हनुमान् सीतायै सान्त्वनपूर्वकमिदं कथयामास— “देवि, सूर्यसमप्रभः वीर्यवान् रामः स्वबाणैः राक्षसानां समुद्रं शोषयिष्यति। स यदा मम वचनं शृणोति, तदा महाबलिनां वानररक्षांसि समन्वितं महद्बलम् नेतुं शीघ्रमेव आगमिष्यति। अथवा, अद्यैव त्वां राक्षसगणात् मोचयामि; मम पृष्ठे आरोह्य दुःखात् विमुच्यस्व। मम पृष्ठे त्वां स्थापयित्वा अहं समुद्रं तरिष्यामि; मम शक्तिः अस्ति, यथा लङ्कां रावणसहितां अपि वहितुं समर्थः अस्मि। अद्यैव, मैथिलि, प्रस्रवणं प्राप्त्य रामाय त्वां दास्यामि, यथा वह्निः हविः इन्द्राय प्रयच्छति। अद्यैव, वैदेहि, लक्ष्मणेन सहितं धृतव्रतं रामं द्रक्ष्यसि, यथा विष्णुः दैत्यवधाय कृतनिश्चयः। रामदर्शनात् उत्साहितः स महात्मा आश्रमस्थः पर्वतराजस्य शिखरे इन्द्र इव उपविष्टः भवति, तं त्वं द्रक्ष्यसि। अतः, सुन्दरि, मम पृष्ठे आरोह, मा विलम्बय; यथा रोहिणी शशिनं संप्राप्नोति, तथा रामसंयोगं प्रार्थयस्व। रोहिणी शशिना सह संवादमिव कुर्वन्ती संयोगं प्राप्नोति; त्वमपि मम पृष्ठे आरोह्य तारा-समुद्रं तर। लङ्कावासिनां कश्चन मम मार्गं अनुसर्तुं न शक्नोति, यदि अहं त्वां वहामि। यथा अहं आगतः, तथा निःसंशयं प्रत्यागमिष्यामि; पश्य, वैदेहि, यथा त्वां आकाशे वहामि।” सीता, हनूमतः एतान् अद्भुतवचनानि श्रुत्वा, विस्मय-हर्षपूर्णा साङ्गं, तदा तं उवाच— “हनुमन्, कथं त्वं माम् एवं दीर्घमार्गे नेतुमिच्छसि? एषा वानरस्वभावः ते, कपिश्रेष्ठ। किं तव लघुना शरीरेण मामत्र नेतुमिच्छसि, नरश्रेष्ठस्य पतिं प्रति?” हनुमान्, वायुपुत्रः, सीतायाः वचः श्रुत्वा, नूतनं अवमानं मन्यमानः चिन्तयामास— “एषा मम स्वरूपं शक्तिं वा न जानाति; अतः वैदेही इच्छितरूपं पश्यतु।” इति निश्चित्य, स कपिश्रेष्ठः रिपुसूदनः स्वं रूपं दर्शयामास। स वृक्षमुत्पत्य, महाकपिः सीतायै विश्वासाय स्वं शरीरं विस्तारयामास। स कपिः पर्वतसन्निभः, ताम्रमुखः, महाबलः, वज्रदंष्ट्रनखः, भीषणः, वैदेहीं इदं वचनं उवाच— “मम शक्तिः अस्ति, यथाऽहं लङ्कां गिरिप्राकारवनद्वारपालसंयुक्तां यत्र इच्छामि नेतुं समर्थः अस्मि। अतः, देवी, मनः स्थिरं कुरु, मा शोच; रामलक्ष्मणयोः दुःखं विमोचय, वैदेहि।” तं पर्वतसन्निभं दृष्ट्वा, कमलपत्रनयनां जनकात्मजा वायुपुत्रं प्रत्युवाच— “कपीश्वर, तव धैर्यं बलं च जानामि; तव वेगः वायुसमः, तेजश्च अग्निसमद्भुतम्। कः साधारणः जीवः अत्र देशे आगन्तुं, अथवा अतीव विस्तीर्णं समुद्रं तरितुं शक्नुयात्? तव गमनशक्ति-मार्गदर्शने च नूनं सामर्थ्यमस्ति; कार्यस्य शीघ्रं सिद्धिं तव निश्चितां पश्यामि। परंतु, कपिश्रेष्ठ, मया सह तव गमनं न उचितम्; तव वेगः वायुसमः, तेन अहं मोहिताभविष्यामि। आकाशे समुद्रात्यये स्थित्वा, त्वया शीघ्रं गच्छता अहं नूनं पृष्ठात् पतिष्यामि। पतित्वा, शार्दूलमकरैः पूर्णे समुद्रे, शीघ्रं निरुपायां मत्स्यभक्ष्यां स्याम्। न च मया सह त्वया गन्तुं शक्यते, रिपुसूदन; तव पत्नी अस्ति, इति सन्देहः स्याद्। माम् अपहरन्तीं दृष्ट्वा, घोरबलिनः राक्षसाः, पापकर्मणा रावणेन प्रेषिताः, अनुसरिष्यन्ति। तैः शूलमुसलधारिभिः वीरैः परिवृतः, त्वं पत्न्या सहितः अपि संकटे स्थितः स्याः। बहवः राक्षसाः, शस्त्रपाणयः, आकाशे स्युः, त्वं च निरायुधः; कथं युद्धे माम् अपि रक्षेत्? राक्षसैः क्रूरकर्मभिः युद्धे तव युध्यतः अहं भीता पृष्ठात् पतिष्यामि, कपिश्रेष्ठ। अथवा, कपिश्रेष्ठ, ते घोरबलिनः राक्षसाः त्वां युद्धे विजेष्यन्ति। वा, त्वं युध्यन् अपसृत्य, अहं पतिष्यामि; तदा दुष्टाः राक्षसाः मां गृहित्वा नयेयुः। तव हस्तात् अपहृत्य वा हन्युः वा; युद्धे जयापजयान्येव दृश्येते। अथवा, राक्षसैः पीडिता अहं विनश्येयम्; तव प्रयासः, कपिश्रेष्ठ, निष्फल एव स्यात्। नूनं त्वं सर्वान् राक्षसान् नाशयितुं समर्थः; परंतु, यदि त्वया राक्षसाः हन्येरन्, रामस्य यशः क्षीयेत। अथवा, राक्षसाः मां गृहीत्वा गूढं स्थापयेयुः, यत्र न वानराः न रामः जानीयुः।” एवं सीता, हनूमतः प्रतिपादनं श्रुत्वा, तस्य वीर्यं तेजश्च प्रशशंस, परंतु स्वस्य रामदर्शनस्य प्रतीक्षां कृत्वा, रामस्य यशः रक्षणाय, तेन सह गमनं न उचितमिति सप्रेमं निवेदयामास।