तदा दधिमुखः वनपालकः प्रेक्ष्य वनं प्लवगैः भक्ष्यमाणं, वृक्षांश्च पत्रपुष्पविनाशितान्, कोपसमन्वितः तान् वानरान् निग्रहीतुं प्रवृत्तः। उत्सिक्तैः तैः वानरैः पीड्यमानः स वीरः वृद्धो वनरक्षकः दधिमुखः, वनं वानरैः रक्षितुं दृढनिश्चयः अभवत्। सः केषुचित् कठोराणि वचनानि अवदत्, केषुचित् ताडनं कृत्वा, अन्यैः विवादं चकार, अपरेषां प्रति सौम्यतया समीपं गतः। तेषां दुर्जयबलविक्रमैः अभिभूतः, निर्भयैः वानरैः आक्रान्तः, सः अपराधं न विचार्य, बलात् आकृष्य अपनीयमानः। तदा वानराः नखैः ताडयन्तः, दन्तैः दंशयन्तः, पाणिपादाभ्यां ताडयन्तः, मदोन्मत्ताः तम् परिवृत्य, तद्वनं निःसुखं चक्रुः। अनन्तरं, हनुमान् वानरश्रेष्ठः तान् वानरान् उवाच—"अविकल्पबुद्धयः यूयं मधु भोक्तुमर्हथ।" सः पुनः अवदत्—"अहं भवतः विघ्नान् निवारयिष्यामि।" हनूमतो वचनं श्रुत्वा, अंगदः वानरश्रेष्ठः हर्षितहृदयः प्रत्युवाच—"वानराः मधु पिबन्तु। निश्चितं हनूमतः वचनं पालनीयम्, यः कार्यं सम्यक् समाप्तवान्।" पुनः अवदत्—"अप्रियमपि कर्तव्यं, किं पुनः इदृशं प्रियम्!" अंगदस्य वचनं श्रुत्वा, वानरश्रेष्ठाः हर्षेण तम् अभिनन्द्य, "साधु साधु" इति प्रशशंसुः। तं पूजयित्वा, सर्वे वानराः वानरवरं नमस्कृत्य, मधुवनं नदीवेगवत् वृक्षं प्रति ययुः। प्रविश्य मधुवनं, ते बलात् रक्षकान् विजित्य, अतिवेगेन मधुवनं प्रविशन्ति। सीता दर्शनश्रवणात् उत्साहातिरेकात्, सर्वे वानराः मधु पित्वा, रसानि फलानि च जगृहुः। ततो सर्वे समुत्पत्य, सञ्चरन्तः मधुवने, शतशः वनपालान् ताडयन्ति। केचन वानराः भुजाभ्यां पूर्णमधुकुम्भान् गृहित्वा, सहिता तत्र माधुर्यं पिबन्ति। अन्ये ताडयन्ति, केचन खादन्ति; केचित् मधु पीत्वा मधुकोषान् क्षिपन्ति, तेषां वदना मधुना लिप्तानि। केचित् उत्क्षिप्य परस्परं ताडयन्ति, अन्ये शाखां गृहीत्वा वृक्षमूले निषीदन्ति।