुरास्त्रं समुत्सृजत्। स सिंहव्याघ्रमुखान्, बकुलूकगृध्रशकुन्तकाकमुखांश्च, शरान् समासृजत्। मृगमुखान् विवृतास्यांश्च, भीषणदर्शनान्, पञ्चमुखान् जिह्वालिहान् च अन्यांश्च शरान् समुत्सृजत्। गर्दभवराहश्वकुक्कुटमुखान्, ग्राहसर्पमुखांश्च, अन्यांश्च शरान् प्रेषयामास। मायया चान्ये तीक्ष्णशराः क्रुद्धभुजङ्गश्वाससमाः रामं प्रति समुत्सृज्य, रावणः तमस्त्रवर्षं प्रावर्तयत्। राघवः असुरास्त्रग्रस्तः, स्वयम् अग्निसदृशः, महत्या प्रीत्या अग्निसमदीप्तमस्त्रम् समुत्सृजत्। तेन अग्निवद्वदनशरान्, सूर्यचन्द्रार्धचन्द्रकेतुप्रतिमुखांश्च, ग्रहताराग्रहशिखिप्रभांश्च शरान् समुत्सृजत्। विद्युद्रूपान् विविधान् शरान् अपि स प्रेषयामास; रावणस्य ते घोरास्त्राः राघवास्त्रेण विनाशं जग्मुः। सहस्रशः ते दिवि लीनाः नष्टाः; तं रामेण निश्श्रमं विजितमस्त्रं दृष्ट्वा सर्वे रूपान्तरकुशलाः वानराः प्रमोदिताः, राघवं परिवृत्य सुग्रीवं समुपेत्य निनदन्। ततः तदस्त्रं विनाश्य, दशरथात्मजः महात्मा राघवः रावणकृतमस्त्रवर्षं बलात् प्रतिहत्य, वानरयूथपाः हर्षनिर्भराः उच्चैः निनदन्। एवं श्रीमद्वाल्मीकिरामायणे युद्धकाण्डे शततमः सर्गः श्रोतव्यः। तदस्त्रप्रतिहते, राक्षसाधिपः रावणः द्विगुणीकृतकोपः, तस्मात् कोपात् शीघ्रं अन्यदस्त्रं सन्दधे। स तेजस्वी रावणः मायाविना निर्मितं घोरमस्त्रं राघवाय समुत्सृजत्। ततोऽस्य धनुषः शूलमुसलगदाः सर्वे वज्रनिर्मिताः ज्वलन्तः समुत्पेतुः। मुसलपाशाः ज्वलनशक्तयश्च, विविधानि तीक्ष्णानि, प्रलयमारुतोपमानि, तस्मात् समुत्सृज्यन्ते स्म। तदस्त्रं रामः परमास्त्रविदां श्रेष्ठः, तेजस्वी, उत्तमेन गान्धर्वास्त्रेण, स्वतेजसा दीप्तः, विनाशयामास। तदस्त्रे राघवेण प्रतिहते, रावणः क्रोधात् रक्तलोचनः आदित्यास्त्रं समुत्सृजत्। ततो दशग्रीवस्य त्वरितस्य महात्मनः धनुषः महाविपुलचक्राणि तेजस्विनि समुत्पेतुः। तैः सर्वतो गच्छद्भिः आकाशं दीप्तम्, दिशश्च सूर्यचन्द्रग्रहसदृशैः अस्त्रैः स्फुरद्भिः दीप्तिमन्तः अभवन्। तानि चक्राणि, रावणस्य च अद्भुतानि अस्त्राणि, रामः शरवृष्ट्या सेनाग्रतः छित्त्वा नाशयामास। तदस्त्रं नष्टं दृष्ट्वा राक्षसाधिपः रावणः दशभिः शरैः रामस्य सर्वाणि प्राणस्थानि विव्याध। तेन दशभिः महाबलधनुषा मुक्तैः शरैः आहतः रामः तेजस्वी न चचाल। ततः रणविजयी रामः, अतिवेगेन क्रुद्धः, रावणं शरीरस्य सर्वेषु भागेषु बहुभिः शरैः विव्याध। तस्मिन्नेव काले रामस्य अनुजः महाबलः लक्ष्मणः सप्त शरान् क्रोधात् जग्राह, शत्रुसैन्यनिपातकः। तैः शीघ्रगैः शरैः महातेजाः लक्ष्मणः रावणस्य नरशिरोभूषितं ध्वजं बहुधा छित्त्वा पातयामास। लक्ष्मणः प्रज्वलितकुण्डलधारिणः सारथेः शिरः अपि शरेण च्छित्त्वा पातयामास। तदा लक्ष्मणः पञ्चभिः तीक्ष्णैः शरैः गजसुण्डोपमं राक्षसराजस्य धनुः छित्त्वा नाशयामास। विभीषणः उत्पत्य, गदया वर्षमेखलाभम् मेघसन्निभं रावणस्य हयान् निपातयामास। तेषु हयेषु हतेषु, रावणः महाच्छत्रात् शीघ्रं उत्पत्य, भ्रातृविषये महाक्रोधेन परिपूर्णः अभवत्। तदा महाबलः राक्षसाधिपः रावणः विभीषणाय ज्वलनमिव शूलं प्रासृजत्। तत् शूलं लक्ष्मणः त्रिभिः शरैः छित्त्वा निपात्य, रणाङ्गणे वानराणां महाशब्दः अभवत्। तत् सुवर्णरुचिरं शूलं त्रिधा भग्नं भूमौ पतितं, ज्वलन्तं, उल्कामिव व्योम्नः पतिताम्, दृष्ट्वा सर्वे विस्मयं जग्मुः।