यदा अहं तया भीमया राक्षस्याः सिम्हिकया निग्रियमानः आसम्, तस्याः विशालं घोरं च मुखं निरन्तरं विस्तरं प्राप्नुवत्, सा न माम् अवगच्छति स्म, न च मम विकृतं रूपं पश्यति स्म। ततः किञ्चित्क्षणेनैव अहम् आत्मनः महद्रूपं संकुच्य तस्याः हृदयं गृहीत्वा आकाशं प्रतिपप्तवान्। सा भीषणा राक्षसी, विपुलबाहुः, मया हृतहृदया, पर्वतसन्निभा, लवणसिन्धौ अपतत्। तदा अहम् आकाशे विहरन्तः महात्मनः मृदुशब्दान् श्रुतवान्—"घोरा राक्षसी सिम्हिका हनूमता शीघ्रं निहता" इति। तां हत्वा, मम त्वरितं कार्यं स्मृत्वा, दीर्घं मार्गं गत्वा, अहम् एकां पुरीम् अपश्यं या पर्वतैः शोभिता आसीत्। सागरस्य दक्षिणे तीरे अहं राक्षसानां निवासं लङ्कां पुरीम् प्राप्तवान्, सन्ध्याकाले। तत्र अहं भीमबलैः राक्षसैः अगम्यमानः, अनवगम्य एव प्रविष्टः। प्रविश्य, मेघघनसन्निभां, प्रभया दीप्तां कन्याम् अपश्यं या मम मार्गे स्थितवती। सा काचित् स्त्री, तीक्ष्णहासं कृत्वा, ज्वलद्गुर्वलक्ष्या, मां हन्तुं समुपस्थितवती। मया साऽभीषणा राक्षसी वामपाणिना एकेन प्रहारेण विजिता। सा भयविह्वला, प्रवेशनकाले, मां संबोधितवती। सा उवाच—"वीर! त्वया स्ववीर्येण लङ्कापुरी विजिता; अतः त्वं सर्वान् राक्षसान् निःसंशयं विजेष्यसि।" तत्र अहं सर्वां रात्रिं जानक्याः अन्वेषणे विचरन्, रावणस्य अन्तःपुराणि प्रविश्य अपि, तां सुकुमारतनुम् न दृष्टवान्। रावणस्य भवनं प्रविश्य अपि, सीतां अदृष्ट्वा, अहम् अत्यन्तदुःखसागरं प्राप्तवान्, यस्य पारं न ज्ञातुं शक्नोमि। शोकेन पीडितः, अहं सुवर्णभित्तिकया परिखया युक्तं श्रेष्ठं गृहवाटिकां दृष्टवान्। तस्यां परिखायां लंघयित्वा, वृक्षसमूहे मध्ये, अशोकवनिकायाः मध्ये, महत् शिंशपावृक्षं अपश्यम्। तत्र आरोह्य, सुवर्णवर्णानां कदलीनां वनं ददर्श, न चिरादेव तस्मात् शिंशपावृक्षात्, एकां स्त्रीं दीप्तिमतीं अपश्यं। सा कृष्णवर्णा, पद्मपत्रनयनाः, उपवासक्लिष्टमुखी, एकवस्त्रधारिणी, रजोधूसरितकेशा। सा मांसशोणितभक्ष्याभिः राक्षसीभिः परिवृता, व्याघ्रीणां मध्ये मृगीव, ताभिः पुनः पुनः पीड्यमाना। एकवेणीबद्धकेशा, शोकसन्तप्तचित्ता, पतिस्मरणनिष्ठा, भूमौ शयाना, मलिनवर्णा, शिशिरारम्भे कमलिनीव क्लिष्टा। रावणात् सर्वाशां त्यक्त्वा, मरणनिश्चया, सा मृगनयना, मया शीघ्रमेव दृष्टा। एवं तां रामपत्नीं दीप्तश्रीः अहं शिंशपायां स्थित्वा निरीक्षन् अवस्थितः। तदा अहम् रावणस्य भवनात् काञ्चीकिङ्किणीजलनिनादैः मिश्रितं घोरं शब्दं श्रुतवान्। ततः अहं सशङ्कः, स्वं स्वरूपं संकुच्य, शिंशपावृक्षस्य पत्रेषु विहग इव रहितः स्थितवान्। ततस्तत्र रावणपत्नीः च बलवान् रावणः च, यत्र सीता आसीत्, आगतवन्तः। तं राक्षसराजानं दृष्ट्वा, सा सुकुमारवपुः सीता, ऊरू सञ्जहारा, स्तनौ बाहुभ्यां छादयामास। सा भीता, अत्यन्तदुःखिता, सर्वतः अपश्यन्ती, रक्षाकर्तारं न पश्यन्ती, कम्पमाना, तपोनिष्ठा। दशग्रीवः दुःखसन्तप्तचित्तः सीतां उवाच—"नतशिराः त्वाम् उपगच्छामि, मां अनुगृहाण।" "यदि तु गर्वात् मां नाभिगच्छसि, हे गर्विते, द्वौ मासौ यावत्, अहं तव रक्तं पिबामि।" रावणस्य तानि वचनानि श्रुत्वा, सीता क्रोधसंयुक्ता, उत्तमानि वचनानि उवाच। "पापराक्षस! अहं रामपत्नी, अनन्तवीर्यस्य, दशरथस्य पुत्रवधूः, इक्ष्वाकुवंशस्य नृपस्य।" "कथं तव जिह्वा न पतिता, यः एतान्यप्रशस्तानि वचनानि भाषसे? किम् तव बलम्, हे नीच, येन मां पतिसम्मुखे नीत्वा हरसि?" "त्वं पापिन्, अत्र आगतः, तं महात्मानं अदृष्ट्वा मां अपहृत्य; त्वं रामसमः न, नापि तस्य दासोऽपि योग्यः।" "राघवः अजित्यः, सत्यवादी, वीर्यशाली, युद्धे विख्यातः।" एवं जनकी दशाननं कटुवचनैः अभ्यभाषत। सः ततः क्रोधात् सन्दीप्तः, इन्धनवद्धूताग्निवत्, विकटदृशा, दक्षिणभुजं उद्धृत्य, सीतां हन्तुं प्रवृत्तः। तदा स्त्रीणाम् मध्ये, रावणपत्नी, नाम्ना मन्दोदरी, स्त्रीषु श्रेष्ठा, तं निगृह्य, प्रेम्णा मृदुवचनानि अब्रवीत्—"किं ते सीतया, या इन्द्रसमवीर्या? मया सह रमस्व; जानकी मम न श्रेष्ठा।" "देवगन्धर्वकन्याभिः, यक्षकन्याभिः च, रमस्व; किं सीतया?" एवं ताभिः स्त्रीभिः परिवृतः सः बलवान् राक्षसः शीघ्रं स्वगृहं नीतः। तस्य दशग्रीवस्य गच्छतः, विकृतानना राक्षस्यः सीतां कठोरैः घोरैः च वाक्यैः त्रासयामासुः। जानकी तेषां वचनानि तृणसमानि अमन्यत, तेषां गर्जनं च, यत् तस्या सीतायाः समीपं प्राप्तम्, तदपि तया तुच्छं मन्यते स्म।