बलवान् दानवाधिपः, अप्रतिहतबलपराक्रमः, दुस्तरः च, त्वया संग्रामे विजितः, कुम्भीनसीं सुखमावहन्। त्वं च, महाबाहो, पातालं गत्वा नागान् विजितवान्—वासुकी, तक्षक, शङ्ख, जटी च सर्वे तव वशं प्राप्ताः। अमराः, महाबलाः, वीर्यवन्तः, वरप्राप्ताश्च दानवाः, त्वया, प्रभो, संवत्सरमेकं युद्धं कृत्वा निगृहीताः। आत्मबलं आश्रित्य, रिपूनां विनाशक, त्वं तान् निगृह्य, राक्षसाधिपते, तत्र बहूनि मायाशास्त्राणि प्राप्तवान्। वीर्यवन्तः, बलसम्पन्नाः, वरुणपुत्राः, चतुरङ्गबलसंयुताः, त्वया, महाभाग, संग्रामे पराजिताः। ततः त्वं, यमस्य लोकस्य महोदधिं प्रविष्टवान्—शाल्मलीवृक्षेण शोभितं, मृत्युदण्डेन भीषितं, कालपाशमहाभोगेन, यमसर्पसङ्कुलं च। पुनः, नृप, त्वं यमलोकस्य तं दुस्तरं महोदधिं प्रविश्य, महातपसा दुष्प्रवेशं, यमबलसमन्वितं च, विजितवान्। तत्र त्वं, महाजयमाप्य, मृत्युमपाकरोत्; तव उत्तमयुद्धेन, तत्र सर्वलोकाः प्रहृष्टाः। पूर्वं पृथिवी वीर्यवन्तः क्षत्रियैः पूरिता आसीत्, ये इन्द्रसमबलाः, यथा महावृक्षैः भूमिः पूर्यते। तेषां वीर्ये, धर्मे, तेजसि च, राघवः न तुल्यः संग्रामे; ये युद्धे अजय्याः आसन्, त्वया, नृप, बलात् निहताः। अतः, नृप महाबाहो, त्वं स्थातुम् इच्छ वा, विश्रम्य वा; एष इन्द्रजित् महाबाहुः एकः एव वानरान् विनाशयिष्यति। सः, नृप, महेश्वरं परमं देवमिष्ट्वा, सुदुर्लभं वरं प्राप्तवान्। सः शूलचर्माभ्यां रणभूमिं समुद्रवत् कृतवान्—यत्र अन्त्राणि शैवलवत् स्रस्तानि, गजकच्छपसमाकीर्णं, अश्वमण्डूकसम्पूर्णं च। सः रुद्रादित्यमत्स्यमहाकच्छपसमायुक्तं महोदधिं कृतवान्, मरुद्वसुनागसम्पूर्णं, रथाश्वगजतरङ्गितं, पदातिविस्तीर्णतीरं च। सः देवसेनासमुद्रं प्राप्त्वा, देवराजं अपि गृहीत्वा लङ्कां नीतवान्। ब्रह्मणाज्ञया मोचितः, शम्बरवृत्रहन्ता सः, सर्वैर्देवैः पूजितः, स्वर्गं गतः। तस्मात्, नृप महाबल, तव पुत्रं इन्द्रजितं स्वयमेव प्रेषय, यावत् सः वानरसेनां रामसहितां विनाशयति। एष दुःखः, नृप, सामान्यपुरुषैः उत्पन्नः; न तव हृदयमन्वेष्टुमर्हति, त्वं राघवं हन्ता भविष्यसि। अथ शृणु वाल्मीकिना विरचितस्य श्रीरामायणस्य युद्धकाण्डस्य अष्टमः सर्गः। ततः प्रहस्तः, राक्षसः, घनश्यामसन्निभः, पराक्रमी सेनापतिः, कृताञ्जलिः वचनमिदं उवाच—देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, पिशाचाः, विहगाः, नागाश्च—सर्वे विजेयुः; किं पुनर्द्वौ नरौ सङ्ग्रामे? सर्वे, प्रमत्ताः विश्वस्ताश्च, हनूमता छिन्नाः; यावत् अहं जीवामि, स वनचरः न जीवन् गन्ता। अहं पृथिवीं समुद्रपर्यन्तां, गिरिवनकाननयुतां, वानरविहीनां करिष्यामि—आज्ञापय माम्। अहं च वानरभयं निवारयिष्यामि, निशाचर; तव स्वकृतदोषात् किञ्चिदपि दुःखं न भविष्यति। एवमुक्ते, महाक्रोधसमन्वितः दुर्मुखो नाम राक्षसः उवाच—एष लज्जा न सह्यः अस्माभिः कश्चन। इयं च नगरस्य अन्तःपुरस्य चापमानः—राक्षसाधिपस्य कीर्तिमतः वानरेण कृतः। ततः, महाक्रोधसमन्वितः, महाबलः वज्रदंष्ट्रः, रुधिरमांसलेपनं घोरमायुधं गृहीत्वा, वचनमिदं उवाच—किं हनूमता, तेन दुर्बलेन तपस्विना, यावत् रामः, सुग्रीवः, लक्ष्मणश्च अजेयाः तिष्ठन्ति? अद्याहं एकः एव लोहदण्डेन गत्वा, रामं, सुग्रीवं, लक्ष्मणं च निहत्य, वानरसेनां विक्षिप्यिष्यामि। श्रूयतां चान्यदुपायं, नृप, यदि इच्छसि; यो युद्धकुशलः, अप्रमादी, स एव शत्रून् जयति। सहस्राणि राक्षसानां, निशाचराधिप, वीर्यवन्तः, भयङ्कररूपिणः, कामरूपिणश्च, सिद्धाः। ते सर्वे मानुषरूपं धारयित्वा, काकुत्स्थस्य समीपं यान्तु, निश्चलाः सन्तः रघुवंशन्तमुपगच्छेयुः। भरतेन प्रेषितः, तव अनुजेन, सः शीघ्रं सैन्येन सह आगमिष्यति। ततः वयं, शूलशक्तिप्रासधन्विनः, शीघ्रं तत्र गमिष्यामः। गगने समवस्थिताः, वयं वानरसेनां शिलायुधवृष्ट्या नाशयेम, यमसदनं प्रापयेम। यदि रामः लक्ष्मणश्च एवं आगच्छेताम्, तदा तौ निश्चितं प्राणैः वियुक्तौ भविष्यतः। ततः, महाबलः निकुम्भः, कुम्भकर्णवंशसम्भवः, कुपितः, लोकभीषणं रावणं वाक्यमुवाच—यूयं सर्वे, महाप्रभो, तत्रैव तिष्ठत; अहं एकः एव राघवं लक्ष्मणं च हनिष्यामि। सुग्रीवः, हनुमांश्च वानराः च, तत्रैव; तदा वज्रहनुर् नाम राक्षसः, पर्वतसन्निभः, क्रुद्धः, जिह्वया ओष्ठौ चाटयन्, वचनमिदं उवाच—यूयं सर्वे, चिन्तारहिताः, यथेष्टं कुरुत।