ततः महातेजाः विश्वामित्रः विविधपुष्पलताविटपैः शोभितं, नानाविधमृगसंघैः पूर्णं, सिद्धचारणनिषेवितं, वसिष्ठस्याश्रमं समुपजगाम। स तु देवदानवगन्धर्वकिन्नरैः सुसंयुक्तः, शान्तमृगयूथैः समाश्रितः, द्विजर्षिसंघैः सेव्यमानः आसीत्। तत्र ब्रह्मर्षिसमूहैः संकीर्णः, देवार्षिसंघैः उपास्यमानः, तपसा अग्निसदृशैः महात्मभिः समावास्यमानः आश्रमः दृष्टः। सदा ब्रह्मरूपैः महर्षिभिः समाकीर्णः, केचित् केवलं जलाहारिणः, केचित् वायुभक्षिणः, अपरे पर्णपतीन्येवाश्नन्तः दृष्टाः। फलमूलभक्षिणः, जितेन्द्रियाः, आत्मसंयमयुक्ताः, दोषविजिताः, वालखिल्यादयः जपहोमपरायणाश्च महर्षयः तत्र वर्तन्ते स्म। अन्यैः वैखानसैः सर्वतः शोभितः स आश्रमः, विजयी महातेजाः विश्वामित्रः तं वसिष्ठाश्रमं ब्रह्मलोकोपमं दृष्टवान्। ततः महाबलः विश्वामित्रः तं वसिष्ठं मन्त्रवितां वरं दृष्ट्वा परमं हर्षमुपजगाम, स च वीरः सस्निग्धं वसिष्ठमभिवाद्य प्रणनाम। वसिष्ठस्तु महर्षिः तमुवाच—"स्वागतं ते," इत्युक्त्वा मह्यं आसनं प्रददौ। तत्र स्थिते विश्वामित्रे, वसिष्ठः स्वयम् फलमूलानि यथान्यायं समुपाहरत्। स तु वसिष्ठस्य तादृशीं अतिथिसत्क्रियाम् लभित्वा, तपस्विनां, अग्नीनां, शिष्याणां च कुशलं पप्रच्छ। तस्मिन्नेव काले, महातेजाः विश्वामित्रः वृक्षसमूहमध्ये वसिष्ठं मुनिवरं कुशलवचनं प्राह। वसिष्ठः च ब्रह्मपुत्रः, सुखोपविष्टं विश्वामित्रं नृपं तपस्विनं पप्रच्छ— "कच्चित् कुशलं राजन्? धर्मेण प्रजाः पालयसि? धर्मयुक्तेन नयेन राज्यं पालयसि? कच्चित् सेवकाः ते तुष्टाः? ते आदेशे स्थिता वा? कच्चित् सर्वान् शत्रून् विजित्य स्थितवान्? कच्चित् बलं कोषमित्रपुत्रपौत्रेषु कुशलं? सत्त्ववतः पापरहितस्य ते सर्वत्र कुशलमस्ति वा?" एवं पृष्टः वसिष्ठेन, विश्वामित्रः सर्वत्र कुशलमिति प्रत्युवाच, स च वसिष्ठं विनयसम्पन्नं प्रतिनन्द्य तिष्ठति स्म। तौ च धर्मसंवादेन चिरकालं स्थित्वा, परमस्नेहेन परस्परं हृष्टौ। ततो संवादान्ते, वसिष्ठः स्मितपूर्वकं विश्वामित्रमुवाच— "इमां महतीं सैन्यसमूहां त्वां च, अमेयवीर्यं, अतिथिं सत्कर्तुमिच्छामि। मया यथार्हं सत्कारः क्रियताम्, त्वं च अतिथिवर्यः, त्वदर्हणाय सर्वमुपकल्पितम्।" एवं वसिष्ठेन उक्तः, विश्वामित्रः प्राज्ञः प्रत्युवाच—"वचनमात्रेण मया सत्कृतः अस्मि। यद् अश्रमस्थं फलमूलं, पाद्यं अर्घ्यं, तव च दर्शनं, सर्वथा अहम् अर्हतः सत्कृतः अस्मि। त्वां नमामि, गच्छामि, सौम्यदृष्ट्या मां पश्य।" एवं उक्ते राज्ञा, वसिष्ठः पुनः पुनः आमंत्रयामास। तदा गाधिसुतः वसिष्ठं प्रत्युवाच—"यथा भगवतः मन्यसे, तथा भवतु।" तेन प्रकारेण उक्तः वसिष्ठः प्रहृष्टः पापविनिर्मुक्तां कल्माषीं शबलीं समाह्वयत्— "शबले, शीघ्रमागच्छ, मम वचनानि शृणु। अस्मिन्राजर्षौ उत्तममन्नसत्कारं कर्तुम् इच्छामि, तत् मम निर्वर्तय। सर्वेषां यथाकामं षड्रससम्पन्नं, सर्वार्हसत्कारयुक्तं दिव्यमन्नपानं वर्षय। शबले, द्रुतं सर्वविधान्यन्नानि, पेयानि, लेह्यानि, चूष्यानि, षड्रसान्नानि, धान्यपानसम्पन्नानि उत्पादय।" एवं वसिष्ठेन उक्ता सा शबला, सर्वकामधुग्, सर्वेषां यथाकामं यथेष्टं सर्वमन्नं समुपादिदेश। सा इक्षुक्षीरमधुप्रस्थं, सत्तिलान्नं, उत्तममद्यमैश्वर्यं, विविधपानीयानि, सर्वप्रकारमन्नं चापि उत्पादयामास। तत्र पर्वतसमानान् उष्णान् सुशिक्तान्नपिण्डान्, स्वाद्वन्नानि, सूपदधिविविधानि चाविर्भूतानि। तत्र विविधरसयुक्तानि, मधुराणि, सहस्रशः गुडपात्राणि च सन्ति स्म। सर्वे तृप्ताः, प्रमुदिताः, पुष्टदेहाः, वसिष्ठेन विश्वामित्रस्य सैन्यं सम्पूर्णतया तर्पितम्। ततः विश्वामित्रः राजर्षिः, स्वगृह्यैः, पुरोहितैः, सेवकैः सह, परमप्रीतिमनाः, तृप्तः, वसिष्ठमुवाच— "ब्राह्मण, त्वया मम परमः सत्कारः कृतः। शृणु, वचनं ब्रवीमि। शबलां मे प्रयच्छ, लक्षशः गोभिः प्रतिदास्यामि। एषा हि रत्नगवः, नृपाणां रत्नसंग्रहणीयम्।" इति।