राक्षसराजेन रावणेन वीर्यशालिनं पुत्रं इन्द्रजितं प्रति एवं कथितम्— “वीर, त्वं दृश्योऽदृश्यो वा रामं लक्ष्मणं च हन्याः। सर्वथा त्वं बलतः तयोः परः। त्वदीयानि कर्माणि अनुपमानि—त्वं संग्रामे इन्द्रमपि विजित्य स्थितः। किमन्यदुक्तव्यम्? एतान् नरान् दृष्ट्वा त्वं संग्रामे न हनिष्यसि किम्?” एवं पितुः वचनं श्रुत्वा इन्द्रजित् तदनुज्ञां स्वीकृत्य यथाविधि यज्ञवाटे अग्नौ होमान् जुहाव। तस्मिन्होमं कुर्वति, रक्तपट्टबंधना राक्षसीः, संकुलचित्ताः, रावणस्य पुत्रस्य सन्निधौ तत्र आगच्छन्। ताः आयुधानि, शरपिच्छिलान् बाणान्, पवित्रं समिधं, बिभीतकफलानि, रक्तवस्त्राणि, कृष्णायसमयम् स्रुकं च आनिन्युः। अग्निं परितः शरपिच्छिलान् बाणान् शूलानि च वितत्य, स जीवमेकं कृष्णं अजं कण्ठे गृहीत्वा तत्र स्थापयामास। यदा होमः समाप्यते स्म, धूमरहितः दीप्तः अग्निः प्रज्वलितः, तदा विजयलक्षणानि शुभानि दृष्टानि। अग्निः दक्षिणतो वह्निशिखाभिः सुवर्णसन्निभः स्वयं प्रज्वलितः हविः स्वीकृतवान्। होमं कृत्वा, देवतान् दानवान् राक्षसान् च तर्पयित्वा, इन्द्रजित् उत्तमं अदृश्यं शुभं रथं आरोहति स्म। स रथः चतुर्भिः अश्वैः युक्तः, तीक्ष्णबाणसम्पन्नः, महद् धनुः आरोपितं, तेजसा दीप्यमानः आसीत्। सः रथः सुवर्णशृङ्गारैः, मृगचन्द्रार्धचित्रैः, शोभितः, दीप्तिमान् आसीत्। इन्द्रजितः पताका सुवर्णदण्डा, वह्निसमप्रभा, वैडूर्यरत्नविभूषिता, दीप्त्या विराजिता। ब्रह्मास्त्ररक्षितः, सः सूर्यवत् तेजस्वी, रावणात्मजः अप्रतिहतबलः अभवत्। ततः इन्द्रजित् रणजयी, नगरात् निर्गत्य, राक्षसमन्त्रैः अग्निहोमं कृत्वा, अदृश्यः भूत्वा, वाक्यमिदम् उवाच— “अद्य एतौ मिथ्यावन्यौ तपस्विनौ रामलक्ष्मणौ हत्वा पितरं रावणं महान् जयः दास्यामि। अद्य रामलक्ष्मणयोः वधात्, शत्रुविहीनां पृथिवीं कृत्वा, परमं हर्षं प्राप्स्यामि” इति उक्त्वा, सः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। ततः दशग्रीवप्रेरितः, क्रुद्धः इन्द्रजित् तीक्ष्णधनुष्कः बाणैः सह रणाय प्रावर्तत। सः तौ महाबलौ रामलक्ष्मणौ, त्रिशिरसौ भुजगौ इव, बाणधारां विसृजन्तौ, वानरमुख्येषु स्थितौ, दृष्टवान्। तौ एव इति निश्चित्य, धनुः संधाय, मेघ इव बाणवृष्टिं पातयामास। रथमारुह्य, अदृश्यः सन्, इन्द्रजित् तीक्ष्णैः बाणैः रामलक्ष्मणौ आहतवान्। तयोः बाणाघातेन संत्रस्तयोः, तौ धनुषि बाणान् संधाय दिव्यास्त्रं प्रायच्छताम्। महाबलिनौ तौ बाणवृष्ट्या गगनं व्याप्तवन्तौ, किन्तु सूर्यसमानास्त्रप्रभया बाणैः न स्पृष्टौ। सः आकाशं धूमतमसा छादयामास; दिशः तमसा, प्रच्छन्नाः, अभवन्। न धनुषः संनाहः न रथचक्रनिःस्वनः श्रुतः; न च तस्य रूपं दृश्यते स्म। तमसि घने, अद्भुतशिलावृष्टिवत्, महाबाहुः नाऱाचबाणवृष्टिम् अपातयत्। रावणः क्रुद्धः, सूर्यसमानप्रभैः वरप्रदानैः बाणैः रामं सर्वाङ्गेषु विव्याध। तौ नरव्याघ्रौ, नाऱाचघातैः पर्वतौ इव जलधाराभिः, क्षतौ, सुवर्णपिच्छिलैः तीक्ष्णबाणैः प्रत्युत्तरं दत्तवन्तौ। तौ बाणाः, आकाशे रावणेन छिन्नाः, भूमौ रुधिरसिक्ताः पतिताः। तौ पुरुषश्रेष्ठौ, बाणवृष्ट्यां दीप्तमानौ, बहुभिः पत्रिभिः बाणैः पतितान् बाणान् छित्त्वा, आकाशं छादयामासतुः। यत्र यत्र पतन्तं बाणं दृष्टवन्तौ, तत्र तत्र उत्तमास्त्रं प्रायच्छतुः। रावणः महारथः, सर्वदिशः रथेन धावन्, दशरथात्मजौ शीघ्रैः तीक्ष्णैः बाणैः विव्याध। सुवर्णपिच्छिलैः तीक्ष्णबाणैः गाढं विद्धौ दशरथात्मजौ किंशुकवृक्षौ इव शोभमानौ अभवताम्। न केनचित् तस्य वेगः, रूपम्, धनुः, बाणाः वा ज्ञातुं शक्यं, यथा मेघच्छन्नः सूर्यः। तेन आहताः वानराः निपातिताः, मृताः, शतानि भूमौ पतितानि। तदा क्रुद्धः लक्ष्मणः भ्रातरं प्रति उवाच— “अहं ब्रह्मास्त्रं प्रयोज्य सर्वान् राक्षसान् विनाशयिष्यामि।” तदा रामः लक्ष्मणं शुभलक्षणं प्रत्युवाच— “एकस्य हेतोः सर्वान् राक्षसान् न हन्तव्यान्। यो न युद्धं करोति, यो गुह्यः, शरणागतः, पलायमानः, प्रमत्तः च—एतान् न हन्तव्यान्।” “तस्यैव वधाय यत्नं करिष्यामि, महाबाहो! वेगेन सर्पसमानानि अस्त्राणि प्रयोजयावः। वानरमुख्याः तम् तन्त्रिकं राक्षसं, यः रथेन छन्नः, दृष्ट्वा बलात् हनिष्यन्ति। सः भूमौ पतिष्यति, यदि भूमिं प्रविशति, वा गगनं, वा पातालं, वा अन्तरिक्षं, मम अस्त्रेण आहतः, मृतः।” एवं तत्र संग्रामे, रामलक्ष्मणौ, वानरैः सह, अदृश्येण इन्द्रजिता रावणात्मना, बाणवृष्टिपातेन, तमसा च, घोरं युद्धं अन्वभवन्।