जलामथनसमये, पुरुषश्रेष्ठ, तस्मात् सत्त्वात् उत्तमाः स्त्रियः उत्पन्नाः। एवं ताः अप्सरसो अभवन्। षष्टिकोट्यः ताः तेजस्विन्यः अप्सरसो अभवन्, काकुत्स्थ, तासां च सेवक्यः अनन्त्यः आसन्। ताः न देवाः न दानवाः अपि स्वीकृतवन्तः, अतः ताः न गृह्यन्ते स्म, सर्वसामान्याः इति कीर्तिताः। ततः, रघुवंशप्रभो, वरुणस्य कन्या वारुणी, महाभाग्या, प्रादुरभवत्, स्वीकृत्यकाम्या। सा वारुणी दितिपुत्रैः न स्वीकृता, राम, किन्तु अदितेः पुत्रैः, महाबाहो, सा निर्दोषा स्वीकृता। एवं दैत्याः असुराः अभवन्, अदितेः पुत्राः सुराः अभवन्; देवाः वारुण्या स्वीकृत्य महता हर्षेण हृष्टाः। उच्छैःश्रवा नाम श्रेष्ठः अश्वः, कौस्तुभमणिश्च, पुरुषर्षभ, समुत्पन्नौ; तथैव परममृतम् अपि। तस्यार्थे, राम, महती कुलक्षयः अभवत्; अदितेः पुत्राः दितेः पुत्रैः सह समरमकरोत्। सर्वे असुराः राक्षसैः सह एकत्र संनद्धाः, घोरः संग्रामः अभवत्, महाबाहो, यः त्रीलोकान् सम्मोहयामास। सर्वे नष्टे, महाबलः विष्णुः मोहिनीं रूपं धारयित्वा शीघ्रं अमृतं जग्राह। ये ये विष्णुम् अक्षरं पुरुषोत्तमम् उपजग्मुः, तान् विष्णुः शक्तिमान् समरे निपातितवान्। अदितेः पुत्राः, वीराः, दितेः पुत्रान् अस्मिन् घोरे महायुद्धे, दैत्यादित्ययोः मध्ये, जघ्नुः। एवं षट्चत्वारिंशत्तमः सर्गः श्रोतव्यः। तदा, पुत्रेषु निहतेषु, दिति महान् शोकवशा बभूव; सा पतिं मारीचं कश्यपं नाम प्राह। "भगवन्, अहं पुत्रशून्या तव महात्मनः पुत्रैः निहता; तपसा लब्धं पुत्रं कामये, यः इन्द्रस्य हन्ता भविष्यति। तस्मात् अहं तपस्यामि; त्वं मम गर्भदानं दातुमर्हसि। त्वं मम पुत्रं प्रापय, यः इन्द्रस्य हन्ता भविष्यति, प्रभो।" तस्याः वचनं श्रुत्वा, महातेजाः मारीचः कश्यपः शोकसंतप्तां दितिं प्रत्युवाच। "एवं भवतु, शुभं ते अस्तु। शुचिः भव, तपस्विनि। त्वं पुत्रं जनिष्यसि, यः इन्द्रं समरे हन्ता भविष्यति। यदि त्वं सहस्रवर्षाणि शुचिः स्थास्यसि, तदा मत्तः पुत्रं जनिष्यसि, यः त्रीन् लोकान् विनाशयिष्यति।" इति उक्त्वा, स तेजस्वी मुनिः सान्त्वनपूर्वं तां हस्तेन स्पृष्ट्वा, तामनुगृह्य, स्वं तपः कर्तुं जगाम। तस्य गते, पुरुषर्षभ, दितिः परमप्रहृष्टा कुशप्लवाख्यं देशं गत्वा, कठोरं तपः अकरोत्। तस्याः तपस्यां प्रवृत्तायां, नरश्रेष्ठ, इन्द्रः सर्वगुणोपेतः तां सेवितुम् आरब्धवान्। अग्निं, कुशान्, दारूणि, जलं, फलानि, मूलानि, यानि यानि अपि काम्यानि, इन्द्रः उपनिनाय। अंगमर्दनैः, श्रमपरिहारैः, इन्द्रः सर्वदा दितिं उपचचार। शेषे सहस्रवर्षे दशवर्षेषु, रघुनन्दन, दितिः प्रमुदिता इन्द्रं उवाच। "दशवर्षाणि शेषाणि मम तपसः, बलश्रेष्ठ; ततः अनन्तरं तवं भ्रातरं द्रक्ष्यसि, शुभं ते अस्तु। यं पुत्रं अहं तव हेतोः जनयिष्यामि, जयकामः, स त्वया सह, निर्भयः, त्रैलोक्यविजयं करिष्यति। तव प्रार्थनया, सुरश्रेष्ठ, तव महात्मना पित्रा सहस्रवर्षान्ते मम पुत्रसंबन्धं वरः दत्तः।" इति उक्त्वा, दितिः, मध्याह्नसमये, निद्रया आक्रान्ता, शिरसि पादौ स्थापयामास। तस्याः अशुच्यां स्थितायां, शिरसि पादान् स्थापयित्वा, इन्द्रः हसितवान्, हृष्टश्च। इन्द्रः तस्याः शरीरस्य विवरं प्रविश्य, राम, महाबलः, गर्भं सप्तधा चकर्त। गर्भे वज्रशतान्वितेन विदारिते, सः मधुरं क्रन्दितुम् आरब्धवान्, राम, तदा दितिः प्रबुद्धा। इन्द्रः गर्भं प्रति उवाच, "मा रोदीः, मा रोदीः," इति, सः गर्भः क्रन्दन् अपि, महाबलः इन्द्रः तं सप्तधा चकर्त। दितिः उवाच, "मा हन्याः, मा हन्याः," इति; मातुः वचनाद् आदरेण इन्द्रः निवृत्तः। इन्द्रः वज्रपाणिः, अञ्जलिं कृत्वा, दितिं उवाच, "देवि, त्वं अशुचिः, शिरसि पादान् स्थापयित्वा सुप्तवती। तस्मिन् काले, देवि, गर्भं चकर्तम् – यः मम समरे हन्ता अभविष्यत्। अतः त्वं मम क्षमां कर्तुमर्हसि।" एवं सप्तधा गर्भे विदारिते, दितिः महतीं व्यथां प्राप्य, सौम्यया वाचा दुर्जयम् इन्द्रं सहस्राक्षं उवाच। "मम दोषात् अयं गर्भः सप्तधा विदारितः; देवेश, बलिनां हन्तार, तव दोषः नास्ति। मम गर्भस्य भविष्यति विषये त्वया किञ्चित् प्रीयमस्तु; एते सप्त मरुतां सप्तगणानां अधिपाः भवन्तु।