सर्वदुःखं त्यजस्व, शुभं तव समुपस्थितम्। निश्चितं तव सौभाग्यं, तव प्रियः सुरक्षितः—इदं शृणु। रामः कपिसेनया सह समुद्रं तीर्त्वा दक्षिणतीरे स्थित्वा सैन्यं न्यवेशयत्। अहं काकुत्स्थं लक्ष्मणेन सह, समुद्रं तीर्त्वा सैन्यैः संरक्षितं, पूर्णकामं दृष्टवती। तेन प्रेषिताः शीघ्रगामिनः राक्षसाः यथार्थवार्तां आनयन्—रामः समुद्रं तीर्त्वा इह आगतः इति। एतां वार्तां शृण्वन्त्या विशालाक्ष्याः राक्षसाधिपः रावणः मन्त्रिभिः सह मन्त्रयते। एवं वदन्त्या सरमा राक्षसी सीतया सह, तस्याः सैन्यस्य घोरं सम्प्रदायमभ्यधावत्। महासेन्यनिनादं तडित्समप्रभं शृण्वन्त्या सरमा मधुरवाचिनी सीतायै इदं उवाच। एषा, भीरु, युद्धाय सज्जीकरणस्य घोरध्वनिर्दुन्दुभिः मेघगर्जनसमः। मत्तमहागजाः संयोज्यन्ते, रथाश्वाः युक्ताः; सहस्रशः शूराः शस्त्रधारिणः अश्वारूढाः दृश्यन्ते। सर्वत्र सहस्रशः कवचधारिणः सैनिकाः वेगेन धावन्ति; राजमार्गाः सेनाभिः पूर्णाः, आश्चर्यरूपाः। वेगेन गर्जन्त्यः धाराः इव समुद्रः, दीप्तास्त्रशस्त्रकवचैः सह, रथाश्वगजैः राक्षसाधिपं अनुगच्छन्ति—एषा हर्षितपराक्रमी राक्षसाः कोलाहलः। विविधवर्णदीप्तिः प्रकट्यते, अग्निः वनं दग्ध्वा रूपं प्रकाशयति यथा। घंटानिनादः, रथगर्जितम्, अश्वानां ह्रेषितम्, वाद्यशब्दः च शृणु। एषा भीषणा रोमाञ्चजननी कोलाहलः, राक्षसाः राजा अनुगच्छन्ति, शस्त्रधारणहस्ताः। सौभाग्यं तव समुपस्थितम्, दुःखं नष्टम्; राक्षसाः भयभीता जाताः। रामः पद्मनयनः राक्षसेषु इन्द्रवत्। जयप्राप्तः, क्रोधं निगृह्य, अतुलपराक्रमः रामः संग्रामे रावणं हन्ति, तव पतिः पुनः भवति। तव पतिः लक्ष्मणेन सह राक्षसेषु पराक्रमं दर्शयति, यथा इन्द्रः विष्णुना सह शत्रुषु। रामः आगच्छति, त्वां शीघ्रं द्रक्ष्यामि, शत्रुं निहत्य, तस्य गोदामुपविष्टां, सिद्धां। शीघ्रं, सीते, महाबलः रामः त्वां विमोक्ष्यति, देवी, बहुमासपर्यन्तं एककेशग्रथितां बन्धनात्। तस्य मुखं पूर्णचन्द्रसमं दृष्ट्वा, देवी, दुःखजनिताश्रुभिः मुक्तासि, नागः त्वचं परित्यजति यथा। रावणं संग्रामे हत्वा, मैथिली, रामः शीघ्रं तव प्रियया सह सुखं प्राप्स्यति। रामेण पूजिता, त्वं महात्मना सह हर्षं अनुभवसि, पृथिवी समृद्धफलेन ऋतौ यथा। तुरगः महागिरिं परिभ्रमति यथा, त्वं तं शरणं गच्छ—देवि, स एव प्रकाशः, सूर्यः, सर्वभूतप्रभवः। ततः सरमा दुःखसन्तप्तां, तैः वचोभिः मोहितां सीतां, जलः तप्तभूमिं शमयति यथा, सान्त्वयति। सखीहिताय इच्छन्ती, बुद्धिमती सरमा स्मितपूर्वं, यथासमयं उवाच। श्यामलोचना, अहं गुप्तं रामं गत्वा तव संदेशं प्रेषयितुं समर्था, तद्वार्तां आनयितुं च, अनभिज्ञा पुनः आगच्छेयम्। मम गतिरेव वायुः वा गरुडः वा न समासादयेत्, व्योम्नि निर्भरं गच्छन्त्या। एवं वदन्त्या सरमायाः सीता पूर्वदुःखाभिभूता मधुरस्निग्धवाक्यैः प्रत्युवाच। त्वं आकाशं वा पातालं वा गन्तुं समर्था; इदानीं ज्ञातव्यं किं कर्तव्यं, मम कृते किं कर्तव्यम्। यदि मम प्रियं कर्तुमिच्छसि, यदि तव मनः स्थिरं, अहं ज्ञातुमिच्छामि—गत्वा रावणस्य किं कृतं तत्त्वेन ज्ञातुम्। रावणः, क्रूरः मायावी, मम शत्रुः, दुष्टहृदयः, मद्यपानं यथा जनं मोहितवती। सः सततं मां त्रासयति, पुनः पुनः तिरस्करoti, घोराभिः राक्षसीभिः सदा रक्षितः। अहं चिन्तिता, भयभीता, मनः अशान्तम्; तस्य भीतया अशोकवनं प्राप्तवती। यदि किञ्चित् निश्चितं वार्तां वा कथा अस्ति, सर्वं कथय—एषा महत् उपकारः स्यात्। एवं वदन्त्या सीतायाः सरमा, स्नेहवाचिनी, तस्याः अश्रुपरिप्लुतं मुखं स्पृष्ट्वा प्रत्युवाच। यदि एषा तव इच्छा, जानकि, अहं गच्छामि; शत्रोः वृत्तं ज्ञात्वा तव समीपं आगमिष्यामि, मैथिली। एवमुक्त्वा, राक्षसस्य समीपं गत्वा, रावणः मन्त्रिभिः सह यद् उवाच तत् शृणु। तस्य दुष्टचित्तस्य निश्चितं निश्चयं शृण्वन्त्या, सरमा शीघ्रं पुनः अशोकवनं शुभं प्रतिजगाम।