यथार्थं तव वचः श्रुत्वा अहम् तव शरणं भविष्यामि, इति तस्यां भीषणे स्थितौ सीतां दृष्ट्वा मनसि चिन्तयन् विश्राम्य अपि शान्तिं न प्राप्नवान्। कथं जनकात्मन्याः सह संवादं कुर्याम् इति विचारयन्, इक्ष्वाकुवंशस्य महत्त्वं प्रशंस्य अग्रे स्थापयामि। तत्र राजर्षिभिः युक्तं मधुरं वचनं श्रुत्वा सा पतिव्रता नेत्राभ्यां अश्रूणि स्रवयन्ती माम् उवाच – "कः त्वम्? केन कथं च अत्र आगतः, वानरश्रेष्ठ?" "रामे तव कः स्नेहः? तद् मम वक्तव्यम्," इति सापि उवाच। तस्याः वचनं श्रुत्वा अहम् अपि उवाचम् – "देवि, तव पतिः रामः सुग्रीवेन नाम महाबलिना वानरराजेन सह वीर्यवान् सखा अस्ति। तस्य दूतः अहम् हनुमान्, निष्कलुषेन तव पतिना रामेण प्रेषितः अत्र आगतः। एषः चिन्हः तव परिचयाय, यं दशरथनन्दनः पुरुषसिंहः तव स्वयम् दत्तवान्। अतः देवी, यद् इच्छसि तद् आज्ञापय – किं त्वां रामलक्ष्मणयोः समीपं नयामि? किं ते उत्तरम्?" तत् श्रुत्वा तत्त्वज्ञा सीता जनकनन्दिनी उवाच – "राघवः रावणम् उपशमयित्वा मां नयतु।" ततः अहम् ताम् निष्कलुषां महात्मन्यां नमस्कृत्य रामस्य हर्षाय किञ्चिद् चिन्हं याचितवान्। सा तदा "एषः उत्तमः मणिः गृह्य, येन दीर्घबाहुः रामः त्वाम् महत्त्वेन पश्यति," इति उक्त्वा, सती सा सान्तापम् उत्तमं मणिं दत्वा मम विश्वासं दत्तवती। ततः अहम् ताम् राजकन्यां भक्त्या नमस्कृत्य प्रदक्षिणम् कृत्वा प्रत्यागमनाय मनः कृतवान्। तदा सा निश्चयम् कृत्वा पुनः माम् उवाच – "हनुमन्, मम कथा राघवाय निवेदय।" "यथा श्रुत्वा रामः लक्ष्मणः सुग्रीवः च शीघ्रं आगच्छेयुः, तथा कुरु।" "अन्यथा, द्वौ मासौ जीवितं मम अस्ति; यदि काकुत्स्थः मां न पश्यति, अनाथवत् मरणम् करिष्यामि।" तस्याः दुःखितं वचनं श्रुत्वा मम मनसि क्रोधः उत्पन्नः। ततः किम् अन्यद् कर्तव्यम् इति विचारयामि। तदा मम शरीरम् पर्वतसदृशम् अभवत्, युद्धे इच्छया तस्य वनं विनाशयितुम् आरभे। तत्र राक्षसीः विकृतमुखाः तद् वनं भग्नं विक्षिप्तं च दृष्ट्वा, मृगपक्षिणः भीताः भ्रमन्तः च, त्वरितं समागत्य रावणं ज्ञापयाम्। "राजन्, तव दुर्गं वनं दुष्टवानरः तव बलं न जानन् विनष्टवान्।" "तस्य दुष्टस्य तव अप्रियं कृतस्य शीघ्रं मृत्युं आज्ञापय, यथा पुनः न आगच्छति।" तत् श्रुत्वा राक्षसाधिपः रावणः किंकरान् नाम बलवान् राक्षसान् प्रेषयाम्, ये रावणस्य इच्छानुसारम् अगच्छन्। अष्टशतानि तेषां शूलमुसलधारिणां तत्र वने मम वज्रदण्डेन हतानि। ये शेषाः शीघ्रकर्मणः रावणं गत्वा तस्य सैन्यं मया विनष्टम् इति ज्ञापयाम्। ततः मम मनसि महान् स्तम्भगृहं हन्तुं संकल्पः उत्पन्नः; तत्र शतं राक्षसान् स्तम्भेन हत्वा तत्र क्रोधात् लङ्कायाः भूषणम् विनष्टवान्। ततः रावणः प्रहस्तपुत्रम् जम्बुमालिं प्रेषयाम्। सः बहुभिः भीषणाराक्षसैः सह, युद्धकुशलः महाबलः, मया प्रतिपन्नः। अतिवीरेण वज्रदण्डेन तम् सह अनुयायिभिः हत्वा, राक्षसाधिपः मन्त्रिपुत्रान् महाबलान् प्रेषयाम्। रावणः मन्त्रिपुत्रान् बलसमेतान् प्रेषयाम्; अहम् तान् सर्वान् वज्रदण्डेन यमसद्म निनयम्। तेषां युद्धकुशलानां मन्त्रिपुत्राणां निधनं श्रुत्वा, रावणः पञ्च वीरसेनापतिनः प्रेषयाम्। तान् सह सैन्येन हत्वा, दशग्रीवः पुनः महाबलम् अक्षम् पुत्रम् प्रेषयाम्। सः बहुभिः राक्षसैः सह युद्धे प्रेषितः, मंदोदरीपुत्रः युद्धविशारदः। आकाशे त्वरया उत्पत्य, अहम् तं पादाभ्यां गृह्य, शतवारं घूर्णित्वा भूमौ अपातयम्। दशग्रीवः अक्षमागतं हतं च श्रुत्वा, क्रुद्धः द्वितीयं पुत्रं इन्द्रजित् नाम प्रेषयाम्। सः क्रुद्धः इन्द्रजित् बलसमेतः युद्धे गर्वितः प्रेषितः; अहम् तं सैन्यं च तं राक्षसश्रेष्ठम् अभिमुखः अभवम्। युद्धे शक्तिः क्षीणां प्राप्य, सः महानन्दं प्राप्नोत्; तथापि दीर्घबाहुः अतिबलवान् आत्मविश्वासं कृतवान्। रावणेन गर्वितयोधैः सह प्रेषितः, सः माम् अजेयम् जानन् स्वसैन्यं भग्नं च दृष्ट्वा, ब्रह्मास्त्रेण वातवेगेन मां बन्धयाम्। ततः राक्षसाः मां रज्जुभिः बद्ध्वा।