सा जनकनन्दिनी हनुमन्तं उवाच — “सर्वेषु पुरुषेषु श्रेष्ठः रामः दुःखेन तुलनीयः नास्ति; तस्य महत्त्वं अहं जानामि, यथा पुलोमजा इन्द्रस्य महत्त्वं जानाति। स सूर्यसमप्रभः वीरः रामः, वानर, शत्रुराक्षसानां समुद्रं स्वबाणैः शोषयिष्यति।” सा सीता, रामस्य दुःखेन क्लिष्टा, शोकातुराऽपि, अश्रुपूर्णवदना, हनुमन्तं वानरं संबोधयामास। तदा हनुमान् वदति — “यदा मम वचनं राघवः शृणोति, तत्क्षणादेव स महाबलः वानरभल्लूकसैन्येन सह शीघ्रं आगमिष्यति। अथवा, अद्यैव अहं त्वां राक्षसैः मुक्त्वा उद्धरिष्यामि; मम पृष्ठे आरोह, निष्कलुषे, दुःखात् मुक्त्वा पलायस्व। मम पृष्ठे स्थापयित्वा, अहं समुद्रं तरिष्यामि; लङ्कां रावणसहितां अपि वाहयितुं समर्थोऽस्मि। अद्यैव, मैथिलि, प्रस्रवणस्थं राघवम् अग्निः यथा इन्द्राय हविः ददाति, तथा तव उद्धारं करिष्यामि। अद्यैव, वैदेहि, राघवम् लक्ष्मणेन सह दृढनिश्चयं द्रक्ष्यसि, विष्णुं यथा दैत्यवधाय उद्यमं कृतवन्तम्। स त्वां दृष्ट्वा उत्साहसम्पन्नः, आश्रमस्थः, पर्वतेन्द्रशिखरे इन्द्रवत् उपविष्टः, महाबलः राघवः द्रक्ष्यते। पृष्ठे मम आरोह, भद्रे, न विषादय; रामसङ्गमं यथा रोहिण्यः सोमेन, तथा त्वं यच्छ। रोहिण्यः सोमेन संवादं यथा कुर्यात्, तथा त्वं मम पृष्ठे आरोह्य, तारासमुद्रं तर। लङ्कावासिनां कोऽपि मम मार्गं अनुसरितुं न शक्नुयात्, यदि अहं त्वां वाहयन् गच्छामि। यथा आगतः, तथा निःसन्देहं प्रतिनिवर्तिष्यामि; पश्य, वैदेहि, यथा अहं त्वां आकाशे वाहयिष्यामि।” एवं हनुमतोऽद्भुतं वचनं श्रुत्वा, मैथिली विस्मिता हर्षसम्पन्ना हनुमन्तं प्रत्युवाच — “हनुमन्, कथं त्वं मां दीर्घमार्गे वाहयितुमिच्छसि? एष वानरस्वभावः, वानरश्रेष्ठ। कथं तव लघुशरीरेण, वानरश्रेष्ठ, अहं तव पृष्ठाद् रामं नरपतिं गन्तुमिच्छसि?” सीताया वचनं श्रुत्वा हनुमान् वातात्मजः चिन्तयामास, मन्यते — “नूतनं तिरस्कारं मयि कृतम्।” स चिन्तयति — “वैदेही मम स्वरूपं बलं च न जानाति; तस्मात्, यथा मम इच्छितं रूपं सा पश्येत्।” तदनन्तरं, हनुमान् वानरश्रेष्ठः रिपुसूदनः, सीतायै आत्मनः स्वरूपं दर्शयामास। स वृक्षात् उत्पत्य, बुद्धिमान् वानरश्रेष्ठः, सीतायाः विश्वासाय, स्वं रूपं विस्तारयामास। पर्वतसमः वानरः, ताम्राननः, महाबलः, वज्रदंष्ट्रनखः, वैदेहीं इदं वचनं उवाच — “लङ्कां पर्वतवनद्वारपालसहितां यत्र इच्छामि तत्र नेतुम् समर्थः अस्मि। अतः, त्वं चित्तं स्थिरं कुरु, भद्रे, चिन्ता मा कृथा; राघवः लक्ष्मणः च दुःखात् विमुक्तौ भवितुं त्वया साध्यौ।” पर्वतसमं तं दृष्ट्वा, पद्मपत्रायतलोचना जनकदुहिता वातात्मजं उवाच — “महावानर, तव साहसं बलं च अहं जानामि; तव वेगः वातिसमः, तेजः अग्निसमद्भुतम्। वानरश्रेष्ठ, कः सामान्यः जीवः इमं देशं प्राप्नुयात्, अथवा समुद्रं तरेत्? तव गमनशक्ति मार्गदर्शनं च अहं जानामि; कार्यस्य शीघ्रसिद्धिः निश्चितम्। परन्तु, वानरश्रेष्ठ, त्वया सह गमनं न उचितम्; तव वेगः वातिसमः, मां मोहेयात्। आकाशे समुद्रात् उपरि स्थित्वा, त्वं शीघ्रं गच्छन्, अहं तव पृष्ठात् निःसन्देहं पतिष्यामि। पतित्वा समुद्रे, शार्दूलमकरसमाकीर्णे, अहं शीघ्रं निर्बलाभविष्यामि, जलचराणां श्रेष्ठं भोजनम्। रिपुसूदन, त्वया सह गन्तुं न शक्नोमि; तव पत्नी अस्ति इति सन्देहः भविष्यति। मां वाहयन्तं दृष्ट्वा, भीमबलाः राक्षसाः, दुष्टेन रावणेन प्रेषिताः, अनुसरिष्यन्ति। तैः शूलगदायुधैः वीरैः परिवृतः, त्वं पत्न्या सह संकटे भविष्यसि। बहवो राक्षसाः, शस्त्रधारिणः, आकाशे भविष्यन्ति; त्वं अशस्त्रधारी, कथं युद्धे मां रक्षिष्यसि? तैः क्रूरकर्मभिः राक्षसैः युद्धे त्वं युध्यन्, अहं तव पृष्ठात् भीता पतिष्यामि, वानरश्रेष्ठ। अथवा, वानरश्रेष्ठ, भीमबलाः राक्षसाः युद्धे त्वां जयेयुः। अथवा, त्वं युध्यन् अपसृत्य, अहं पतिष्यामि; तदा दुष्टाः राक्षसाः मां गृहित्वा अपनीयुः। अथवा, ते मां हस्तात् अपाकृष्य वा हन्युः; युद्धे जयपराजयौ अनिश्चितौ। अथवा, राक्षसैः भयिता, अहं विनश्येयम्; तव प्रयासः वानरश्रेष्ठ, निष्फलः स्यात्। निःसन्देहं, सर्वराक्षसानां विनाशे त्वं समर्थः; किन्तु, राघवस्य कीर्तिः लघुता प्राप्नुयात्, यदि राक्षसाः त्वया हन्येरन्।” इति सीता हनुमन्तं वानरश्रेष्ठं प्रति उवाच।