शिवस्य पुण्यजलानि, ह्लादिनी, पावनी, नलिनी च, पूर्वदिशं प्रवहन्ति स्म। तथा सुचक्षुः, सीता, सिन्धुश्च महती नदी, पश्चिमदिशं गताः पुण्यनदीः। सप्तमी तु भागीरथस्य रथं अनुगच्छन्ती अभवत्; भागीरथः राजर्षिः दिव्यरथं समारुह्य तस्याः पृष्ठे ययौ। महती गङ्गा अग्रे गतवती, स च ताम् अनुगच्छन्, आकाशात् शिवशिरसः भूमिं अवतरति स्म। तत्र जलं तीव्रनिनादेन सह प्रवहद्, मत्स्यकच्छपसमूहैः शिशुमारैः च सह। पतित्वा भूमौ स्थितं, भूमिः दीप्तिमती अभवत्; तत्र दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाः च समाययुः। ते सर्वे ताम् गङ्गां व्योमाद् भूमिं पतन्तीं अवलोकयन्, विमानैः—नगराकारैः, अश्वैः, गजैः च—आकाशे विचेरुः। देवाः तत्र स्थित्वा नौकाभिः विचरन्ति स्म; ते गङ्गायाः अद्भुतं, परमं अवतरणं लोके दृष्टवन्तः। दृष्टुम् इच्छन्तः देवसमूहाः, अनन्तवीर्याः, समागच्छन्; गच्छन्तः तेषां आभरणानि दीप्तिमन्ति अभवन्। आकाशः मेघैः पूर्णः शतसूर्यसदृशः दीप्तिमान् अभवत्, शिशुमारैः, सर्पैः, चलन्मत्स्यैः च युक्तः। विद्युत्सदृशं आकाशं, शुक्लवर्णं, प्रवहद्भिः सहस्रधाराभिः अपि आसीत्। शरद्वत् मेघैः आकाशः हंससमूहैः आच्छादितः अभवत्; नदी कदा त्वरितं, कदा वक्रं, कदा विस्तीर्णं गतवती। क्वचित् तरंगितं, क्वचित् शनैः, क्वचित् मृदुं गतवती; कदा कदा जलं जलं पुनः पुनः स्पृशति स्म। पुनः पुनः उत्थाय भूमौ पतति स्म; यत् शिवशिरसः पतितं, तद् भूमौ पुनः पतितम्। तदा तद् जलं, शुद्धं, सर्वमलवर्जितं, दीप्तिमान् अभवत्; तत्र पृथिव्यां स्थिता ऋषिगन्धर्वसमूहाः तद् जलं स्पृष्टवन्तः। भागवाङ्गात् पतितं जलं पुण्यं इति घोषयन्तः; ये पतित्वा आकाशात् भूमिं शापात् आगताः, तत्र स्नानं कृत्वा मलवर्जिता अभवन्। गङ्गाजलेन पापानि धुत्वा, शुभसम्पन्नाः अभवन्। पुनः आकाशं प्रविश्य स्वं लोकं प्राप्तवन्तः; जनाः तेन दीप्तजलस्य आनन्दिताः अभवन्। गङ्गायाः स्नानं कृत्वा शुद्धाः अभवन्; भागीरथः राजर्षिः पुनः दिव्यरथं समारुह्य, अग्रे गतः, गङ्गा तस्य पृष्ठे अनुगच्छन्ती। देवाः, ऋषयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाः, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नराः, महानागाः, सर्वाः अप्सराः च, हे राम, भागीरथस्य रथं अनुगच्छन्। जलचराः सर्वे हृष्टाः गङ्गां अनुगच्छन्; यत्र भागीरथः ययौ, तत्र गङ्गा अपि अभवत्। सर्वपापहरिणी, नदीश्रेष्ठा, ययौ; ततः यज्ञभूमौ जह्नोः—विधिपूर्वककर्मकुशलस्य—गङ्गा यज्ञभूमिं प्लावयन्ती अभवत्। तस्य उद्दामत्वं दृष्ट्वा जह्नुः कोपितः, हे राघव, गङ्गाजलं सर्वं अपिबत्—अद्भुतं कर्म। तदा देवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः च विस्मिताः अभवन्। ते महात्मानं जह्नुं पूज्य, गङ्गां तनयां स्वीकरोति इति याचितवन्तः। स प्रसन्नः दिव्यः प्रभुः ताम् कर्णात् विसृज्य, गङ्गां जह्नोः पुत्रीम् अकरोत्; अतः गङ्गा "जाह्नवी" इति प्रसिद्धा अभवत्। गङ्गा पुनः भागीरथस्य रथं अनुगच्छन्; नदीश्रेष्ठा तदा समुद्रं प्राप्तवती। साऽपि पातालं प्रविश्य भागीरथस्य कृत्यं साधयितुं ययौ; भागीरथः राजर्षिः गङ्गां सावधानम् अनयत्। स पितामहान् भस्मीकृतान्, चेतनावर्जितान् अपश्यत्; गङ्गायाः उत्तमेन जलेन तेषां भस्मराशिं प्रक्षालयन्, तेषां पापानि धुत्वा, ते स्वर्गं प्राप्तवन्तः, हे रघुकुलश्रेष्ठ। ततः भागीरथः गङ्गायाः प्रवाहं अनुगम्य समुद्रं प्राप्तवान्, भूमेः गर्तं प्रविश्य यत्र ते भस्मीकृताः स्थिताः। यदा गङ्गाजले भस्मानि निमग्नानि, तदा ब्रह्मा, लोकानां प्रभुः, भागीरथं इदं उवाच—"नरश्रेष्ठ, सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राः उद्धृत्य देववत् स्वर्गं गताः। यावत् समुद्रस्य जलं लोके अस्ति, तावत् सगरपुत्राः देववत् स्वर्गे स्थास्यन्ति।" "गङ्गा तव ज्येष्ठा कन्या भविष्यति; तव नाम्ना, तव कृत्येन, लोके प्रसिद्धा भविष्यति। दिव्या गङ्गा त्रिपथगा च भागीरथी च; त्रिपथगा त्रीणि पथानि गच्छति इति स्मर्यते। त्वं सर्वपितृणां पूर्वजः, हे नराधिप; जलदानं कुरु, व्रतं पूरय। पूर्वं तव पूर्वजः धर्मात्मा, एषा कामना न प्राप्ता। तथा अंशुमान्, यस्य तेजः लोके अप्रतिमं, गङ्गां आनयितुम् इच्छन्, व्रतं न पूरयितुं शक्नोत्।" इति भागीरथस्य गङ्गावतरणस्य पुण्यकथां ऋषयः, देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, अप्सराः, सर्वे जलचराः च सस्मितं, हर्षितं च श्रुण्वन्ति स्म।