सीता, दुःखात्यन्तेन क्लिश्यमाना, हनुमन्तं वानरश्रेष्ठं समीपस्थं दृष्ट्वा, सान्त्वनमिव क्षणिकं सुखं अनुभवति। सा वानरतिग्रं प्रति दुःखान्तरं व्यक्तयन्ती, यद्यस्य आगमनं विलम्बितं स्यात्, तदा जीवितं अपि संकटे स्थापयति इति निश्चितं मन्यते। हनुमन्तस्य पुनः गमनं दुःखं तस्याः पुनः प्रवर्धयेत्, इति सा शोकसम्बद्धं मनः प्रकटयति। वानरेन्द्रस्य मित्राणां वानरभल्लूकानां विषये सा महान् संशयं दर्शयति—कथं ते वानरभल्लूकसेनाः अथवा नरश्रेष्ठपुत्रौ समुद्रं अतिवर्तितुं शक्नुयुः? सर्वेषां प्राणिनां मध्ये केवलं त्रयः जनाः—गरुडः, हनुमान्, वा पवनेश्वरः—एवमिदं गम्भीरं समुद्रं लङ्घयितुं समर्थाः। अतः, वीर्यसम्पन्नः हनुमान्, किम् उपायं पश्यति? स हि कार्यसिद्धौ अग्रणी। सीता हनुमन्तं प्रति विश्वासं प्रकटयति—स एव कार्यसिद्धौ पर्याप्तः, शत्रुसाम्राज्यविनाशकः, यस्य कीर्तिः कर्मफलरूपा। यदि रामः सर्वसेनया रावणं विजित्य स्वनगरं विजयी प्रतिनिवर्तेत्, अथवा लङ्कां सेनाभिः पूरयित्वा शत्रुं निहत्य तां पुनरानीयात्, तद् तस्य यथार्हं स्यात्। अतः, तस्य महात्मनः वीर्यं तव कर्मणा तुलनीयं कुरु। एवं सान्त्वनयुक्तानि युक्तिवाक्यानि श्रुत्वा, हनुमान् वायुपुत्रः प्रत्युत्तरं दत्तवान्। "देवि, सुग्रीवः वानरभल्लूकसेनानां नायकः, सत्यनिष्ठः, तव साहाय्ये दृढनिश्चयः। सहस्रशः लक्षशः वानरैः परिवृतः स राक्षसविनाशकः शीघ्रं आगमिष्यति। तस्य अनुचराः वीर्यशौर्यबलसम्पन्नाः, मनोजवाः, आज्ञापालनपराः। ते गगने, भूमौ, सर्वत्र निर्बाधगमनाः, महाकर्मणि न अवसीदन्ति, अनन्तबलसम्पन्नाः। बहुधा ते वातपथानुगाः पृथिवीं पर्वतसागरैः सह परिक्रान्तवन्तः। वनेषु अपि मम तुल्याः वा अतिशयाः वानराः सन्ति; सुग्रीवस्य समीपे मम कोऽपि हीनः नास्ति। अतः, देवि, दुःखस्य पर्याप्तिः, शोकं त्यज। वानरश्रेष्ठाः एकेन एव लङ्घनेन लङ्काम् आगमिष्यन्ति। तौ च, चन्द्रसूर्यवत् दीप्तिमन्तौ, महाबलसेनया सह मम पृष्ठतः तव समीपं आगमिष्यतः। रामलक्ष्मणौ, महावीर्यौ, लङ्कां समागतौ, शत्रुन् बाणैः निहनिष्यतः। रावणं सेनां च हत्वा, रामः रघुकुलानन्दनः, त्वां रूपवतीं गृह्य स्वनगरं प्रतिनिवर्तिष्यति। अतः, धैर्यं धारय, शुभं भवतु; अल्पकालं सहेत। शीघ्रं रामं तेजस्विनं दृष्ट्वा। राक्षसराजं पुत्रैः मन्त्रिभिः बान्धवैः सह हत्वा, रामेण त्वं रोहिणीव चन्द्रेण पुनः संगमिष्यसि। शीघ्रं दुःखस्य अन्तं द्रक्ष्यसि, रावणं रामबलात् निहतं पश्यिष्यसि। एवं वैदेहीं सान्त्वयित्वा, वायुपुत्रः हनुमान् गमनाय चित्तं कृत्वा, पुनः वैदेहीं प्रति वचः उक्तवान्। त्वं शीघ्रं राघवम् शत्रुसंहारकं, धृतनिश्चयं, धनुर्धरं लक्ष्मणं च लङ्काद्वारे आगच्छन्तं पश्यिष्यसि। वानरवीरान्, नखदंष्ट्रायुधान्, सिंहव्याघ्रबलान्, द्विपोपमाः समागतान् द्रक्ष्यसि। लङ्कामलयशिखरेषु, गिरिमेघनिनादान् वानरश्रेष्ठान् सैन्यान् दृष्ट्वा तव मनः प्रमोदं लप्स्यति। रामः कामबाणेन हृदयमर्दितः, सिंहेन कदलीव द्विपः, शान्तिं न लभते। अतः, देवि, दुःखेन न रुद, न च भीतिः मनसि भवतु; शचीव इन्द्रपतिना, त्वं स्वपतिना संगमिष्यसि। रामात् कोऽपि श्रेष्ठः नास्ति, सौमित्रितुल्यः अपि न; तौ अग्निवायुसमानौ भ्रातरौ तव शरणम्। त्वं राक्षससमूहनिवासे चिरं न स्थास्यसि; तव प्रियस्य आगमनं न विलम्बितं, केवलं पुनः मिलनं पर्यन्तं सहनं कुरु। एवम् हनुमान् सीतायाः दुःखं हरन्, तस्य welfare अर्थं वचः श्रुत्वा, सीता देवगणकन्यासमान्या, हनुमन्तं प्रति वचनं उक्तवती। "वानर, त्वं सुखवचनं प्राप्य, अहं भूमिः अर्धबीजितेव वर्षं लब्ध्वा प्रमुदिता। यथा दुःखशोषिताङ्गैः तं नरव्याघ्रं स्पृशितुं इच्छामि, तथा त्वं मम कृपां दर्शय। वानरस्रेष्ठ, रामाय परिचयचिह्नं दातव्यम्—क्रोधात् काके सम्यक् एकाक्षिका दर्भिका मया क्षिप्ता। कपोलस्थं लोहितचूर्णरेखां, या त्वया स्थापिता, चिह्ननष्टे, स्मरिष्यसि। स महेन्द्रवरुणसमः रामः कथं सीताया अपहरणं, राक्षसवासं, सहनं शक्नुयात्?" इति सीता हनुमन्तं प्रति सान्त्वनं, विश्वासं, परिचयचिह्नं च दत्त्वा, रामस्य वीर्यं, दुःखं, तस्य आगमनस्य निकटत्वं च स्पष्टं कृत्वा, हनुमान् तस्याः दुःखं हरन्, शीघ्रं पुनः मिलनं प्रतिज्ञाय, लङ्कायाः रक्षस्समूहस्य विनाशं, रामलक्ष्मणयोः आगमनं, वानरसैन्यस्य वीर्यं च प्रतिपाद्य, ताम् आश्वासयति।