रावणः तु विभीषणवाक्यं यत् नापश्यत्, तस्मात् कुम्भकर्णस्य प्रहस्तस्य च विनाशः प्राप्तः, यस्य दुःखदं लज्जास्पदं च फलम् अहं अनुभवामि इति मनसि चिन्तयन्, धर्मिष्ठं विभीषणं तेजस्विनं च निराकृत्य, स्वकृतस्य कर्मणः तिक्तं फलम् इदं दुःखरूपं मम प्राप्तम् इति विलपन्, रावणः हृदयेन महतीं व्यथां प्राप्य, शोकेन आर्तः, इन्द्रशत्रोः भ्रातुः कुम्भकर्णस्य निधनं ज्ञात्वा, तस्य पार्श्वे पतितः। एवं सन्तप्तस्य रावणस्य विलापं श्रुत्वा, तृषिरा नाम तस्य पुत्रः वचनम् अब्रवीत्। "सत्यं, अस्माकं महाबलः पितरं श्रेष्ठं हतः, किन्तु, न त्वं, राजन्, यथा शोचसि तथा शोचितव्यः। सतां हि शोको न अनुवर्त्यः। त्वं त्रैलोक्यस्य अपि समर्थः, किं स्वयमेव आत्मनः शोचसि? ब्रह्मणा दत्तबलः, कवचबाणधनुष्मान्, सहस्रमुष्कशब्दयुक्तरथधारी, त्वं इन्द्रघोषसमुद्यतः। देवदानवान् शस्त्रैः बहुधा निहतान् त्वया, अतः सर्वायुधसंयुतः रामं विजेतुम् अर्हसि। यथेष्टं तिष्ठ, महाबल, अहं स्वयं युद्धाय गच्छामि, शत्रून् च गरुडः इव सर्पान् अपाकरोमि। यथा शम्बरः इन्द्रेण, नरकः विष्णुना हतः, तथा अद्य रामः मया युद्धे निहन्यते।" एवं तृषिरसः वचनम् श्रुत्वा, रावणः राक्षसाधिपः, दैवेन प्रेरितः, पुनरुत्थित इव अभवत्। तस्य वचनेन देवान्तकः, नरान्तकः, अतिकायः च युद्धोत्साहेन प्रमुदिताः अभवन्। तदा "अहं अग्रणी!" इति महान् निनादं कृत्वा, रावणस्य वीरपुत्राः, इन्द्रसमबलाः, गर्जित्वा तिष्ठन्। सर्वे दिव्यगमना, मायाविद्या, देवदर्पनाशनाः, युद्धमदन्विताः च। सर्वे महाबलिनः, विस्तीर्णकीर्तयः, न कदापि पराजिताः। देवैः, गन्धर्वैः, किन्नरैः, महोरगैः अपि, शस्त्रविद्या-युद्धविशारदाः, वरदाः, न कदापि विजिताः। रावणः तु पुत्रैः परिवृतः, सूर्यवत् तेजसा युक्तः, शत्रुसैन्यतेजोनाशकः, इन्द्रः इव देवमध्यगः, दानवदर्पभञ्जकैः परिवृतः अदृश्यत। सः पुत्रान् आलिङ्ग्य, भूषणैः अलङ्कृत्य, शुभाशिषः दत्त्वा, युद्धाय प्रेषितवान्। रावणः अपि भ्रातॄन् युद्धमत्तान्, पुत्ररक्षणाय, युद्धे प्रेषितवान्। ते महाकायाः, लोकनाथं रावणं प्रणम्य, प्रदक्षिणं कृत्वा, निर्गताः। सर्वौषधिसुगन्धैः अभिषिक्ताः, रजनिचरश्रेष्ठाः षट् युद्धोत्सुकाः, प्रययुः। ततः तृषिराः, अतिकायः, देवान्तकः, नरान्तकः, महोदरः, महापार्श्वः च, दैवेन प्रेरिताः, निर्गताः। महोदरः तु दिव्यं सुदर्शननामकं गजेन्द्रं, मेघसन्निभं, ऐरावतवंशसम्भूतं, समारुह्य, सर्वायुधधारी, तूणीरेण भूषितः, गजे स्थितः सन्ध्यागिरिशिखरस्थसूर्यवत् बभौ। तृषिराः रावणसुतः श्रेष्ठरथं, उत्तमाश्वयुक्तं, सर्वशस्त्रसम्पन्नं, समारुह्य, विद्युत्तडित् उल्काज्वालासंयुक्तं, इन्द्रधनुषा भूषितं रथमधिरूढः, मेघः इव बभौ। त्रीणि किरीटानि धारयन्, सः रथे हिमवन् इव त्रिगिरिशिखरः बभौ। अतिकायः तु परमतेजस्वी, रावणस्य पुत्रः, धनुष्मतां श्रेष्ठः, उत्तमं रथमाधिविश्य, उत्तमचक्रयुक्तं, सुयोजितं, स्वशब्दयुक्तं, वरध्वजम्, तूणीरेण, बाणैः, धनुषा, शूलखड्गगदाभिः च पूर्णं, समारुह्य, सुवर्णाभरणरुचिरमौलिः, मेरुगिरिरिव तेजसा बभौ। सः महाबलः रजनिचरवरैः परिवृतः, रथे स्थितः, इन्द्रः इव देवैः सह बभौ। नरान्तकः तु श्वेतं, उच्छैःश्रवससदृशं, सुवर्णभूषितं, मनोजवम्, महाकायं अश्वं समारुह्य, अग्निसदृशं शूलं गृहीत्वा बभौ। सः दीप्तिमान् गुहः शस्त्रं गृहीत्वा, गिरिशिखरस्थितमयूर इव बभौ। देवान्तकः सुवर्णभूषितां गदां गृहीत्वा, बाहुभ्यां पर्वतमिव धारयन्, विष्णुं अनुकरोति स्म। महापार्श्वः महाबलपराक्रमः, गदां गृहीत्वा, तया हस्ते बभौ, यथा कुबेरः युद्धे। एते महात्मानः अमरावत्यां देवाः इव, गजैः, अश्वैः, रथैः च, निर्गच्छन्तः, घोरध्वनिं जनयन्तः। महाबलिनः राक्षसाः, उत्तमशस्त्रधारिणः, युद्धाय धावन्तः, तेजसा बभुः। किरीटिनः, विभूषिताः, नभसि ज्योतिषामिव, शस्त्रज्योतिषा शुक्लवर्णाः। हंसयुथपाः इव, शरदभ्रसमानाः, शत्रून् हन्तुं वा, स्वयम् नष्टुं वा, निश्चित्य, युधि प्रस्थिताः।