तदा वीर्यवानङ्गदः क्रोधात् रक्तलोचनः, महद् द्रुमं समुत्क्षिप्य, सिंह इव लघुजन्तून् राक्षसगणान् समभ्यधावत्। तत्राङ्गदेन, इन्द्रसमतेजसा, भीमवीर्यैः राक्षसैः सह घोरसंघर्षः जातः, येन तेषां भीषणं संहारं कृतवान्। शिरांसि विदार्य, पतिताः ते वृक्षवत् भूमौ, पताकाभिरलङ्कृतैः रथैः, अश्वैः, वानरराक्षसदेहैः च सह। रक्तनदीभिः आच्छन्ना सा मही भयङ्करी बभूव, हारकङ्कणाम्बरायुधैः विराजिता। तत्र युद्धभूमौ, सा मही शरद्रात्र इव बभासे; अङ्गदबलवेगेन सा राक्षससेना वायुनाऽचलिता मेघमाला इव कम्पिता। एवं सङ्क्षिप्य, चतुर्दशाधिकपञ्चाशत्तमः सर्गः प्रवर्तते। तदा स्वबलवधेन च अङ्गदबलप्रभावेण च, क्रोधसंरक्तः महाबलः राक्षसः Vajradaṃṣṭra अभवत्। स सुमहतीं धनुः सन्धाय, इन्द्रवज्रसन्निभां, वानरसैन्येषु बाणवर्षं कृत्वा, तान् समन्तात् अभ्यवर्षयत्। रथारूढा राक्षसश्रेष्ठाः, विविधायुधधारिणः, युद्धे पराक्रमे स्थिताः। वानरश्रेष्ठाः अपि सर्वतः संगम्य, हस्तेषु शिलाः गृहीत्वा प्रत्ययुध्यन्त। तत्र युद्धमण्डले, राक्षसैः सहस्रशः शस्त्राणि वानरवरान् प्रति प्रक्षिप्तानि। वानरवीर्यवन्तः मदोन्मत्तद्विपोपमाः, पर्वतान् द्रुमांश्च महान् शिलाश्च राक्षसगणे प्राक्षिपन्। ततः तीव्रं कौशलयुक्तं युद्धं समभवत्, यत्र न कोऽपि प्रत्यपसर्पत्। केचन शिरांसि भग्नानि, केचन पादहस्ता विदारिताः, शस्त्रपीडिताङ्गाः रक्तेन सिक्ताः। वानरराक्षसौ भूमौ पतितौ, तत्र गृध्रशृगालकाकपक्षिणः समागताः। शिरोविहीनानि स्थूलानि शरीराणि, हस्तपादशिरांसि च पृथिव्यां विक्षिप्तानि, भीरूणां भीषणा दृश्यन्ते। वानरराक्षसौ भूमौ पतितौ; ततः निशाचराः वानरसैन्येन निपातिताः। Vajradaṃṣṭ्रस्य पश्यतः, तस्य सर्वं बलं भग्नम्; राक्षसाः संत्रस्ताः वानरैः निहन्यमानाः। तं दृष्ट्वा, Vajradaṃṣṭ्रः क्रोधसंरक्तलोचनः, महाबलः, धनुर्धरः, वानरसैन्यं भीषयन् रणमण्डलं प्रविवेश। स बाणैः बकपक्षनिभैः तीक्ष्णैः सम्यक्, सप्त, अष्ट, नव, पञ्च वानरान् विव्याध। Vajradaṃṣṭ्रः क्रोधवीर्यसमुज्ज्वलः, बाणच्छिन्नाङ्गान् वानरान् निपात्य, तान् वानरसैन्यानि भीताः अङ्गदं शरणं ययुः, जनाः स्रष्टारमिव। तदा वानरबलं भग्नं दृष्ट्वा, बली अङ्गदः Vajradaṃṣṭ्रं क्रोधेन पश्यन्, स एव क्रोधेन तम् अपश्यत्। ततोऽभ्ययोद्धत् Vajradaṃṣṭ्राङ्गदौ, द्वौ क्रुद्धाविव द्वौ मदोन्मत्तद्विपौ। Vajradaṃṣṭ्रः लक्ष्यदेशेषु वालिसू्नुं लक्षशः ज्वलद्भिः शरैः विव्याध। अङ्गदः रक्ताङ्गः, बलसम्पन्नः, द्रुमं घोरवेगेन Vajradaṃṣṭ्रे प्राक्षिपत्। तद् द्रुमं पतन्तं दृष्ट्वा, राक्षसः स्थिरः सन्, तम् अनेकधा छित्त्वा भूमौ पातितवान्। Vajradaṃṣṭ्रस्य वीर्यं दृष्ट्वा, वानरश्रेष्ठः महत् पर्वतं समुत्क्षिप्य, घोरनादं कृत्वा, तं प्राक्षिपत्। तत् पर्वतं पतन्तं दृष्ट्वा, स वीरः रथात् उत्पत्य, गदां गृहीत्वा, भूमौ स्थितवान्। स शिलापातेन रथः, चक्रयोक्यश्वसहितः, भग्नः। तदा अङ्गदः अन्यं वृक्षसम्पन्नं शिखरं गृहीत्वा Vajradaṃṣṭ्रस्य मूर्ध्नि प्राक्षिपत्। Vajradaṃṣṭ्रः वज्रदंष्ट्रः, रक्तप्रवाहः, क्षणमात्रं मूर्च्छितः, गदां गाढमालिङ्ग्य, दीर्घं निश्वस्य तस्थौ। चेतनां पुनः प्राप्त्वा, निशाचरः क्रोधवशात् वालिसूनुं गदया वक्षसि ताडितवान्। ततः, गदां परित्यज्य, वानरराक्षसौ मुष्टिभिः परस्परं ताडयन्तौ युद्धे स्थितौ। रक्तस्राविणौ, ताडनश्रमक्लान्तौ, स्थिरौ वीर्यवन्तौ, कुजशुक्राविव नभसि बभासाते। तदा अङ्गदः वानरेन्द्रः, प्रज्वलितलोचनः, सर्प इव दण्डाहतः, क्षणमात्रेण उत्थाय, पुष्पफलसमृद्धं द्रुमं समुत्पाट्य, स्थितवान्। स एकं शोभनं विशालं खड्गं, रत्नजालविनद्धं गोकर्णं च गृहीत्वा, तेनात्मानं सज्जीकृतवान्। वानरराक्षसौ, शोभायुक्तेषु पन्थासु विचरन्तौ, घोषयन्तौ, विजयकाङ्क्षिणौ, परस्परं ताडयन्तौ। रक्तव्रणावच्छन्नौ, किञ्चित् किंशुकवृक्षौ इव, युद्धक्लान्तौ, भूमौ पपाताम्। तदा, निमेषमात्रेण, अङ्गदः वानरयूथपति, दीप्तलोचनः, दण्डाहतः सर्प इव, समुत्थाय, निर्मलं सुविशोधितं खड्गं गृहीत्वा, Vajradaṃṣṭ्रस्य महत् शिरः छित्त्वा न्यपतयत्। एवं तत्र घोरयुद्धे, अङ्गदेन महाबलिना, Vajradaṃṣṭ्रः निहतः, राक्षसबलं भग्नम्, वानराः विजयं प्राप्नुवन्।