सीता हनूमन्तं उवाच—"दशमो मासः गच्छति, हनुमन्, द्वौ मासौ अवशिष्टौ तस्य निर्दयस्य रावणस्य यः मम कालं निश्चितवान्। मम श्वशुरभ्राता विभीषणः, मम विमोचनाय प्रयत्नशीलः, रावणं पुनः पुनः उपदेशं कृतवान्, किन्तु सः तस्य वाक्यं न शृणोति। रावणः न मां प्रत्यर्पयितुम् इच्छति; युद्धे तस्य मृत्युः समीपवर्ती, सः कालवशः। हनुमन्, विभीषणस्य ज्येष्ठकन्या कलानाम्नी, स्वमातुः प्रेषिता, एतद् स्वयम् मम उक्तवती। तत्र च अविन्द्यः नाम विद्वान् धीरः धर्मात्मा वृद्धः राक्षसः, यः रावणेन अतीव पूज्यते। सः राक्षसान् रामविनाशस्य पूर्वसूचनां कृत्वा हितवचनानि उक्तवान्, किन्तु सः दुष्टचित्तः तानि न शृणोति। हनुमन्, आशां धत्ते यत् मम पतिः शीघ्रं मां प्रति आगमिष्यति; मम अन्तःकरणं शुद्धं, तस्य च बहवः गुणाः विद्यन्ते। उत्साहः, शौर्यम्, बलम्, दया, कृतज्ञता, पराक्रमः, तेजः—एते सर्वे राघवे सन्ति, हनुमन्। यः जनस्थानस्थे चतुर्दशसहस्राणि राक्षसान् भ्रातरं विना हत्वा, तस्मात् शत्रवः कः न बिभेति? सः नरश्रेष्ठः आपद्भिः न तुल्यः; अहम् तस्य महत्त्वं जानामि, यथा पुलोमजा इन्द्रस्य। हनुमन्, रामः सूर्यसङ्काशः वीर्यवान्, राक्षसशत्रूणां सागरं बाणैः शोषयिष्यति।" एवं सीता रामस्य कष्टेन संतप्यमाना, अश्रुपूर्णमुखी, दुःखेन क्षीणा, हनूमन्तं वानरं उवाच। तदा हनुमान् ताम् अवोचत्—"यदा मम वचनं राघवः शृणोति, तदा सः महतीं वानररिक्षसेनां नेतुम् आगमिष्यति। अथवा अद्यैव त्वां राक्षसहस्तात् मोचयामि; मम पृष्ठे आरोह, कल्याणि, दुःखात् विमुच्यस्व। त्वां पृष्ठे स्थाप्य, अहम् सागरं तरिष्यामि; मम शक्ति अस्ति लङ्कां रावणसहितां नेतुम्। अद्यैव, मैथिलि, त्वां प्रस्रवणस्थं राघवाय दास्यामि, यथा वह्निः हविर्देवं इन्द्राय ददाति। अद्यैव, वैदेहि, त्वं राघवं लक्ष्मणसहितं पश्यसि, धृतव्रतं विष्णुमिव दैत्यवधे। त्वं तं उत्साहयुक्तं, तव दर्शनात् प्रमुदितं, आश्रमस्थं, गिरिश्रृङ्गस्थं इन्द्रमिव पश्यसि। आरोह मम पृष्ठम्, न विलम्बस्व, सुन्दरी; रामसंयोगं प्राप्नुहि, रोहिण्याः शशिनं यथा। रोहिण्या सह शशिना संवादमिव, त्वं मम पृष्ठे आरोह्य नक्षत्रसागरं तर। लङ्कावासी कोऽपि, कल्याणि, मम गतिं न अनुसरिष्यति, यदा अहम् त्वां वहामि। यथा अहम् आगतः, तथा निःसंशयं प्रतियास्यामि; पश्य, वैदेहि, यथा अहम् त्वां गगने वहामि।" एवं हनूमतः अद्भुतवचनानि श्रुत्वा, मैथिली सर्वाङ्गेन विस्मिता हृष्टा च, हनूमन्तं प्रत्युवाच—"हनूमन्, कथं त्वं माम् एवं दीर्घमार्गे नेतुम् इच्छसि? नूनं एष वानरस्वभावः, वानरश्रेष्ठ। कथं त्वं लघुशरीरः सन्, माम् अत्रातः नरपतिं प्रति नेतुम् इच्छसि, वानरश्रेष्ठ?" सीताया वचनं श्रुत्वा, मारुतात्मजः हनुमान् चिन्तयामास—'नवमन्दनं मयि जातम्' इति। 'एषा मम स्वरूपं वा बलं वा न जानाति, विशाललोचने; अतः वैदेही इच्छितं रूपं पश्यतु।' इति निश्चित्य, वानरश्रेष्ठः रिपुनाशनः हनुमान् तदा आत्मरूपं सीतायै दर्शयामास। तस्मात् वृक्षात् उत्पत्य, प्राज्ञः वानरश्रेष्ठः सीतायाः आश्वासनाय स्वं रूपं विस्तारितवान्। सः वानरः गिरिसन्निभः, ताम्राननः, महाबलः, वज्रदंष्ट्रनखभयङ्करः, वैदेहीं इदं वचनं उवाच—"मम शक्ति अस्ति, एषां लङ्कायाः गिरिदुर्गवनद्वारपालसमेता, यत्र यत्र मम इच्छया नेतुम्। अतः, स्त्री, तव चित्तं स्थिरं भवतु, न च चिन्तां कुरुष्व; राघवस्य लक्ष्मणस्य च शोकं निवर्तय, वैदेहि।" एवं गिरिसमानं तं दृष्ट्वा, कमलपत्रनयनां जनकात्मजां, सः मारुतात्मजः सीतां प्रत्युवाच। सा उवाच—"जानामि तव शौर्यं बलं च, महावानर; तव वेगो वातुसमः, तेजश्च अग्निसमद्भुतम्। केनापि साधारणेन इह आगन्तुं शक्यं, वानरश्रेष्ठ, अथवा सागरं तरितुम्? जानामि तव गतिशीलतां मार्गदर्शित्वं च; नूनं कार्यसिद्धिः तव निश्चितम्।" "किन्तु न युक्तं, वानरश्रेष्ठ, मया सह त्वया गन्तुम्; तव वातुसमवेगः मां मोहितुम् अर्हति। व्योम्नि स्थित्वा, सागरात् उपरि, तव शीघ्रगत्या मम पतनं स्याद्। पतित्वा सागरे, शर्करग्रहमत्स्ययुत्ते, शीघ्रं अहं असहायां जलेचराणां श्रेष्ठभोजनं स्याम्। न च अहं गन्तुं शक्नोमि, रिपुनाशन, भवतः भार्या सती मयि सन्देहः स्यात्।" एवं हनुमतः वचनानि श्रुत्वा, सीता तस्य सामर्थ्यं प्रशंस्य, स्वस्य शीलस्य च मर्यादां दर्शयामास।