इच्छया द्रष्टुम् अमितविक्रमाः देवसंघाः समागताः, गगनमार्गे विचरन्तः तेषां भूषणानि प्रज्वलितानि बभासिरे। नभः मेघैः पूर्णम्, शतसूर्यसमानप्रभया मीनैः शिशुमारैः भुजगैः च चलच्चलनैः च जलचरैः विराजमानम्। विद्युत्समप्रकीर्णं नभः, श्वेतवारिवेगैः सहस्रधाराभिः विततम्, शरत्कालमेघैः हंसगणैः आच्छन्नम् इव बभूव। कदाचित् नदी शीघ्रतरं प्रवहन्ती, कदाचित् वक्रगत्या, कदाचित् विस्तीर्णया गत्या सस्राव। क्वचित् उत्क्षिप्तजलराशिः, क्वचित् शनैः शनैः सौम्यगत्या प्रवहन्ती, क्वचित् जलं जलं पुनः पुनः आपतत्। पुनः पुनः सा गङ्गा आकाशे उत्क्षिप्य, भूमौ पतन्ती, या शङ्करस्य शिरसः पतिता, सा भूमौ पुनः पतितवती। तदा सा निर्मला गङ्गा, सर्वपापविनिर्मुक्ता, दिव्यतेजसा बभासे। भूमौ वसन्तः ऋषयः गन्धर्वाश्च, तां भगवत्पतितां जलधारां स्पृष्ट्वा पावनां जगुः। ये चापि शापात् दिवः पतिता, ते तत्र स्नानं कृत्वा मलरहिताः अभवन्। तस्याः जलेन पापक्षयात् शुभलक्षणसमन्विताः सन्तः, स्वर्गं प्रति गताः। पुनः आकाशे प्रविश्य, स्वं लोकं प्राप्नुवन्, जनाः तेन दिव्येन जलेन प्रमुदिताः अभवन्। गङ्गायाम् स्नानं कृत्वा, सर्वे शुद्धाः अभवन्। तदा भागीरथः राजर्षिः दिव्यरथं आरुह्य अग्रे प्रस्थितवान्। स राजा अग्रे ययौ, गङ्गा तस्य पृष्ठतः अन्वगच्छत्। सर्वे देवाः, ऋषयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाः, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नराः, महोरगाः, सर्वाः अप्सरः च, हे राम, भागीरथस्य रथानुगाः अभवन्। जलचराः अपि तुष्टाः गङ्गां अन्वगच्छन्। यत्र यत्र भागीरथः जगाम, तत्र तत्र श्रीगङ्गा अपि जगाम। सा सर्वपापहरिणी नदीश्रेष्ठा प्रस्थितवती। ततः, जह्नोः महात्मनः यज्ञवाटिकायां, सा अद्भुतक्रियावती गङ्गा प्रविष्टा। तदा गङ्गा जह्नोः यज्ञवाटिकां प्लावयामास। तस्य दर्पं विज्ञाय, जह्नु क्रुद्धः अभवत्, हे राघव। स जह्नु अद्भुतकर्मा, गङ्गायाः सर्वं जलं पपौ। देवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः च, तं विस्मिताः अभवन्। ते महात्मानं जह्नुम् पूजयित्वा, गङ्गां तस्य पुत्रीत्वेन अर्हयन्। तदा प्रसन्नः स तेजस्वी जह्नु, कर्णाभ्यां तां गङ्गां मुंचित्वा, तस्मात् सा गङ्गा जह्नोः पुत्री, जाह्नवी इति च प्रसिद्धा अभवत्। पुनः गङ्गा भागीरथस्य रथानुगामिनी अभवत्, सा नदी समुद्रं प्राप्तवती। तत्र सा अधोभुवि प्रविष्टा, भागीरथस्य प्रयोजनसिद्धये। भागीरथः राजर्षिः, गङ्गां यथायोग्यं नयन्, स्वान् पितॄन् भस्मसात्कृतान्, चेतनारहितान् अपश्यत्। तदा गङ्गाजलेन तेषां भस्मराशिं प्रक्षालयन्, तेषां पापविनिर्मुक्तान्, स्वर्गलाभं ददौ, हे रघुवंशश्रेष्ठ। एवं चत्वारिंशदधिकचत्वारिंशः सर्गः श्रोतव्यः। तदा राजा गङ्गां अनुगम्य समुद्रं प्राप्त्वा, यत्र सगरपुत्राः भस्मसात्कृताः, तत्र पातालं प्रविवेश। यदा गङ्गाजले तेषां भस्मनि निमज्जिते, तदा ब्रह्मा, लोकानां ईश्वरः, राजानं इदं वचनम् उवाच। "नरश्रेष्ठ, महात्मनः सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राः उद्धृताः, देववद् स्वर्गं प्राप्ताः। यावद् जगति सागरजलम् अस्ति, तावच्छ सगरपुत्राः स्वर्गे देववत् स्थिताः। एषा गङ्गा तव ज्येष्ठा दुहिता भविष्यति; भागीरथी इति लोके तव नाम्ना कीर्तिता भविष्यति। या त्रिपथगा, भागीरथी च, या त्रिपथं याति, सा त्रिपथगा इति स्मृता। त्वं अत्र पितॄणां पूर्वजः, पुरुषर्षभ। तर्पणं कुरु, व्रतसिद्धये। पूर्वं तव पुण्यशीलपूर्वजेन अपि, एषा अभिलषिता न लब्धा। तथैव अंशुमान् अपि, लोके अप्रतिमतेजाः, गङ्गां नेतुम् इच्छन्, व्रतं न पूर्णवान्। तव पितरः दिलीपः, धर्मात्मा, मुनिसमतेजाः, तपसा मम तुल्यः, क्षत्रधर्मपालकः, स अपि गङ्गां नेतुम् इच्छन्, न शशाक। त्वं तु, पुरुषश्रेष्ठ, तत् व्रतं अतिक्रम्य, लोके परमं कीर्तिं प्राप्तवान्। गङ्गावतरणं त्वया कृतम्, धर्मस्य परमं स्थानं त्वया प्राप्तम्। त्वं सम्यक् स्नानं कुरु, पुरुषसत्तम; शुद्धः भूत्वा पुण्यफलम् आप्नुहि। सर्वपितॄणां तर्पणं कुरु; सुखी भव। अहम् स्वलोकं यास्यामि; त्वं अपि गच्छ, राजन्।" इत्येवमुक्त्वा, लोकपितामहः ब्रह्मा, यथागतं स्वलोकं प्रस्थितवान्। ततः भागीरथः राजर्षिः, विधिवत् सगराणां तर्पणं कृत्वा, महाकीर्तिमान् अभवत्।