तेषु त्रिषु राक्षसश्रेष्ठेषु एकस्मादपि समये आक्रमद्भिः, वलिसुतः तेजस्वी वीरः च न विचलितः। ततः त्वरितः बलवान् अङ्गदः महाबलं कृत्वा हस्तेन गजश्रेष्ठं अभ्याहनत्। तस्य प्रहारात् युद्धे गजपतिः नेत्रे अपातयत्, स गजः च विनष्टः। तदा वलिसुतः महाबलः तस्य गजस्य दन्तं समुद्धर्य देवान्तकं समभ्यधावत् युद्धे तं दन्तेन अभ्याहनत्। तेन प्रहारात् देवान्तकः तेजस्वी वृक्षः वातेन कम्पितः इव विह्वलः अभवत्, रक्तलाक्षारससमानं रक्तप्रवाहं स्रावयामास। ततः कष्टेन चेतनां पुनः प्राप्तः देवान्तकः बलवान् गदां समुत्क्षिप्य अङ्गदं बलात् अभ्याहनत्। तस्य गदाप्रहारात् वानरराजपुत्रः भूमौ जानुभ्यां पतितः, किन्तु त्वरितं पुनः उत्थाय स्थितः। तस्योत्थाने त्रिशिरा वानरलोकराजपुत्रं ललाटे त्रिभिः तीक्ष्णैः सुकृतैः शरैः अभ्याहनत्। ततः अङ्गदं त्रिभिः निषादश्रेष्ठैः परिवृतं दृष्ट्वा, हनुमान् तथा नीलः तं स्थितिं विज्ञाय समभ्यधावताम्। तस्मिन् काले नीलः त्रिशिरसि पर्वतशृङ्गं समुत्क्षिप्य प्रक्षिप्तवान्, किन्तु रावणात्मजः बुद्धिमान् तीक्ष्णैः शरैः तं पर्वतशृङ्गं विदारयामास। ततः शतशरैः विदारितं शिलातलं भग्नं पर्वतशृङ्गं ज्वलज्ज्वालासहितं पर्वतात् पतितम्। एतद्विलोक्य देवान्तकः महाबलः हर्षपूर्णः हनुमन्तं युद्धे लोहमुष्टिं समादाय समभ्यधावत्। तस्याभ्यधावनं दृष्ट्वा वानरश्रेष्ठः हनुमान् त्वरितं उत्पत्य वज्रसमानमुष्टिना तस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्। वायुपुत्रः वीरः बलात् तस्य शिरसि प्रहारं कृत्वा गर्जन् राक्षसान् कम्पयामास। तस्य मुष्टिप्रहारात् भग्नं विदारितं शिरः, दन्ताः नेत्रे च पतिते, जिह्वा लोलिता, राक्षसराजपुत्रः देवान्तकः क्षणेन भूमौ मृतः पतितः। यदा स राक्षसश्रेष्ठः देवद्विषः युद्धे निहतः, तदा क्रुद्धः त्रिशिरा नीलस्य वक्षसि तीक्ष्णशरवर्षं वर्षयामास। ततः महोदरः क्रुद्धः पुनः गजं पर्वतसमानं आरोह्य सूर्यः मन्दरमिव शीघ्रं समारुरोह। अनन्तरं स नीलं शरवर्षेण अभ्यवर्षत्, यथा मेघः पर्वते विद्युत् इन्द्रधनुषा सह वर्षयति। ततः शरवर्षैः आहतः, शरीरं व्यथितं, नीलः वानरसैन्यपतिः तेन महाबलिना क्लान्तः स्थिरः अभवत्। किन्तु नीलः चेतनां पुनः प्राप्तः, पर्वतं वृक्षसहितं समुत्क्षिप्य अतिवेगेन महोदरे शिरसि प्रहारं कृतवान्। तदा महोदरः तेन पर्वतप्रहारात् वानरमहात्मना भग्नः, मूढः, प्राणहीनः, वज्रेणाभिहतः पर्वत इव भूमौ पतितः। तस्य पितृव्यं निहतं दृष्ट्वा त्रिशिरा धनुः समादाय क्रुद्धः हनुमन्तं तीक्ष्णैः शरैः विदारयामास। वायुपुत्रः क्रुद्धः पर्वतशृङ्गं प्रक्षिप्तवान्, किन्तु त्रिशिरा बलवान् तीक्ष्णैः शरैः तं बहुधा विदारयामास। पर्वतशृङ्गं निष्फलं दृष्ट्वा वानरः युद्धे रावणात्मने वृक्षवर्षं प्रक्षिप्तवान्। तं वृक्षवर्षं व्योममार्गे पतन्तं त्रिशिरा वीरः तीक्ष्णैः शरैः छित्त्वा गर्जितवान्। ततः हनुमान् त्वरितं उत्पत्य क्रुद्धः त्रिशिरसः अश्वं नखैः विदारयामास, सिंहः महोरगं इव। ततः त्रिशिरा रावणपुत्रः शूलं गृहीत्वा वायुपुत्रे प्रक्षिप्तवान्, मृत्युर्विनाशरात्रिमिव प्रक्षिप्य। ततः शूलं व्योमात् उल्कामिव पतन्तं वानरसिंहः गृहीत्वा विदार्य गर्जितवान्। तं शूलं भग्नं दृष्ट्वा हनुमता वानरगणाः हृष्टाः मेघा इव गर्जितवन्तः। ततः त्रिशिरा राक्षसश्रेष्ठः खड्गं समुत्क्षिप्य वानरराजवक्षसि प्रहारं कृतवान्। तस्य खड्गप्रहारात् वायुपुत्रः वीरः त्रिशिरसः त्रिमुखस्य वक्षसि हस्तेन प्रहारं कृतवान्। तस्य हस्तप्रहारात् अस्त्रं हस्तात् पतितं, त्रिशिरा महाबलः भूमौ मूर्च्छितः पतितः। तस्य पतनं दृष्ट्वा वानरः तस्य खड्गं छित्वा पर्वतसमानं गर्जितवान्, सर्वान् राक्षसान् भीषयामास। तस्य गर्जितं सहनं न शक्नुवन् निशाचरः उत्पत्य हनुमन्तं मुष्टिना अभ्याहनत्। तस्य मुष्टिप्रहारात् वानरमहात्मा क्रुद्धः, क्रोधात् राक्षसश्रेष्ठं किरीटकं शिरः गृहीत्वा समुद्धर्य। ततः वायुपुत्रः क्रोधात् तीक्ष्णेन खड्गेन राक्षसस्य त्रि किरीटकं कुण्डलयुक्तं शिरः छित्वा, इन्द्रः तवष्टृपुत्रस्य शिरः छित्त्वा इव। तानि शिरांसि विशालाक्षि ज्वलज्ज्वालायुक्तानि भूमौ पतितानि, इन्द्रद्विषः सूर्यपथात् मुक्तदीपानि इव। यदा त्रिशिरा देवद्विषः हनुमता इन्द्रत्वेन निहतः, वानराः गर्जितवन्तः, भूमिः कम्पिता, राक्षसाः दिशः सर्वाः पलायितवन्तः। त्रिशिरं निहतं दृष्ट्वा, तथैव महोदरं, देवान्तकनरान्तकयोः निधनं च दृष्ट्वा, राक्षसश्रेष्ठः परमक्रोधेन संतप्तः, सहनं न शक्नुवन्, सर्वलोहमयमुष्टिं ज्वलज्ज्वालां समादाय समभ्यधावत्।