सः शरभः नाम महाबलवान् वानरः, सल्वेयगिरौ सदा सुखेन वसति। सः पुनः पुनः पीनं श्रोत्रं प्रसारयन्, बारं बारं जृम्भमाणः, मृत्योरपि न कम्पते, न च सैन्यान्न पलायते। क्रोधेन कम्पमानः, पार्श्वतो विलोकयन्, पुछं च प्रहरन्, बलवान् सः निःश्वसति। एषः शीघ्रः, निर्भयश्च, वानरसेनायाः नायकः शरभः इति प्रसिद्धः। एतस्य वीरस्य विहारनाम्नः सर्वे नायकाः तस्यैव अधीनाः, तेषां संख्या चत्वारिंशदधिकं चतुर्सहस्रं प्रकीर्तितम्। वानरवीराणां मध्ये, आकाशं मेघ इव व्याप्नुवन्, सः महाबलवान् वर्तते, यथा देवेषु इन्द्रः। तस्मात् महान् शब्दः शृणोति, यः दुन्दुभिध्वनिसदृशः, शाखामृगनायकानां रणोत्सुकानां गर्जनवत्। सः परियत्गिरौ उत्तमे निवसति, युद्धे सदा अजितः, पनसः नाम सैन्यनायकः। पञ्चाशदधिकं सहस्राणि नायकाः तस्य समीपे वर्तन्ते, यः गणानां श्रेष्ठः, यत्र गणाः विभागतः व्यवस्थिताः। यः सागरतीरे स्थितस्य अतिभयानकस्य, उर्मिमालिनः सैन्यस्य शोभां वर्धयति, सः द्वितीयः इव सागरः। सः विणटः नाम वानरः, मण्डूकसदृशवपुः, वेनायाः श्रेष्ठनद्याः जलं पिबन् विचरति, गणनायकः। षष्टिसहस्राधिकं वानरबलं तस्य; क्रोधनः नाम वानरः त्वां युद्धाय आह्वयति। तेषां गणाः विभागतः व्यवस्थिताः, बलवन्तः, वीर्यवन्तश्च; अयं च वानरः, रक्ताङ्गरसप्रभकायः, सर्वान् वानरान् अवज्ञाय, स्वबलस्य गर्वात्, तेजस्वी गवयः कोपेन त्वां प्रति अग्रे गच्छति। सप्ततिसहस्राधिकं वानरसमूहं तस्य पार्श्वे; सः एकाकी एव स्वसेनया लङ्कां नाशयितुम् इच्छति। एते अजेयवीराः, येषां संख्या न ज्ञायते, सर्वे गणनायकाः, गणाः च विभागतः व्यवस्थिताः। इदानीं सप्तविंशतितमं सर्गं शृणु। ये नायकाः राघवस्य कार्यार्थं समागताः, येषां प्राणेषु किंचित् नास्ति, तान् अहं वर्णयिष्यामि। तस्य समन्तात् बहवः बलवन्तः, स्नेहयुक्ताः, दीर्घपुच्छाः वानराः, ताम्राः, पीताः, श्वेताः, विचित्रवर्णाः, कर्मणि च घोराः, संनिविष्टाः। ते संहत्य सूर्यकिरणसमाः दीप्तिमन्तः दृश्यन्ते; पृथिव्याम् विचरन्तः, हरो नामायं वानरः। शतसहस्राणि तस्य पृष्ठतः अनुगच्छन्ति, तरूञ् उत्तोल्य शीघ्रं लङ्कां आरोढुं उत्सुकाः। एते वानरराजस्य परिचारकाः, ये नायकाः त्वया दृष्टाः, मेघसङ्घवत् तिष्ठन्ति। ते कालाञ्जनसदृशाः, युद्धे स्थिराः, अपरिमेयाः, इव च सागरतीरस्य पारम्। पर्वतेषु, देशेषु, नद्यां वा यत्र कुत्रापि, एते भीमकायाः ऋक्षाः त्वां प्रति अग्रे यान्ति, हे राजन्। तेषां मध्ये भीमाक्षः स्थितः, भीषणदर्शनः, सर्वतः मेघैः परिवृतः, इव वृष्टिदेवः। सः उत्तमगिरौ निवसति, नर्मदानद्याः जलं पिबन्, सर्वेषां ऋक्षाणां अधिपः, धूम्रः नाम गणनायकः। तस्य अनुजः, पर्वतसमरूपः, भ्रातुः सदृशः, वीर्ये तु श्रेष्ठः, दृश्यते। सः जाम्बवान् नाम, महागणनायकानां नायकः, शान्तः, वृद्धपूजकः, युद्धे तु कठोरः। सः प्राज्ञेन इन्द्रेण सह महतीं साहाय्यं कृतवान्; देवासुरयुद्धे जाम्बवान् युद्धं कृत्वा, अनेकानि वराणि प्राप्तवान्। पर्वतशिखराणि आरोहन्तः, महाशिलाः प्रक्षिपन्ति, मेघसमाः, मृत्युम् अपि न बिभ्यति। तस्य बलवन्तः गणाः, घोरतेजसः, राक्षसपिशाचसदृशाः, विचरन्ति। यदा सर्वे वानराः तम् अग्रगण्यं गणपतिं, वेगेन धावन्तं, लङ्घनाय उद्धृतं पश्यन्ति, तदा ते तस्थुः, तम् अपश्यन्। सः वानराधिपः, बलसम्पन्नः, डम्भः नाम, सहस्राक्षं इन्द्रं पूजयन्, गणनायकः। सः यदा गच्छति, तदा एकयोजनदूरे स्थितं पर्वतं अतिक्रम्य, स्वशरीरेण योजनमात्रं व्योम्नि लङ्घयितुं शक्नोति। चतुष्पदेषु तस्य रूपात् श्रेष्ठं नास्ति; सः सम्मदनः नाम, वानराणां प्रपितामहः इति प्रसिद्धः। सः कदाचित् प्राज्ञेन इन्द्रेण सह युद्धं कृतवान्, न विजयं प्राप, न च कदापि पराजितः; सः नायकानां नायकः। तस्य वीर्यं इन्द्रस्य तुल्यं; सः गान्धर्वकन्यायाः तमसि जातः। देवासुरयुद्धे, दिवौकसां सहाय्याय, यत्र वैश्रवणः जम्बुवृक्षं पूजयति, तत्र सः स्थितः। सः पर्वताधिपः, अनेकैः किन्नरैः सेवितः, नित्यं क्रीडायां रमणीयः, तव स्वामिनः भ्राता, हे राक्षसराजन्। तत्रायं महात्मा, महाबलः, वानरश्रेष्ठः, कृतनामा नायकः, युद्धे नित्यं गर्वितः, रमते। शतकोटिसंख्यकवानरैः परिवृतः, सः एकाकी एव स्वसेनया लङ्कां नाशयितुम् इच्छति।