हनुमान् पुनः प्रसन्नचित्तः तत्र उक्तवान्—सौम्याः शुभाः लक्षणानि यथा दर्शयन्ति, सीता अनलदाहात् अप्रतप्ताऽस्ति। मम पुच्छः दह्यमानः अपि, अग्निः मां न दग्धवान्। तेन मनसि प्रमोदः अभवत्, सुरभिः वातः अपि प्रवाहितः। दृश्यैः लक्षणैः महद्भिः शुभैः चिन्हैः अहं निश्चितवान्। ऋषिणां वचनैः, प्रत्यक्षदर्शनैः च, हृदयम् हर्षितम् अभवत्; पुनः वैदेहीम् अपश्यं, पुनः तया मोक्तः अभवम्। ततः गिरिम् आगम्य, पुनः तत्र संकटम् आसादितम्; किन्तु त्वां द्रष्टुम् उत्कण्ठितः सन्, प्रतिगमनमार्गम् आरब्धवान्। तदा वातस्य, चन्द्रस्य, सूर्यस्य, सिद्धानां, गन्धर्वाणां च मार्गम् सम्प्राप्य, अहम् इह आगम्य त्वां द्रष्टवान्। राघवस्य कृपया, तव शक्त्या, सुग्रीवस्य कार्यसिद्ध्यर्थम्, सर्वम् कृतम् मया। यत्र सर्वम् सम्यक् कृतम्, यत् अवशिष्टम्, तत् सर्वम् अद्य कार्यम्। शृणु अधुना वाल्मीकि-रामायणे, सुन्दरकाण्डे, एकोनषष्टितमः सर्गः। हनुमान् वायुसुतः सर्वम् उक्त्वा, पुनः अन्यानि वचनानि उक्तवान्। राघवस्य प्रयत्नः, सुग्रीवस्य उत्साहः फलितः; सीतायाः स्वभावम् दृष्ट्वा, मम अपि हृदयम् प्रमुदितम्। सीतायाः आचारः कुलीनायाः स्त्रियाः यथायोग्यः, हे वानरश्रेष्ठ; तपसा सा लोकान् धारयेत्, क्रुद्धा चेत् लोकान् दह्येत्। सर्वथा राक्षसाधिपः रावणः अद्भुतः, यस्य शरीरम् सीताया तपसा स्पृष्टम् अपि न विनष्टम्। न अग्निः अपि हस्तेन स्पृष्टः, यत् जनकनन्दिनी क्रुद्धा कोपसम्पन्ना कर्तुं शक्ता। सर्वे जाम्बवदाद्याः महावानराः सन्निधाय, इदं कार्यम् त्वयि निवेद्य, उचितम् यत् वयम् वैदेह्या सह तौ राजपुत्रौ द्रष्टुम् गच्छेम। अहम् अपि एकः बलात् लङ्कापुरम् सर्वैः राक्षसैः सह, महाबलिनं रावणम् अपि नाशयितुम् समर्थः। किं पुनः, यदा वीरैः, बलिष्ठैः, संयतात्मभिः, शस्त्रकुशलैः, विजिगीषुभिः वानरैः त्वद्वद् संयुक्तः। युद्धे रावणम् सेनया, सेनापतिभिः, पुत्रैः, भ्रातृभिः सह, अहम् हन्तुम् समर्थः। ब्रह्मास्त्रम्, रुद्रास्त्रम्, वातास्त्रम्, वारुणास्त्रम्, इन्द्रजितः अस्त्राणि च, तानि भयानकानि युद्धे, अहम् नाशयामि, राक्षसान् च हन्यामि। यदा त्वया अनुमतिः दत्ता, तदा मम विक्रमः सीमाम् न गच्छति; मम पर्वतवृष्टिः अनवरतम्। देवाः अपि मया युद्धे हन्येरन्, किम् पुनः रात्रिचराः राक्षसाः; किन्तु त्वदीया अनुमतिः विना मम विक्रमः निगृहीतः। यदि समुद्रः तीरम् उल्लङ्घयेत्, मन्दरः च चलितः भवेत्, अपि च शत्रुसैन्यम् जाम्बवन्तम् युद्धे न कम्पयेत्। सर्वेषु राक्षससमूहेषु, प्राचीनेषु च राक्षसेषु, वीरः वालिसुतः एव तेषां नाशाय पर्याप्तः। महाबलिनः नीलस्य महाबलस्य प्रहारात् मन्दरः अपि भेदितः भवेत्, किम् पुनः राक्षसाः युद्धे। देवाः, असुराः, यक्षाः, गन्धर्वाः, नागाः, पक्षिणः, को वा मैन्दद्विविदयोः युद्धे स्थितुम् शक्नुयात्। एते वानरश्रेष्ठौ अश्विनीकुमारौ, अतिवेगवन्तौ; युद्धभूमौ तयोः प्रतिपक्षः न दृश्यते। अहम् लङ्काम् आघात्य, नगरम् दग्ध्वा, सर्वराजमार्गेषु नाम उद्घोषितवान्। जयति महाबलिः रामः, जयति महाबलः लक्ष्मणः, जयति राजा सुग्रीवः राघवेन रक्षितः। अहम् वायुसुतः हनुमान्, कोसलराजस्य सेवकः, सर्वत्र नाम प्रसिद्धम् कृतवान्। अशोकवने, शिंशपावृक्षस्य अधः, धर्मात्मा सीता दुःखिता उपविष्टा, पापरावणस्य पत्न्याः रूपेण। राक्षसीभिः परिवृता, शोकक्लेशाभ्याम् कृशा, शशाङ्कलेखा मेघैः आच्छन्ना इव। वैदेही रावणम् न चिन्तयन्ती, बलवता तेन गर्विता, पतिसंनिष्ठा, सुश्रोणी जानकी व्रते स्थिताऽभवत्। शुभा वैदेही सर्वथा रामे समर्पिता, तस्य एव मनः, यथा पौलोमी इन्द्रे। एकवस्त्रधारिणी, धूलिप्रच्छन्ना, राक्षसीभिः पुनः पुनः त्रासिता, ताम् अहम् तत्र अपश्यं। रम्ये वने, विकृताभिः राक्षसीभिः परिवृता, एकबद्धकेशी, दुःखिता, पतिस्मृतिम् अनुवर्तिनी। भूमौ शयाना, शरीरम् विकलम्, शीतकालारम्भे कमलम् इव, रावणस्य प्रस्तावम् न स्वीकार्य, मृत्युनिश्चया। क somehow, मृगनयना विश्वासम् उपनयितवती; ततः सा उक्तवती, सर्वम् च मम उद्घाटितवती। रामसुग्रीवयोः मित्रम् श्रुत्वा, सा हृष्टा अभवत्; आचारः तस्याः सदा सम्यक्, पतिसंनिष्ठा अतुल्या। महात्मा रामः दशग्रीवम् न हन्ति केवलम् कारणात्; रामः एव तस्य निधनस्य कारणः भविष्यति। सा स्वभावतः तन्वी, वियोगात् अधिकम् कृशा अभवत्, यथा विद्याः आरम्भात् अभ्यासेन कृशा। एवं धर्मात्मा सीता, दुःखसमर्पिता उपविष्टा; यत् अत्र कर्तव्यम्, तत् सर्वम् व्यवस्थितम् भवतु।