एवम् अमृतसमैः वचोभिः श्रुत्वा हनूमान् तस्याः तदा हर्षसमुत्थानम् हृदि अनुभूतवान्। तदा शुभैः निमित्तैः, दृष्टैः चिह्नैः, युक्तिभिः, मुनिवचोभिः च हनूमतः हृदयम् प्रमुदितम् अभवत्। पुनः स कपिः जानन् यथाऽसा राजपुत्री अक्षता च, स्वार्थः च सिद्धः, पुनः प्रत्यक्षेण तां दृष्ट्वा, प्रत्यागतुं निश्चितवान्। तत् समये हनूमान्, सिम्शपातरोः अधः उपविष्टां सीतां समीपगतः, ताम् अभिवाद्य उवाच—"सौभाग्येन त्वाम् अत्र अक्षतां पश्यामि।" तदा सीता पुनः पुनः तं निर्गमिष्यन्तम् ईक्षितुम् आरब्धवती, प्रियतमे पतौ स्नेहपूर्णानि वाक्यानि हनूमन्तम् प्रति अब्रवीत्— "यदि त्वया उचितम् इति मन्यसे, एकां रजनीम् अत्र वस, हे निष्पाप; कस्यचित् सुप्रच्छन्ने स्थाने विश्रान्त्वा श्वः प्रतियाहि। अहो, मम दुःखसागरात् अल्पकालमपि त्वत्सन्निधिः क्लेशहरः स्यात्। त्वं गतः सति, पुनरागमनपर्यन्तम् आत्मन्यपि न मे विश्वासः स्यात्, हे कपिश्रेष्ठ। त्वद्वियोगः च दुःखार्णवे निमग्नां मां पुनः दुःखात् अपि गुरुणा दुःखेन पीडयिष्यति।" "मम च सन्देहः एषः—कथम् एते महाबलाः वानरगजयूथपाः, ऋक्षाः च, तथा नरश्रेष्ठपुत्रौ च, अतिविस्तीर्णम् समुद्रम् अतिक्रमिष्यन्ति? सर्वेषाम् अपि प्राणिनां मध्ये केवलम् त्रयः एव एतत् समुद्रं लङ्घयितुं समर्थाः—गरुडः, त्वम्, अथवा वायुः। एतेन महदन्तरायः उत्पन्नः, तस्य समाधानम् किं पश्यसि? त्वं हि उपायज्ञः। त्वमेव कार्यसिद्धौ पर्याप्तः, रिपुसूदन; तव किर्तिः सिद्ध्या प्रतिष्ठिता। यदि रामः रिपुसैन्यविनाशनः स्वबलैः लङ्कां पूरयित्वा माम् नयेत्, तत् तस्य युक्तम्। अतः यथायोग्यम् तस्य महात्मनः वीर्यस्य च युद्धे, तथा त्वया कार्यमुपपादयितव्यम्।" एवं विनीतानि युक्तानि च वाक्यानि श्रुत्वा, तस्याः अर्थोपदेशेन, स वीरः हनूमान् प्रत्युवाच—"देवि, सुग्रीवः वानरऋक्षसेनापतिः, प्लवगश्रेष्ठः, धर्मसम्पन्नः, तव कार्ये दृढनिश्चयः। स सुग्रीवः, वानरकोटिभिः परिवृतः, शीघ्रमेव अत्र आगमिष्यति, हे वैदेहि। तौ च रामलक्ष्मणौ नरश्रेष्ठौ लङ्कापुर्यां समागत्य बाणैः ताम् आघातयिष्यतः। राक्षसं च सैन्यं हत्वा, रघुकुलप्रमोदः त्वाम् आदाय स्वपुरीं गमिष्यति।" "धैर्यं धारय, सौभाग्यं ते अस्तु; मृत्युम् मा काङ्क्षीः। शीघ्रं त्वम् रामेण रणाङ्गणे रावणं हतम् द्रक्ष्यसि। राक्षसेश्वरः सुतैः मन्त्रिभिः बन्धुभिः च सह हतः सति, त्वम् रामेण यथा रोहिण्या चन्द्रमसा सह पुनर्योगं प्राप्स्यसि। शीघ्रमेव काकुत्स्थः वानरऋक्षश्रेष्ठैः परिवृतः, शत्रून् विजित्य, तव शोकं नयिष्यति।" एवं वैदेहीं सान्त्वयित्वा, हनूमान् पवनसुतः, गन्तुम् उद्यतः, वैदेहीं अनुमन्य अभ्यनन्दत्। स हि राक्षसश्रेष्ठान् हत्वा, स्वनाम उद्घोष्य, वैदेहीं सान्त्वयित्वा, स्वबलम् दर्शयित्वा, नगरम् सम्प्रक्षोभ्य, रावणम् मोहयित्वा, भीषणं वीर्यम् दर्शयित्वा, वैदेहीं प्रणम्य, मनसा पुनरपि समुद्रम् अतिक्रम्य प्रतिगन्तुम् उद्यतः अभवत्। तदा स कपिसिंहः, स्वामिनं द्रष्टुम् उत्सुकः, शत्रुनिषूदनः, अरिष्टं पर्वतम् आरुरोह; स पर्वतः नीलवनगुल्मैः, पुष्पवद्भिः पद्मैः च शोभितः। तस्य शिखरयोः मध्ये मेघा उपवस्त्रवत् लम्बमानाः, सूर्यकान्तिभिः प्रमुदितः इव जागरयन् दृश्यते। रत्नैः विमलैः नेत्रवद् दीप्तिमान्, प्रमोदितः इव पर्वतः, निर्झरनिनादैः गम्भीरैः वेदपाठमिव कुर्वन्। नानाजलनिनादैः स्पष्टगीतवत्, वातचालितैः देवदारुभिः उन्नतबाहुवद् स्थितः। सर्वतः निर्झरनिनादैः आहूयमान इव, शरद्वातचालितैः कृष्णवनैः कम्पमानः इव। नलिकेरवातनादैः गीतमिव, विषधरश्रेष्ठानां भीषणश्वासैः क्रुद्धः इव श्वसन्। मेघैः गह्वरैः गम्भीरः, ध्याननिष्ठ इव, मेघपादपादः इव सर्वतो गच्छन्। मेघैः आवृतशिखरः, व्योमनि जृम्भमाण इव, बहुपर्वतशिलाभिः शोभितः, नानागुहाभिः मनोज्ञः। सालतालकर्णनलैः आवृतः, पुष्पवत्यः लतानां वितानैः भूषितः। नानामृगगणैः पूर्णः, रत्नधाराभिः शोभितः, बहुस्रोतःसम्पन्नः, शिलासमूहैः समाकीर्णः। महर्षियक्षगन्धर्वकिन्नरभुजगैर् उपगम्यते, गहनलतावृक्षसमाकीर्णः, सिंहगुहावासैः शोभितः। एवं हनूमान्, सीतायाः सान्त्वनां कृत्वा, प्रतिनिवर्तितुम् आरब्धवान्।