राज्ञः समीपे, राक्षसपुर्यां विचित्राणि अपशकुनानि प्रकटानि अभवन्। उष्ट्राः, एककुब्जाः, अश्वत्थाः च, हे राजन्, स्वाभाविकं रूपं न धृत्वा, यथायोग्यं सेव्यमानाः अपि, रोमाणि पतन्ति, स्रवन्ति च। क्रूराः काकाः, समूहशः, सर्वतः काकित्वं कुर्वन्तः, राजप्रासादस्य पुरतः सङ्गठिताः दृश्यन्ते। गृध्राः अपि, समूहशः, नगरस्य उपरि स्थिताः; उभयसंध्ये, शुभाः पक्षिणः अपशकुनस्वरं उच्चैः घोषयन्ति। नगरद्वारेषु, मांसभक्षिणां पशूनां समूहः, उच्चैः गर्जन्ति, शब्दं च ददति। एवं कार्यस्य स्थितिः दृष्ट्वा, विभीषणः, हिताय, प्रायश्चित्तं उचितं इति मन्त्रम् उपदिष्टवान्—"वैदेही राघवाय प्रत्यर्पणीयाः," इति। यदि मया मोहात् वा लोभात् वा एषः उपदेशः उक्तः, तथापि, हे महाबाहो, त्वया दोषः न कर्तव्यः। एषः दोषः सर्वेषां जनानां, राक्षसानां, राक्षसीनां, नगरे, अन्तःपुरे च, दृश्यते। इदं मन्त्रं उक्त्वा, सर्वे मन्त्रिणः निवृत्ताः; यद् अहं दृष्टवान् वा श्रुतवान् वा, तद् वक्तव्यम्; तव समीक्ष्य, यथायोग्यं कर्तव्यम्। एवं मन्त्रिणां मध्ये, विभीषणः, लाभाय, उचितं वचनं भ्रातुः रावणस्य, राक्षसश्रेष्ठस्य, प्रति उक्तवान्। तं सौम्यं, युक्तं, समये उक्तं, हितं वचनं श्रुत्वा, रावणः, तापेन दग्धः, कामेन पूर्णः, प्रत्युवाच—"मम कस्यचिद् भयम् नास्ति; राघवः मैथिलीं न प्राप्नुयात्। देवैः इन्द्रेण च युद्धे, लक्ष्मणस्य ज्येष्ठः भ्राता कथं मम पुरतः स्थितुं शक्नुयात्?" इत्येवम् उक्त्वा, दशग्रीवः, देवसेनानाशकः, महाबलः, युद्धे तीक्ष्णवीर्यः, सत्यवाचम् भ्रातरं विभीषणं विससर्ज। एतत् अनन्तरं, वाल्मीकिरामायणे, युद्धकाण्डे, एकादशः सर्गः आरभ्यते। रावणः, मैथिल्याः कामेन कृशः, मित्रैः उपहृतः, दुष्कृत्यैः पापं अकरोत्। अतिबलात् कामेन, सदा वैदेहीं चिन्तयन्, युद्धे अकाले, मन्त्रिभिः मित्रैः च सह, समयं आगतम् इति मन्यते। सः सुवर्णजालविभूषितं, रत्नमणिसंयुक्तं, महाचरित्रं समुपेत्य, तत्र सुसंस्कृतं अश्वैः आरूढः, दिव्यं रथं आरुरोह। तेन उत्तमेन रथेन, मेघनिनादेन, दशग्रीवः, राक्षसश्रेष्ठः, सभां प्रति जगाम। तत्र शस्त्रधारिणः, शूराः, खड्गचर्मधारिणः, विविधायुधयुक्ताः, राक्षसराजस्य पुरतः स्थिताः। विचित्रवस्त्रधारिणः, बहुविभूषणयुक्ताः, सर्वतः तं परितः, पार्श्वतः, पश्चात् च, अनुयायुः। महारथाः शीघ्रं रथैः अग्रे गताः; उत्तमाः मदोन्मत्तगजाः, उत्तमाः अश्वाः च, दशग्रीवं अनुव्रजन्ति। केचित् गदां, आयःमुष्टिं च धारयन्ति; केचित् शूलं, केचित् तोमरं; केचित् परशुं, केचित् त्रिशूलं धारयन्ति। सहस्रवाद्यनिनादः महती उत्पन्ना। शङ्खानां घोषः, रावणस्य सभागमनसमये, नगारेण सह महती प्रतिश्रुति अभवत्। रावणः, महारथः, राजमार्गे दिव्यः, शुक्लच्छत्रं शिरसि धृतम्, शोभते। तस्य दक्षिणवामे चामराः विचलन्ति; भूमौ स्थिताः सर्वे, अञ्जलिं कृत्वा, रथस्थं तं पूजयन्ति। राक्षसाः, राक्षसश्रेष्ठं, शिरः नतानि कृत्वा, स्तुवन्ति; सूतमगधैः आशीर्वादैः च, शत्रुसूदनः सभां प्रविष्टः। सः तेजस्वी, दिव्यरूपधारी, सुवर्णकान्तवस्त्रधारी, नित्यदीप्तायां सभायां, शतशः पिशाचैः रक्षितायाम्, प्रविष्टः। सः तेजस्वी, महाबलः, विश्वकर्मणा निर्मितायां सभायां, तत्र वैदूर्यासनं, प्रियकृष्णमृगचर्माच्छादितं, स्थापितम्। रावणः तं उत्तमासनं, महापादपीठं, उपविष्टः; ततः, अधिष्ठाय, शीघ्रवीर्यदूतान् आज्ञापयत्। "शीघ्रं राक्षसान् मम समीपं आनयत!" इति उक्तवान्; "शत्रुषु महत् कार्यं अस्ति," इति च। तस्य वचनं श्रुत्वा, राक्षसाः लङ्कायां गृहे गृहे, रमणगृहेषु, शयनगृहेषु, उद्यानेषु च, निर्भयाः राक्षसान् प्रेरयन्ति। केचित् रथं आरूढाः, केचित् अश्वं, केचित् गजं, केचित् पदातयः। नगरी, रथगजाश्वैः पूर्णा, व्यग्राः, गरुडैः आकाशं यथा, शोभते। यन्त्रवाहनानि त्यक्त्वा, ते पद्भ्याम् सभां प्रविष्टाः, पर्वतगुहां सिंहाः इव। राजपादौ स्पृष्ट्वा, राजेन सम्मानिताः, केचित् आसने, केचित् पीठे, केचित् भूमौ उपविष्टाः। राक्षसाः, राज्ञः आज्ञया, सभायां संगता, राक्षसराजं रावणं उपगम्य, यथायोग्यं पूजयन्ति। मन्त्रिणः, निर्णायकविद्यायुक्ताः, गुणसम्पन्नाः, सर्वज्ञाः, तत्र उपस्थिताः। शूराणां शतानी अपि, सुवर्णवर्णायां सभायाम्, कार्यसंपदाय संगता। ततः विभीषणः, महात्मा, कीर्तिमान्, दिव्यं सुवर्णयुक्तं, विस्तीर्णं, सुयोक्यं रथं आरूढः, ज्येष्ठभ्रातुः सभां गतः। सः ज्येष्ठकनीयसीभ्यः पत्निभिः सह, नाम घोषयित्वा, पादौ स्पृष्ट्वा, शुकः प्रहस्तः च, ताभ्यः पृथग् आसनानि यथायोग्यं ददतुः। एवं राक्षससभायां, रावणः, मन्त्रिभिः वीरैः च परिवृतः, विभीषणः च उपस्थितः, कार्यसंकल्पाय, सर्वे तस्य आज्ञां प्रतीक्षन्ते।