सा सीता, रामाय दुःखिता शोकविह्वला, अश्रुपूर्णमुखी तं हनुमन्तं वानरं समुपादिशत्। तस्याः वचनं श्रुत्वा हनुमान् तां मैथिलीं समाश्वास्य उवाच—"यदा मम वचनं राघवः शृणोति, तदा सः शीघ्रं वानरभल्लूकसैन्येन सह आगमिष्यति। अथवा अद्यैव त्वां राक्षसकुलात् विमोक्ष्यामि; मे त्वं पृष्ठं आरोह्य दुःखात् विमुक्ता भव। मम पृष्ठे स्थापयित्वा अहं समुद्रं तरिष्यामि; लङ्कां रावणसहितां अपि वाहयितुं शक्तिमान् अस्मि। अद्यैव त्वां प्रस्रवणस्थं राघवाय प्रदास्यामि, यथा अग्निः इन्द्राय हविः ददाति। अद्यैव राघवम् लक्ष्मणेन सह दृढनिश्चयम् द्रक्ष्यसि, विष्णुवत् दैत्यवधाय यत्नशीलम्। तं उत्सुकं, तव दर्शनात् प्रेरितम्, आश्रमे स्थितम्, पर्वतेन्द्रशिखरे इन्द्रवत् उपविष्टम् द्रक्ष्यसि। पृष्ठं मे आरोह, सुन्दरि, न च संशयम् कुरु; रामसंयोगं प्राप्नुहि, रोहिण्याः चन्द्रेण यथा। रोहिणी चन्द्रेण संवादं इव कुर्यात्; त्वं मे पृष्ठं आरोह्य तारागणसमुद्रं तर। लङ्कावासिनां कश्चन मम पथं अनुसरितुं न शक्नुयात्, यदा त्वां वहन् अहं इतः गच्छामि। यथा अहं आगतः, तथा निःसंशयं प्रत्यागमिष्यामि; त्वं मे पृष्ठे आकाशे वहन्तं पश्य, वैदेहि।" एवं वानरश्रेष्ठस्य अद्भुतवचनं श्रुत्वा सा मैथिली सर्वाङ्गसंमोहिता हर्षिता च हनुमन्तं प्रत्युवाच—"हनुमन्, कथं त्वं माम् इतो दीर्घमार्गे नेतुम् इच्छसि? नूनं एष वानरस्वभावः ते, वानराणां नायक। कथं तव लघुशरीरेण माम् इतः नरपतिं प्रति नेतुम् इच्छसि, वानरश्रेष्ठ?" सीतायाः वचनं श्रुत्वा हनुमान् वातात्मजः मनसि चिन्तयामास, तेन नूतनं अवमानं अनुभूतम्। "सा वैदेही न मम स्वरूपं न शक्तिं वेद; अतः इच्छितं रूपं दर्शयामि।" इति मन्यते स्म। तदा हनुमान् वानरश्रेष्ठः शत्रुनाशनः सीतायै स्वं स्वरूपं दर्शयामास। तस्मात् वृक्षात् उत्प्लुत्य सः प्राज्ञः वानरः सीतायाः विश्वासाय रूपं वृद्धयामास। स वानरः पर्वतसदृशः, ताम्रमुखः, महाबलः, वज्रदंष्ट्रनखः, वैदेह्यै इदं वचनं उवाच—"मम शक्तिः अस्ति लङ्कां पर्वतवनद्वारपालसहितां यत्र इच्छामि तत्र नेतुम्। अतः त्वं मनः स्थिरं कुरु, सुन्दरी, चिरं न चिन्तय; राघवम् लक्ष्मणं च दुःखमुक्तौ कुरु, वैदेहि।" तं पर्वतसमं दृष्ट्वा जनकनन्दिनी, पद्मपत्रविशालाक्षी, वातात्मजं प्रत्युवाच—"तेजस्विन्, तव वीर्यं बलं च जानामि; तव वेगः वातसमः, तेजः च अग्निसदृशम्। वानरनायक, केन साधारणः इह आगच्छेत् अथवा अनन्तं समुद्रं तरेत्? तव गमनशक्ति मार्गदर्शनं च जानामि; तव कार्यं शीघ्रं सिद्धं निश्चितम्।" "किन्तु वानरश्रेष्ठ, तव पृष्ठे मम गमनं न उचितम्; तव वेगः वातसमः, तेन अहं मोहिताभविष्यामि। आकाशे समुद्रात् उपरि स्थित्वा तव पृष्ठात् पतिष्यामि। समुद्रे शार्दूलग्राहसमाकुले पतित्वा शीघ्रं असहायाः जलेषु भक्ष्यं भविष्यामि। न च अहं त्वया सह गन्तुं शक्नोमि, शत्रुनाशन; तव पत्नी अस्ति, तेन सन्देहः भविष्यति।" "माम् वहन्तं दृष्ट्वा रावणनियुक्ताः उग्रराक्षसाः त्वां अनुगच्छेयुः। तैः शस्त्रधरैः परिवृतः त्वं संकटे भविष्यसि, वीर, पत्न्या सह। बहवः राक्षसाः आकाशे शस्त्रिणः स्युः, त्वं निरस्त्रः; कथं युद्धे मां रक्षेयः? राक्षसैः युद्धे तव पृष्ठात् अहं भीता पतिष्यामि, वानरश्रेष्ठ। अथवा राक्षसाः युद्धे त्वां जयेयुः। अथवा युद्धे त्वं अपसृत्य मम पतनं स्यात्; तदा दुष्टाः राक्षसाः मां गृह्य नयेयुः।" "वा तव हस्तात् मां हरेयुः वा हन्युः; युद्धे जयपराजयौ अनिश्चितौ। अथवा राक्षसैः त्रासिता अहं विनश्येयम्; तव प्रयासः वानरश्रेष्ठ, व्यर्थः एव। नूनं सर्वराक्षसवधाय त्वं समर्थः; किन्तु यदि राक्षसाः त्वया हन्यन्ते, राघवस्य यशः क्षीयेत। अथवा राक्षसाः मां गृहीत्वा यत्र वानराः वा राघवः वा न जानन्ति तत्र मां निहन्युः। तव प्रयासः मम कृते व्यर्थः स्यात्; हि महान् पुण्यः राघवस्य आगमनं त्वया सह।" एवं सीता, हनुमन्तं वानरश्रेष्ठं प्रति, शोकमिश्रितं स्वमनः निवेदयामास, तस्य कार्यस्य महत्त्वं च राघवस्य यशः च स्मारयन्ती।