सीता हनूमन्तं मणिं दत्वा सस्नेहमुवाच—"एष मणि रामस्य चिन्हं, यं सः नूनं जानाति। अस्य मणेर् दर्शनात् रामः त्रयः स्मरिष्यति—वीरं मां च जनकात्मानं, मातरं च मम, दशरथं च राजा। अतः त्वं, कपिश्रेष्ठ, उत्साहेन प्रेरितः अस्मिन्कर्मणि किं कर्तव्यं इति विचिन्तय। त्वमेव अस्य कार्यस्य सिद्धौ प्रामाणिकः, विहार्यं च यत् दुःखस्य अन्तं कुर्यात् तदपि विचिन्तय। हनुमन्, यत्नं कृत्वा दुःखहरः भव।" हनूमान्, वातात्मजः, प्रतिज्ञाय तथेति सञ्ज्ञां ददौ। स वैनतेयः वैदेहीं प्रणम्य गन्तुम् उद्यतवान्। कपिसुतस्य गमनं ज्ञात्वा मैथिली तं बुबुधे। सा बाष्पगद्गदया वाचा हनूमन्तं वाक्यमुवाच—"रामाय लक्ष्मणाय च मम कुशलं निवेदय। कपिश्रेष्ठ, सुग्रीवाय तस्य मन्त्रिभ्यः सर्वेभ्यः च वरिष्ठेभ्यः वानराणां धर्म्यं प्रणामं ब्रूहि।" "यथा रामो महाबाहुः दुःखसागरात् मामुद्धरेत्, तथा त्वमपि प्रयत्नं कुरु। हनूमन्, धर्मज्ञस्य रामस्य मम जीवितं अस्तीत्येव वद, एतद्वचनं धर्मस्य पालनं भविष्यति। एतन्मम वचनं श्रुत्वा, आशया नित्यं युक्तः दशरथात्मा आत्मनः धैर्यं वृद्धयिष्यति। तव वचनं श्रुत्वा, वीर्यशालिनो राघवस्य मनः कृत्स्नया धारया धैर्ये प्रतिष्ठापयिष्यति।" सीताया वचः श्रुत्वा, पवनसुतः हनूमान् अञ्जलिं शिरसि कृत्वा प्रत्युवाच—"शिघ्रं रामः श्रेष्ठवानरऋक्षैः परिवृत्य, रिपून् संग्रामे जित्वा, तव दुःखं हन्ता भविष्यति। न हि मर्त्येषु, नासुरेषु, नापि देवेषु कश्चिदस्ति यो तस्य बाणमुक्ते स्थितुं शक्नुयात्। स सूर्यं, वर्षणं, यमं वा अपि संग्रामे तव हेतोः सहितुं समर्थः।" "सः समुद्रपर्यन्तां पृथिवीं जयितुं क्षमः, तव कृते, जनकनन्दिनि, रामस्य विजयः नूनं निश्चितः।" एतद्वचः सत्यम् उत्तमं श्रुत्वा, सीता तद् अतीव प्रशशंस, पुनरपि वचनमिदमुवाच। हनूमन्तं गन्तारमालोक्य पुनः पुनः, तस्य प्रियत्वं रामे प्रत्यपद्यत। "यदि ते रोचते, वीर, एकं दिनमिह रहसि स्थित्वा विश्रान्त्वा श्वः गन्तुमर्हसि। मम दुःखार्णवे निमग्नायाः तव सन्निधिः क्षणमपि महद्दुःखात् मोचनं दास्यति। किन्तु, कपिवर, यदि त्वं विलम्बं कुर्याः, नूनं मम प्राणानामपि भयमस्ति। तव अभावे दुःखं पुनरपि मां पीडयेत्, दुःखस्य दुःखं संवर्धयेत्।" "कपिसत्तम, मम महान् संशयः अस्ति वानरऋक्षगणेषु ये तव सखायः। कथं खलु वानरऋक्षसेना वा तौ नरश्रेष्ठसुतौ वा अतिवेल्लङ्घनीयम्, दुस्तरं च समुद्रं तरिष्यन्ति? सर्वेषां प्राणिनां त्रयः एव एतं समुद्रं तरितुं शक्ताः—गरुडः, त्वम्, वातः च।" "अतः, वीर, अस्मिन्कठिने कार्ये किं साधनं पश्यसि? त्वमेव कार्यसिद्धानां श्रेष्ठः। त्वमेवैकः पर्याप्तः अस्य कार्यस्य सिद्धये, रिपुसूदन, तव प्रसिद्धिः कर्मफलमस्ति। यदि सः सर्वसेनया रावणं संग्रामे जित्वा विजयी स्वपुरीं प्रतियाति, तत् तस्य युक्तम्। यदि काकुत्स्थः स्वसेनया लङ्कां पूरयित्वा रिपून् निहत्य मां प्रतिनीयेयात्, तदपि तस्य योग्यं। अतः त्वं तस्य महात्मनः, रणविशारदस्य, वीर्यं तव कर्मणा समं कुरु।" एवं श्रद्धान्वितं, युक्तं च वचनं श्रुत्वा, हनूमान् प्रत्युवाच—"देवि, सुग्रीवः वानरऋक्षसेनानामधिपः, प्लवगश्रेष्ठः, सत्यव्रतः, तव साहाय्यार्थे दृढनिश्चयः।" "सः कोट्यर्बुदसंख्यैः वानरैः परिवृत्य, राक्षसानां विनाशकः शीघ्रं आगमिष्यति, वैदेहि। तस्य अनुचराः पराक्रमे धैर्ये च महाबलिनः, मनोजवाः, आज्ञाकारिणः। तेषां गमनं उपरि अधः तिर्यग् च निरवरोधम्; ते महत्सु कार्येषु न प्रमाद्यन्ति, तेषां तेजः अनन्तम्।" "ते पुनः पुनः वातमार्गानुगाः, पर्वतसागरयुतां पृथिवीं परिक्रमितवन्तः। तत्र किल वानराः वनेचराः सन्ति ये मम समाः, किञ्चिदधिकाः अपि; सुग्रीवसमीपे मत्तः न्यूनः नास्ति। अतः, देवि, पर्याप्तं दुःखं, दुःखं त्यज। कपिश्रेष्ठाः एकेन प्लवनेन लङ्कां गमिष्यन्ति।" "तौ च, चन्द्रसूर्यसमप्रभौ, महता सैन्येन सहितौ, मम पृष्ठतः त्वत्समीपं आगमिष्यतः।