पुनः पुनः सा दिव्यगङ्गा शङ्करस्य शिरसः समुत्थाय भूयः पृथिव्यां पतति स्म। या वा जलधारा शर्वस्य शिरसः पतिता, सा पुनः भूमौ पतितवती। तत् निर्मलम् अमलम् उदकं दिव्यतेजसा विराजमानम् आसीत्। तत्र भूमौ निवसन्तः मुनिगणाः गन्धर्वाश्च तद् जलं स्पृष्ट्वा, एतद् पवित्रमिति समाचक्षिरे। ये चापि शापेन दिवः पतित्वा भूमौ पतिताः, तेऽपि तत्र स्नानं कृत्वा मलरहिताः अभवन्। तस्याः जलस्य प्रक्षालनात् तेषां पापानि क्षालयित्वा शुभफलसमन्विताः सञ्जज्ञिरे। ते सर्वे दिवं पुनराविश्य स्वं स्वं लोकं प्रापुर्, जनाः च तस्य तेजस्विन्याः गङ्गायाः जलस्य प्राप्त्या प्रमुदिताः। गङ्गायां स्नात्वा सर्वे पावनत्वमवापुः। ततः भागीरथो राजर्षिः दिव्यरथे समारूढः। स महात्मा राजा अग्रे प्रस्थितः, गङ्गा च तस्यानुयायिनी बभूव। सर्वे देवाः, मुनयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाश्च, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नराः, महोरगाः, सर्वाः चाप्सरसः, हे राम, भागीरथस्य रथं पृष्ठतः अनुययुः। जलचराः अपि हृष्टाः गङ्गां अनुययुः। यत्र यत्र भागीरथो राजा ययौ, तत्र तत्र सुलोचना गङ्गा गतवती। सा सर्वतीर्था, पापनाशिनी, नदी श्रेष्ठा, अग्रे प्रस्थितवती। ततः यज्ञस्थले जह्नोः महात्मनः तस्याः गङ्गायाः प्रवाहेण यज्ञभूमिः प्लावितः। तस्याः उद्दण्डतां दृष्ट्वा जह्नु ऋषिः कोपितः, हे राघव, गङ्गां सर्वां पिबन्नतुल्यं कर्म कृतवान्। तदा देवाः, गन्धर्वाः, मुनयश्च परमाश्चर्यं प्रापुर्। ते सर्वे महात्मानं जह्नुम् आदरात् पूजयित्वा, तां गङ्गाम् आत्मजां कर्तुं प्रार्थयामासुः। ततः स प्रसन्नः तेजस्वी भगवान् स्वकर्णाभ्यां तां गङ्गां विमोचयामास। अतः सा गङ्गा जह्नोः कन्या इति प्रसिद्धा, जाह्नवीति च नाम्ना ख्यातिं गता। पुनः गङ्गा भागीरथस्य रथानुयायिनी बभूव, सा नदी श्रेष्ठा समुद्रं प्राप्तवती। तत्र स भागीरथः तां गङ्गां पालयन् अधः पातालं प्रति निनय। तत्र स्वपितॄन् भस्मीकृतान्, चेतनारहितान् अपश्यत्। ततः स गङ्गाजलेन तेषां भस्मराशिं प्रक्षालयन्, तेषां पापानि निहत्य, तान् स्वर्गलोकं प्रापयत्, हे रघुनन्दन। एवं चतुश्चत्वारिंशः सर्गः श्राव्यः। ततः स राजा गङ्गायाः प्रवाहं अनुयाय, समुद्रं प्राप्त्वा, पातालं प्रविष्टः, यत्र ते भस्मीभूताः आसन्। यदा तानि भस्मानि गङ्गाजले निमज्जितानि, तदा ब्रह्मा, सर्वलोकाधिपतिः, राजानमिदं वचनमुवाच— "नरश्रेष्ठ, सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राः उद्धृताः, ते देववद् स्वर्गं गताः। यावत् समुद्रजलं लोके तिष्ठति, तावत् सगरपुत्राः स्वर्गे देववत् स्थास्यन्ति। एषा च गङ्गा तव ज्येष्ठा कन्या भविष्यति; तव नाम्ना च कर्मणा लोके ख्यतिं गमिष्यति। दिव्या गङ्गा त्रिपथगा, भागीरथीति च प्रसिद्धा; या त्रीन् मार्गान् गच्छति, तस्मात् त्रिपथगा स्मृता। त्वं चात्र सर्वपितॄणां पूर्वजोऽसि, नराधिप; तर्पणं कुरु, व्रतं पूरय। पूर्वं हि तव पूर्वजो महात्मा धर्मात्मा च न तं कामं संपादयामास। तथैव अंशुमान् अपि, यस्य तेजः लोके नास्ति समम्, गङ्गां नेतुम् इच्छन् अपि न शशाक। तव पिता दिलीपः, धर्मज्ञः, महर्षिसमतेजाः, मम तपसा तुल्यः, क्षत्रधर्मनिष्ठश्च, स अपि गङ्गां नेतुं न शशाक, यद्यपि तं कामं चकार। त्वं तु नरश्रेष्ठ, तद्व्रतं अतिक्रान्त्वा, लोके परमं कीर्तिं प्राप्तवान्। गङ्गावतरणं त्वया कृतम्, शत्रुनाशन, धर्मस्य परमं स्थानं प्राप्तवान्। स्नानं कुरु, नरश्रेष्ठ, यथाविधि; शुद्धः सन् पुण्यफलमवाप्नुहि। सर्वपितॄणां तर्पणं कुरु, स्वस्ति ते। अहम् अपि स्वलोकं गमिष्यामि; त्वमपि गच्छ राजन्।" एवं उक्त्वा देवेशः, पितामहः, यथागतं स्वं लोकं प्रतस्थे। ततः भागीरथः राजर्षिः सगराणां तर्पणं यथाविधि कृत्वा, स्नानं च कृत्वा, स्वपुरं प्रविष्टः। स धन्यः, समृद्धः, नरश्रेष्ठः स्वं राज्यं पालयामास। प्रजाः अपि तं राजानं लब्ध्वा, हे राघव, हृष्टाः, दुःखरहिताः, समृद्धाः, संतुष्टाः अभवन्। एवं, हे राम, गङ्गायाः विस्तारः ते कथितः। स्वस्ति ते, कल्याणं अस्तु, सायं समयः अपि गच्छति। यः खलु ब्राह्मणक्षत्रियादिषु एतत् गङ्गावतरणं शृणोति वा श्रोत्रयति, स पुण्यः, कीर्तिमान्, आयुष्मान्, स्वर्गगामी च भवति। तस्य पितरः तुष्टाः, देवाः अपि प्रीयन्ते; गङ्गावतरणस्यायं चरितं दीर्घायुष्करं, शुभदं च।