ततः सर्वाङ्गैः शरैः विद्धाः आच्छादिताः च तौ महाबलिनौ इन्द्रध्वजयोः छिन्नसूत्रयोः इव कम्पितौ अभवताम्। तौ महाबलिनौ धनुष्मन्तौ प्राणस्थानि शरैः अभिहतौ श्रान्तौ भुवि पतितौ, भूमिपालौ अधः कृतौ। शूरशय्यायाम् शरैरावृताङ्गौ रक्तसिक्तौ तौ वीरौ अतिव्यथितौ महातपः प्राप्तौ। तयोः शरीरयोः शराणां प्रवाहेन अङ्गुलमात्रं अपि अव्याप्तं नासीत्, सर्वत्र शरैः अभिहतं विदारितं च आसीत्। तौ क्रूररूपिणा मायावी राक्षसैः अभिहतौ ताम्रधारया रक्तं निर्यातयन्तौ उदकप्रवाहवत् स्रवताम्। रामः प्रथमं पतितः, प्राणस्थानि शरैः विद्धः, तेन इन्द्रजिता येन कुपितेन इन्द्रः अपि पूर्वं अभिगतः। सुवर्णपक्षैः तीक्ष्णाग्रैः शीघ्रगैः, विशाला, अर्धविशाला, चन्द्रकार, हस्ताकार, वत्सदन्त, सिंहदंष्ट्रा, कर्कराकृति शरैः सः अभिहतः। शूरशय्यायाम् तत्र अनतङ्कृतधनुः भग्नहस्तग्राहः त्रिवलयः सुवर्णमण्डितः रामः शय्यायाम् शयानः। रामः पुरुषश्रेष्ठः शरवर्षे पतितः दृष्ट्वा लक्ष्मणः तं तत्र दृष्ट्वा जीविताशां विहाय। रामं पद्मलोचनं सर्वशरणं युद्धप्रियं भूमौ पतितं दृष्ट्वा भ्राता सः शोकवशं गतः। वानराः अपि तं दृष्ट्वा परमशोकग्रस्ताः, विलपन्तः अश्रुपूर्णलोचनाः अत्यन्तं दुःखिताः अभवत। तौ शूरशय्यायाम् बद्धौ शयानौ वानरैः परिवृतौ, हनुमत्प्रधानैः वानरैः तत्र संकुचिताः गम्भीरशोकग्रस्ताः। शृणु अधुना वाल्मीकि-रामायणे युद्धकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः। ततः वनवासिनः आकाशं भूमिं च निरीक्ष्य रामलक्ष्मणौ शरैः आच्छादितौ दृष्टवन्तः। वर्षे समाप्ते राक्षसकार्ये कृतः, विभीषणः सगृह्य सुग्रीवम् तत्र आगतः। नीलः द्विविदः मैन्दः सुशेनः कुमुदः अङ्गदः च शीघ्रं हनुमता सह राघवौ विलपन्तः आगच्छन्। तौ अशक्तौ, रक्तसिक्तौ, शरसमूहैः आवृतौ, शरशय्यायाम् अकम्पौ शयानौ। सर्पवत् श्वासं कुर्वन्तौ, अशक्तौ, रक्तप्रवाहेन लिप्ताङ्गौ, सुवर्णध्वजयोः इव आसीताम्। तौ शूरशय्यायाम् शयानौ, अकम्पौ, किञ्चित् चलन्तौ, वानरमुख्यैः परिवृतौ, अश्रुपूर्णलोचनैः। राघवौ पतितौ, शरसमूहैः आच्छादितौ दृष्ट्वा सर्वे वानराः विभीषणेन सह संतप्ताः अभवत। सर्वे वानराः आकाशं दिशः च निरीक्ष्य, युद्धे रावणसुतं न दृष्टवन्तः, मायया गुप्तम्। विभीषणः तं मायया गुप्तं दृष्ट्वा, अग्रे भ्रातृपुत्रं, अद्वितीयं कर्मणि, युद्धे अतुल्यं, वीर्यशालिनं ददर्श। विभीषणः वीरं गुप्तं, तेजसा, कीर्त्या, वीर्येण, वरप्रभावेन युक्तं ददर्श। इन्द्रजित् स्वकार्यं दृष्ट्वा, तौ पतितौ दृष्ट्वा, महोत्साहेन राक्षसाः हर्षयन् वाक्यम् उवाच। दूषणवधं खरवधं च कृतवन्तौ राघवौ रामलक्ष्मणौ मम शरैः निपातितौ। न तौ शरबन्धनात् विमोचयितुं शक्यौ, यदि सर्वे देवाः ऋषयः च समागच्छेयुः। यस्य कारणेन पितरं दुःखितं चिन्तया रात्रौ शय्यायाम् न शयानम्। यस्य हेतोः लङ्का सर्वा उदकवर्षे नदीवत् विक्षिप्ता, सर्वदुःखमूलं मया समाप्तम्। रामलक्ष्मणयोः वनवासिनां च वीर्यं शरद्भूतानां मेघानां फलं इव व्यर्थम्। एवं उक्त्वा इन्द्रजित् सर्ववानरमुख्यान् शरैः अभिहतवान्, राक्षसाः पश्यन्तः। नीलं नवभिः शरैः, मैन्दं द्विविदं च तेन अभिहतौ; शत्रुनाशनः उत्तमशरैः तान् पीडितवान्। महाबलिनं जाम्बवन्तं उरः शरेण अभिहतवान्, हनुमन्तं दशभिः शरैः अभ्यविधत्। गवाक्षं शरभं च द्वाभ्यां द्वाभ्यां शरैः अभिहतवान्। गोलाङ्गूलं वानराधिपं वालिसुतं अङ्गदं च बहुभिः शरैः शीघ्रं अभिहतवान्। तान् अग्रवानरान् ज्वालासदृशैः शरैः अभिहत्य, रावणसुतः महाबलः तत्र गर्जन्। शरवर्षैः वानरान् पीडयित्वा, भयम् उत्पाद्य, महाबाहुः हास्यं कृत्वा वाक्यम् उवाच। घोरशरबन्धेन अहम् एतौ भ्रातरौ युद्धभूमौ बद्धवान्, पश्यत राक्षसाः। एवं उक्त्वा सर्वे मायायुद्धकुशलाः राक्षसाः महाविस्मयेन तं कृत्यं दृष्ट्वा हृष्टाः। सर्वे मेघनिनादवत् घोषं कृत्वा रावणसुतं पूजयन्, 'रामः हतः' इति मन्यन्ते। ततः राघवौ भूमौ शयानौ, श्वासरहितौ दृष्ट्वा, मृतौ इति निश्चितवन्तः।