तस्मिन्नेव क्षणे नीलः त्रिशिरसः प्रति पर्वतशृङ्गं समुत्क्षिप्य प्रक्षिप्तवान्, तं रावणात्मजः प्रज्ञायुक्तः तीक्ष्णैः शरैः समविध्यत्। शतशरैः विदारितः, शिलातलैः विकीर्णः, स पर्वतशृङ्गः ज्वलज्ज्वालासहितः पर्वतादधः पतितः। तद्विलोक्य देवान्तकः बलवत्तरः हर्षोत्कर्षेण हनूमन्तं युद्धे लोहेन गदया समभ्यधावत्। तस्याभिमुखं यायमानस्य कपिसत्तमः हनुमान् वज्रसमकठोरमुष्टिना शिरसि तं समाहत्योत्पपात्। वायुपुत्रः वीरः तं शिरसि बलात् प्रहारं कृत्वा गर्जनं च कृत्वा राक्षसान् कम्पितवान्। तस्य शिरः मुष्टिप्रहारात् भग्नं विदारितं च, दन्ताः नेत्राणि च निष्क्रान्तानि, जिह्वा लोलिता, राक्षसराजपुत्रः देवान्तकः तत्रैव भूमौ मृतः पतितः। तस्य राक्षसश्रेष्ठस्य देवद्विषः युद्धे निहतः इति दृष्ट्वा, त्रिशिराः कोपाविष्टः नीलस्य वक्षसि तीक्ष्णशराणां घोरं वर्षं समवर्षत्। ततः महोदरो रोषेण पुनः गजमास्थाय, पर्वतोपमं गजं यथा सूर्यः मन्दरं शीघ्रं आरोहति, तथा समारुहत्। ततः मेघः पर्वतं यथा विद्युत्-वर्णधनुषा सह वर्षं करोति, तथा महोदरो नीलं शरवर्षेण समवर्षत्। शरवर्षाभिहतः, शरीरं विदारितं, नीलः कपिसैन्यपतिः तेन महाबलेन क्लान्तः स्थिरः अभवत्। ततः नीलः चेतनां पुनः प्राप्त्वा, पर्वतं वृक्षैः सह समूलं समुत्क्षिप्य, वेगेनोत्पत्यान् महोदरस्य शिरसि तं प्रहारं कृतवान्। पर्वतप्रहाराभिहतः महोदरो कपिवरेण भग्नः, मूर्छितः, मृतः, यथा वज्राहतः पर्वतः भूमौ पतितः। तस्य पितृष्वसुः निहतः इति दृष्ट्वा, त्रिशिराः धनुः गृह्य, क्रुद्धः हनूमन्तं तीक्ष्णैः शरैः समविध्यत्। तदा वायुपुत्रः कोपितः पर्वतशृङ्गं प्रक्षिप्तवान्, किन्तु त्रिशिराः बलवान् तीक्ष्णैः शरैः तं बहुधा विदारितवान्। पर्वतशृङ्गं व्यर्थं दृष्ट्वा, कपिः रावणात्मने युद्धे वृक्षवर्षं समवर्षत्। वृक्षवर्षः आकाशे पतन्, त्रिशिराः वीरः तीक्ष्णैः शरैः तं विदारितवान् गर्जनं च कृतवान्। ततः हनुमान् क्रुद्धः उत्पत्य त्रिशिरसः अश्वं नखैः विदार्य, सिंहः महोरगं यथा छिन्दति, तथा विदारितवान्। त्रिशिराः रावणपुत्रः, शूलं गृह्य, वायुपुत्राय प्रक्षिप्य, यमः विनाशरात्रिं यथा प्रक्षिपति, तथा कृतवान्। शूलः आकाशात् उल्केव पतन्, कपिसिंहेन गृह्य भग्नः, गर्जनं च कृतम्। हनूमता तं घोरं शूलं भग्नं दृष्ट्वा, कपिगणाः हृष्टाः मेघगर्जनायाः सदृशं गर्जितवन्तः। त्रिशिराः राक्षसश्रेष्ठः खड्गं समुत्क्षिप्य कपिसाम्राज्ञः वक्षसि समाहत्य प्रहारं कृतवान्। खड्गप्रहारात् वायुपुत्रः हनुमान् वीर्यशाली त्रिशिरसः त्रिशिरोमुखस्य वक्षसि तलेन प्रहारं कृतवान्। तलेन प्रहृतः, अस्त्रं हस्तात् स्रष्ट्वा, त्रिशिराः बलवान् भूमौ मूर्छितः पतितः। तस्य पतनसमये, कपिवरः तस्य खड्गं छित्वा, पर्वतवत् गर्जनं कृत्वा सर्वान् राक्षसान् भयमाविष्टवान्। गर्जनं सहनं न शक्नुवन्, निशाचरः उत्पत्य हनूमन्तं मुष्टिना प्रहारं कृतवान्। तस्य मुष्टिप्रहारात् कपिवरः कोपितः, क्रोधेन राक्षसश्रेष्ठं किरीटशिरसा समगृह्य। ततः वायुपुत्रः क्रोधाविष्टः तीक्ष्णखड्गेन राक्षसस्य त्रि किरीट-कुण्डलयुक्तानि शिरांसि छित्त्वा, इन्द्रः त्वष्टृपुत्रस्य शिरांसि यथा छिनत्ति, तथा कृतवान्। तानि शिरांसि, विशालनेत्राणि, ज्वलज्ज्वालायुक्तानि, इन्द्रद्विषः शत्रोः शरीरात् सूर्यपथात् मुक्तदीपानिव भूमौ पतितानि। त्रिशिराः इन्द्रद्विषः हनूमता इन्द्रवीर्येण निहतः इति दृष्ट्वा, कपिः गर्जितवान्, भूमिः कम्पितवती, राक्षसाः दिशो दिशः पलायितवन्तः। त्रिशिरसः, महोदरस्य, देवान्तकस्य, नरान्तकस्य च वधं दृष्ट्वा, राक्षसश्रेष्ठः महाप्रसः परमक्रोधेन, सहनं न शक्नुवन्, ज्वलज्ज्वालायुक्तां लोहेन गदां समगृह्य। सा गदा सुवर्णपट्टाभिः भूषिता, मांस-रुधिर-फेनलिप्ताः, शत्रुरुधिरपूरिता, महती दीप्तिमती च। तस्य शिखा तेजसा ज्वलति, रक्तमालाभिः भूषिता, गजपतिसु पद्मसु, सर्वेषु नृपेषु च भयमुत्पादयति। तां गदां समगृह्य, क्रोधाविष्टः मदोन्मत्तः राक्षसश्रेष्ठः कपिषु यथा प्रलयाग्निः ज्वलति, तथा अभ्यधावत्। ततः बलवान् कपिः कपिवृषः उत्पत्य रावणस्य अनुजस्य पुरतः स्थितवान्, मदोन्मत्तस्य समाग्रतः। पर्वतसन्निभं कपिवरं पुरतः स्थितं दृष्ट्वा, क्रुद्धः महाप्रसः वज्रसमानया गदया तस्य वक्षसि प्रहारं कृतवान्। गदाप्रहारात् कपिवरः वक्षः विदारितं, कम्पितः, बहु रुधिरं स्रावयन्। दीर्घकालं चेतनां पुनः प्राप्त्वा, कपिसाम्राज्ञः रोषेण, फेनिलाधरः महाप्रसः प्रति दृष्ट्वा। ततः वायुवेगसमः कपिवीरः तं राक्षसं समीपं गत्वा, मुष्टिं संकुच्य, पर्वतशृङ्गसदृशं रूपं धारयन्, बाहुमध्ये सहसा प्रहारं कृतवान्। मूलच्छिन्नतरुवत् भूमौ पतितः, रुधिरसिक्तशरीरः; ततः तां भीषणां गदां, यमदण्डसदृशीं, समगृह्य, गर्जनं कृतवान्।