राक्षसीनां तु ताः मांसभक्षिण्यः सीतायाः दृढनिश्चयं दृष्ट्वा तां भयदर्शनैः शब्दैः च व्याहरन्त्यः, तस्याः प्रतिज्ञां रावणाय निवेदयामासुः। ताः सर्वाः राक्षस्यः, आशाभङ्गेन क्लान्ताः, यत्नैः निरुत्साहिताः, दुःखेन पीडिताः, अन्ते निद्रां जग्मुः। तासु सुप्तासु, सीता पतिसंयुक्त्यै निष्ठिता, दुःखार्ता, शोकविह्वला विलपन्ती स्थितवती। तदा तासां मध्ये त्रिजटा उत्थाय उवाच—"त्वं स्वयम् शीघ्रं खादध्वं, न तु कृष्णलोचना सीता। अयम् जनकात्मजायाः धर्मिण्याः, दशरथस्य वध्वाः, अद्य मया भीषणः स्वप्नः दृष्टः, रोमाञ्चनः। तेन राक्षसानां विनाशः, पत्युः च विजयः सूचितः; पर्याप्तं, राक्षसीनां गणः राघवस्य शरणं व्रजतु। वयम् वैदेहीं शरण्यां प्रार्थयामः, एष मे रोचते; यदि दुःखिता अपि एवं स्वप्नं पश्येत्, सा विविधक्लेशात् विमुक्ता, अनुत्तमं सुखं लभते; मैथिली च प्रणतानां दयालुका। सा एव राक्षसीनां महद्भयात् त्रातुं समर्था।" एवं त्रिजटायाः वचनं श्रुत्वा, पतिविजयेन प्रमोदिता सा लज्जया युक्ता युवती उवाच—"यदि एतत् सत्यम्, अहं नूनं भवत्याः शरणं भविष्यामि; एतादृशां सीतां दृष्ट्वा—" इति। विश्रान्ता सती अहं चिन्तयामि, किन्तु मनः शान्तिं न लेभे; कथं जनकात्मन्या सह संवादं कुर्यामिति विचिन्त्य, इक्ष्वाकुवंशं प्रशस्य, राजर्षिवाक्यैः भूषितं पुरस्तात् स्थापयामि। तद्वाक्यं श्रुत्वा, अश्रुपूर्णलोचना सा देवी माम् अपृच्छत्—"कः त्वम्? केन, कथं च अत्र आगतः, कपिश्रेष्ठ?" "रामे तव कः स्नेहः? तद् वक्तव्यम्," इति च। तस्याः वचनं श्रुत्वा अहम् अपि अवदं—"देवि, तव पतिः रामः महाबलवान् वीर्यवान् च सुग्रीवः नाम वानरराजः मित्रं अस्ति। तस्य दासं मां जानिहि—हनूमन्तं—यः अत्र आगतः, तव निर्दोषपतिना रामेण प्रेषितः। अयं तु चिह्नं यत् श्रीदशरथात्मजा, पुरुषसिंहः, स्वयम् तुभ्यं दत्तवान्। अतः, देवी, आज्ञापय—किं करवाणि? रामलक्ष्मणयोः समीपं त्वां नयामि वा? किं इच्छसि?" एतत् श्रुत्वा, जनकनन्दिनी सीता उवाच—"राघवः रावणं निहत्य मां नयतु।" अहं तां निर्दोषां महात्मन्यां प्रणम्य रामस्य हृदयं हर्षयितुं किञ्चित् अभिज्ञानं याचितवान्। तदा सा देवी उवाच—"एष मे उत्तमः मणिः, येन बलवान् रामः त्वां सम्मानयति।" एवमुक्त्वा, सा सती सशोकविह्वला तं मणिं मम दत्तवती, वचनेन च माम् उपदिदेश। ततः अहं तां राजकन्यां भक्त्या प्रणम्य प्रदक्षिणं कृत्वा प्रत्यागमनाय मनसा निश्चितवान्। तदा सा, मनसि निश्चित्य, पुनः माम् उवाच—"हनुमन्, मम वृत्तान्तं राघवाय निवेदय। यथा श्रुत्वा रामलक्ष्मणसुग्रीवाः शीघ्रं आगच्छेयुः, तथा कुरु। अन्यथा तु द्वौ मासौ जीवितं मम अवशिष्यते; यदि ककुत्स्थः मां न पश्येत्, अनाथवत् म्रियामि।" एवं तस्याः दुःखितं वचनं श्रुत्वा, मम कोपः अभवत्; तदा अहं किम् अन्यत् कर्तव्यमिति चिन्तितवान्। ततः मम शरीरं पर्वतप्रख्यं जातम्; युद्धकामः तस्य वनं विनाशयितुं आरब्धवान्। तदा राक्षस्यः भीषणमुख्यः तद्वनं भग्नं विकीर्णं च दृष्ट्वा, मृगपक्षिणः त्रस्तव्यमूढांश्च दृष्ट्वा, त्वरया संगृह्य, रावणं प्रत्याख्यातुम् अगच्छन्। "राजन्, तव दुस्तरं दुर्गं वनं दुष्टकपिना, तव महाबलमज्ञात्वा, विनाशितम्। तस्य दुष्टभावात्, राजन्, तव अप्रियम् आचरता, शीघ्रं तस्य वधं आज्ञापय, यथा सः पुनः न प्रतियाति।" इति। तद् श्रुत्वा, राक्षसेश्वरः बलिनः किंकराख्यान् राक्षसान् प्रेषयामास, ये रावणस्य आज्ञया गताः। अष्टाशीतिसहस्राणि शूलमुद्गरधारिणः तत्र वने मम आयसदण्डेन निहतानि। येषां शेषाः शीघ्रगामिनः, ते रावणं प्रति, तस्य सैन्यं मया विनाशितमिति, निवेदयामासुः। तदा मम मनसि महान् संकल्पः जातः—महास्तूपं हन्तुम्; तत्र शतं राक्षसान् स्तम्भेन हत्वा। कोपेन तद् लङ्कायाः भूषणं नाशितम्; ततः रावणः प्रहस्तपुत्रं जम्बुमालिं प्रेषयामास। सः, बहुभिः भीषणरूपैः राक्षसैः सहितः, महाबलवान् युद्धविशारदः च मया समागतः। मम तीक्ष्णेन आयसदण्डेन तम् अनुयायिनः च हत्वा, राक्षसेश्वरः तत् श्रुत्वा, मन्त्रीणां पुत्रान् महाबलिनः प्रेषयामास। रावणः तान् मन्त्रीपुत्रान् सशस्त्रसैन्यान् प्रेषयामास; अहं तु आयसदण्डेन तान् सर्वान् यमलोकं प्रापितवान्।