सर्वथा राक्षसाधिपः रावणः अद्भुतः एव, यस्य शरीरम् तस्य तपसा न नाशितम्, यदा तया स्पृष्टम्। जनकस्य कन्या, कोपग्रस्तया, स्पृष्टा हस्तेन, ज्वलनः अपि यत् न करोत्, तत् सा क्रुद्धा करोत्। सर्वे महान् वानराः, जाम्बवता अग्रेण, यदा सम्यक् निवेदितम्, तदा उचितम् यत् वयम् वैदेह्या सह तौ राजपुत्रौ द्रष्टुम् गच्छेम। अहम् अपि एकाकी, बलात् लङ्कां राक्षसैः सह, महाबलिनं रावणं च, विनाशयितुं समर्थः। किं तु, यदा वीरैः, युष्माभिः, बलिष्ठैः, संयमिनः, शस्त्रकुशलैः, विजयीभिः वानरैः सह, तदा अत्यधिकम्। संग्रामे रावणं सेनया, सेनापतिभिः, पुत्रैः, भ्रातृभिः सह, अहम् हन्तुम् समर्थः। ब्रह्मास्त्रम्, रुद्रास्त्रम्, वातास्त्रम्, जलास्त्रम्, इन्द्रजितः अस्त्राणि च, तानि घोराणि संग्रामे, अहम् विनाशयामि, राक्षसान् हन्यामि। यदा भवता अनुमतिः दत्ता, तदा मम वीर्यम् अनन्तम्; मम पर्वतवर्षः अनवरतम्। संग्रामे देवतान् अपि हन्तुम् शक्न्यामि; किं तु रात्रिचर राक्षसान्? किन्तु अनुमतिः विना, मम वीर्यम् निगृहीतम्। यदि समुद्रः सीमां लङ्घेत्, मन्दरः चलति, तथापि शत्रुसैन्यं जाम्बवन्तं संग्रामे न कम्पयेत्। राक्षससमूहेषु, प्राचीनेषु अपि, वानरवीरः वालिसुतः एव तान् विनाशयितुं पर्याप्तः। महात्मा नीलः वानरः, तस्य महाबलात्, मन्दरः अपि विदारितः स्यात्; तर्हि संग्रामे राक्षसाः किं? देवाः, असुराः, यक्षाः, गन्धर्वाः, नागाः, पक्षिणः, को वा मैन्दद्विविदयोः प्रतिरोधं कर्तुं शक्नोति? अश्विनोः पुत्रौ, वानरश्रेष्ठौ, अतिवेगवन्तौ; संग्रामभूमौ तयोः प्रतिपक्षः न दृश्यते। अहम् एव लङ्कां प्रहृत्य, नगरम् दग्ध्वा, सर्वेषु राजमार्गेषु नाम उद्घोषितवान्। जयः महाबलिनं रामं, जयः बलिनं लक्ष्मणं, जयः राजा सुग्रीवः, राघवेण रक्षितः। अहम् हनुमान् वातात्मजः, कोसलराजस्य सेवकः; सर्वत्र मम नाम प्रसिद्धम्। अशोकवनमध्ये, शिंशपातरोः अधः, धर्मात्मा सीता दुःखिता उपविष्टा, पापरावणस्य पत्नी। राक्षसीभिः परिवृता, शोकात् क्लेशात् च कृशा, शशाङ्ककला मेघैः आच्छन्नेव। रावणं न चिन्तयन्ती, बलवती, पतिसंनिष्ठा, जानकी, सौम्यकटी, नित्यनिष्ठा। सा पुण्या वैदेही, रामे एव सर्वथा निष्ठा, अन्यत्र मनः न, यथा पौलोमी इन्द्रे। एकवस्त्रधारिणी, धूलिप्रच्छन्ना, राक्षसीभिः बारं बारं धमिता, मया तत्र दृष्टा। सा रम्यवने, विकृताभिः राक्षसीभिः परिवृता, एककेशगुच्छधारिणी, विषण्णा, पतिस्मरणेन मग्ना। भूमौ शयाना, वर्णहीना, शीतकाले कमलमिव, रावणस्य प्रस्तावं पराङ्मुखी, मरणनिश्चया। कथंचित् विश्वासिता, मृगनयनी, ततः उक्तवती, सर्वं मम प्रति उद्घाटितवती। रामसुग्रीवयोः सौहार्दं श्रुत्वा, सा हृष्टा अभवत्; तस्य आचारः नित्यः, पतिनिष्ठा परम। महात्मा रामः, दशग्रीवम् न हन्ति केवलं कारणात्; रामः एव तस्य मरणहेतुर्भविष्यति। सा स्वभावतः तन्वी, वियोगेन अधिकं कृशा, यथा विद्या आरम्भात् अभ्यासिता कृशा। एवं धर्मात्मा सीता, शोकनिष्ठा, उपविष्टा; यत् कर्तव्यम्, तत् सर्वं व्यवस्थितव्यम्। श्लाघनीयं वाल्मीकिरामायणे, सुन्दरकाण्डे, षष्टितमं सर्गं श्रोतव्यम्। एवं श्रुत्वा, वालिसुतः उवाच—"अश्विनोः पुत्रौ, शीघ्रगामिनौ, महाबलिनौ, वानरश्रेष्ठौ। पितामहस्य वरात्, तौ परममदगर्वितौ; अश्विनोः गौरवाय, पितामहः तौ वरं दत्तवान्। पुरा, तयोः अभेद्यत्वं दत्तम्, अन्यैः असमानम्; वरमदेन, तौ महाबलम् सेना अपि विनष्टवती। तौ महावीरौ, देवामृतं पीतवन्तौ; क्रुद्धौ तौ एव लङ्कां अश्व, रथ, गजैः सह विनष्टुं समर्थौ। सर्वे वानराः तिष्ठन्तु; अहम् एकाकी लङ्कां राक्षसैः सह विनाशयितुं पर्याप्तः। शीघ्रं लङ्कां रावणं च विनाशयितुं समर्थः; किं तु, यदि वीरैः दृढनिश्चयैः सह, तदा अत्यधिकम्। युष्माभिः शस्त्रकुशलैः, बलिष्ठैः, विजयीभिः, वायुपुत्रस्य बलात्, लङ्का दग्धा इति श्रुतम्। 'देवी दृष्टा नानीताः' इति निवेदयितुम्, युष्माकं कीर्तिसंयुक्तानां न युक्तम्। हि, वानरश्रेष्ठ, लंघने वा, वीर्ये वा, देवासुरेषु कोऽपि तव तुल्यः न। लङ्कां राक्षसैः सह जित्वा, रावणं संग्रामे हत्वा, सीतां गृहीत्वा गच्छेम, कार्यं सिद्धम्, हृदयम् प्रमुदितम्।