राक्षसीभिः उक्तं श्रुत्वा, राक्षसाधिपः रावणः ताम् सीताम् प्रति दुर्वर्णं वानरं च उद्यानविनाशकं भीष्मदर्शनं तं कठोरदण्डेन दण्डनीयम् इति आज्ञापयितुं योग्यं इति मन्यते। रावणस्य मनः सीतायाम् अधिष्ठितम् अस्ति; ताम् संबोधितुं जीवितत्यागं कृत्वा एव अन्यः कश्चन साहसिकः भवितुम् अर्हति। राक्षसीनां वचनानि श्रुत्वा, रावणः राक्षसाधिपः श्मशानदीपवत् क्रोधाग्निना स्फुरन् दाहम् अनुभूय, तस्य नेत्रयोः क्रोधात् अश्रुबिन्दवः दीपात् तैलबिन्दवः इव पतन्ति। स महाबलः महातेजाः रावणः स्वसमानवीर्यैः किंकराख्यैः राक्षसैः सेवकान् हनूमन्तं निग्रहीतुं आज्ञापयामास। तदा अशीतिसहस्राणि शीघ्रगामिनः किंकराः गदा-मुष्टिप्रहारा वज्रदंष्ट्राः महोदराः भीष्मरूपाः महाबलाः युद्धोत्सुकाः तं हनूमन्तं ग्रहीतुं तस्मात् प्रासादात् निर्जग्मुः। ते सर्वे द्वारस्थं वानरश्रेष्ठं हनूमन्तं दीपशिखायाः पतंगाः इव शीघ्रं अभिगच्छन्। सुवर्णपट्टाभिहितैः अद्भुतैः गदैः लोहमुष्टिभिः शरैः सूर्यसदृशैः तं वानरवरं अभिप्रायुः। गदाभिः, शूलैः, तोमरैः, परशुभिः तं हनूमन्तं सर्वतः परिवृत्य तस्य पुरतः तिष्ठन्ति। हनूमान् तेजस्वी प्रभासम्पन्नः पर्वतसदृशः तैलं भूमौ प्रहरन् घोरं शब्दं निर्ममे। ततः मारुतात्मजः हनूमान् विशालरूपं धृत्वा पुच्छं प्रहरन् लङ्कां शब्देन पूर्णां चकार। तस्य पुच्छप्रहारनिनादेन, पक्षिणः आकाशात् पतिताः, भूमिः तेन निनादेन प्रतिध्वनितवती। हनूमान् जयति रामः महाबलः, जयति लक्ष्मणः महाबलः, जयति सुग्रीवः राघवेन रक्षितः। अहम् कोसलराजस्य रामस्य सेवकः, अनिर्विश्रान्तकर्मणः; अहम् मारुतात्मजः हनूमान् शत्रुसैन्यविनाशकः। सहस्रं रावणानां अपि युद्धे मम तुल्यं न भवेत्, शिलाभिः तरुभिः च सहस्रशः प्रहरन्। लङ्कां भयभीतां कृत्वा मैथिलीं प्रणम्य, कार्यं कृत्वा सर्वेषां राक्षसाणां पुरतः निर्गच्छामि। हनूमतः गर्जनशब्देन ते राक्षसाः भयसंशययुक्ताः अभवन्; तं हनूमन्तं सायंकालमेघसदृशं दृष्ट्वा। ततः रावणस्य आज्ञया राक्षसाः विचित्रैः भीष्मायुधैः सर्वतः वानरं प्रति धावन्ति। वीरैः राक्षसैः सर्वतः परिवृतः, स महाबलः हनूमान् द्वारस्थं घोरं लोहमुष्टिं उपगच्छति। ताम् मुष्टिं गृहित्वा निशाचरान् प्राहरत्, विनतायाः पुत्रः गरुडः सर्पं यथा हरति। मारुतात्मजः वीरः मुष्टिं गृहीत्वा आकाशे गतः, राक्षसान् जघान, इन्द्रः वज्रेण दैत्यांश्च यथा निहन्ति। मारुतात्मजः वीरः राक्षसवीरान् निहत्य युद्धोत्सुकः द्वारस्थः स्थितः। तदा केचन राक्षसाः भयमुक्ताः रावणं प्रति गत्वा सर्वे किंकराः हनूमता निहताः इति निवेदयन्ति। तदा रावणः, किंकराणां निधनं श्रुत्वा, क्रोधेन नेत्रयोः परिवर्तनेन, प्रहस्तपुत्रं अप्रतिमवीर्यं युद्धे दुर्लभं प्रेषयितुं आज्ञापयामास। एतस्मिन् काले हनूमान् किंकरान् निहत्य मनसि चिन्तयामास—"उद्यानं विनष्टं, चैत्यं तु न विनष्टम्।" ततः मेरुशिखरं यथा विशालं चैत्यं लङ्कायाः शिखरं आक्राम्य, वानरश्रेष्ठः मारुतात्मजः हनूमान् आरोहति। पर्वतसदृशं चैत्यं आरोह्य, वानरनायकः तेजसा दीप्तः उदयन्तं सूर्यं इव दीप्तिमान् अभवत्। महच्चैत्यं साहसिकेन हनूमता गृहीत्वा, स तेजसा दीप्तः दिव्यः पारियात्रवृक्षः इव अभवत्। विशालरूपं धृत्वा, बलवान् मारुतात्मजः लङ्कां घोरनिनादेन शब्देन पूरयामास। तस्य तु शब्देन पक्षिणः पतिताः, चैत्यरक्षिणः विस्मिताः अभवन्। जयति रामः शस्त्रपाणिः, जयति महाबलः लक्ष्मणः, जयति सुग्रीवः राघवेन रक्षितः। अहं रामस्य कोसलराजस्य सेवकः, निर्दोषकर्मणः—हनुमान् मारुतात्मजः शत्रुसैन्यविनाशकः। सहस्रं रावणानां अपि युद्धे मम बलं न तुल्यं, शिलाभिः तरुभिः च सहस्रशः प्रहरन्। लङ्कां विजित्य मैथिलीं प्रणम्य, कार्यं कृत्वा सर्वेषां राक्षसाणां पुरतः निर्गच्छामि। एवं वदन् महाकायः वानरनायकः चैत्यशिखरे स्थितः घोरं गर्जनं कृत्वा राक्षसाणां भयम् उत्पादयामास। तस्य गर्जनशब्दात् शतं चैत्यरक्षिणः विविधैः शूलैः, खड्गैः, परशुभिः आयुधानि गृह्य निर्जग्मुः। ते महाकायाः मारुतात्मजं परिवृत्य सुवर्णपट्टाभिहितैः गदैः लोहमुष्टिभिः प्रहरन्ति। सूर्यसदृशैः शरैः वानरवरं प्रति, गङ्गायाः महाप्रवाहः इव, अभिप्रायुः। एवं लङ्कायां हनूमत्कृतं अद्भुतं कर्म, राक्षसाणां भयम्, रावणस्य क्रोधम्, किंकराणां निधनम्, चैत्यशिखरे हनूमतः तेजः, जयशब्दः, राक्षसाणां गर्जनान् च, सर्वं एकस्मिन् प्रवाहे सम्पद्यते।