सीता, रावणाधीनां स्वां स्थितिं चिन्तयन्ती, हनूमन्तं प्रति अधोक्तवान्—"आशां धरामि यत् श्रीमान् कपिराजः सुग्रीवः मम कृते, पराक्रान्तैः दन्तनखायुधैः कपिभिः परिवृतः, अवश्यं आगमिष्यति। आशां धरामि यत् सुमित्रानन्दवर्धनः वीरः लक्ष्मणः शस्त्रवृष्ट्या राक्षसान् विनाशयिष्यति। आशां धरामि यत् शीघ्रमेव रामेण, तस्य तीक्ष्णायुधेन, संग्रामे रावणः सखिबन्धुसहितः निहतः मया द्रष्टव्यः। किमपि, तस्य सुवर्णवर्णस्य, कमलसुगन्धस्य, मुखस्य ममहेतोः शोकात्, सलिलविहीनस्य कमलस्य इव, न शुष्येत् इति मे प्रार्थना। धर्मस्य कृते स्वं राज्यं त्यक्त्वा माम् अनुगच्छन्तं रामं, न भयम् न च शोकः आसीत्; अधुना तस्य हृदये धैर्यं स्यात् इति मे कामना। रामस्य न माता, न पिता, न च अन्यः कोऽपि मत्तः प्रियतरः वा तुल्यः; प्रियस्य वार्तां यावत् न शृणोमि, तावत् एव जीवितुम् इच्छामि। एवं वचनानि भार्या हनूमन्तं प्रति उवाच, तस्याः मधुरं संकल्पं निवेद्य, पुनः प्रियं रामार्थं वचः श्रोतुम् इच्छन्ती तत्रैव तस्थौ। तस्याः वाक्यम् आकर्ण्य, महाबलः हनुमान् अञ्जलिं शिरसि न्यधात्, प्रत्युवाच—"रामः कमललोचनः न जानाति यत् त्वं अत्र स्थितासि; तस्मात् शीघ्रं त्वां न आनयति, इन्द्रः शचीमिव। मम वचनम् उपलभ्य, राघवः महता कपिवानरभल्लूकसेनायुक्तः शीघ्रमेव आगमिष्यति। बाणवृष्ट्या अचलां वरुणालयां निवार्य, काकुत्स्थः लङ्कां राक्षसहीनाम् करिष्यति। मृत्युः, देवाः, महा-असुराः वा यदि रामस्य मार्गे तिष्ठेयुः, तानपि हनिष्यति। आर्ये, त्वां अदृष्ट्वा दुःखितः रामः शान्तिम् न लभते, सिंहेन पीडितगज इव। मन्दरे, तव मूलफलयोः, मलये, विंध्ये, मेरौ, दर्दुरे च, देवी, शपामि—त्वं शीघ्रं रामस्य मुखं द्रक्ष्यसि, यस्य नेत्रे सुन्दरम्, अधरौ बिम्बफलसदृशौ, कुण्डलाभूषितम्, पूर्णचन्द्रसमम्। शीघ्रं वैदेहि, त्वं प्रस्रवणशिखरे, इन्द्र इव महोरगे, रामं स्थितम् द्रक्ष्यसि। राघवः न मांसं खादति, न मद्यं पिबति; सदा शुद्धं वन्यं भोजनम्, पञ्चमं भागम्, भुङ्क्ते। राघवः न मक्षिकाम्, मच्छिकाम्, कीटपन्नगान् वा शरीरे निवारयति, यतः अन्तःकरणम् त्वयि एव लीनम्। रामः सदा ध्याननिष्ठः, सदा शोकसंविष्टः; अन्यं न चिन्तयति, तव विरहवेदनया आक्रान्तः। रामः पुरुषश्रेष्ठः, सदा अनिद्रः; स्वप्नकाले अपि, 'सीते' इति मधुरं नाम उच्चारयन् जागर्ति। यदा फलम् पुष्पं वा स्त्रीणां प्रियं किञ्चिद् पश्यति, तदा 'हा प्रिये' इति श्वसन्, त्वां सम्बोधयति। एवं देवी, महात्मा रामः, व्रतानुगः, सदा संतप्तः, सदा 'सीते' इति उच्चारयन्, केवलं तव कृते यत्नं करोति। तदा, रामस्य गुणानुकीर्तनात् शोकविह्वला सीता, रामशोकसंपृक्ता, शरत्पूर्णचन्द्रवत् मेघमध्यस्थमुखी, शोकं विसृज्य, विराजमाना बभूव। एवं सप्तत्रिंशः सर्गः श्रोतव्यः। तस्यां सीतायां पूर्णचन्द्रनिभमुख्यां, हनूमन्तस्य वचनं श्रुत्वा, सा धर्मयुक्तं हितं वाक्यम् उवाच—"वानर, तव वचनं अमृतोपमं विषयुतमिव; रामः अन्यचित्तः नास्ति, स च शोकेन आविष्टः। सम्पत्तौ वा विपत्तौ वा, मृत्युः पुरुषं रज्ज्वा इव बध्नाति, आकर्षति च। नूनं भाग्यं जीविभिः न शक्यं परिहर्तुम्; पश्य सौमित्रिं, मां, रामं च, विपत्तिभिः मोहितान्। कथं राघवः, भग्ननौकायाम् समुद्रम् तर्तुं यथा, दुःखस्य पारं गमिष्यति? राक्षसान् हत्वा, रावणं च निहत्य, लङ्कां विनाश्य, कदा मम पतिः मां द्रक्ष्यति? त्वरयितव्यः सः, एष संवत्सरः पूर्णः न भवेत्; मम आयुः तावत् एव। दशमः मासः गच्छति; द्वौ शेषौ वानर, यं कालं क्रूरः रावणः मम निर्धारितवान्। भ्रातृपत्नी विभीषणस्य ज्येष्ठकन्या कला नाम, मातुः प्रेषिता, मम समीपे एतत् स्वयम् उक्तवती। विद्वान्, धर्मात्मा, वृद्धः, रावणप्रियः, अविन्ध्यः नाम राक्षसः, तेन राक्षसाः रामविनाशस्य सूचनया उपदिष्टाः; किन्तु सः पापकृत् हितवचनं न शृणोति। वानरश्रेष्ठ, आशां धरामि यत् पतिः शीघ्रं माम् उपैष्यति; यतो मम अन्तरात्मा शुद्धः, तस्मिन् च अनेकगुणाः सन्ति। उत्साहः, धैर्यम्, बलम्, दया, कृतज्ञता, शौर्यम्, तेजः—एते सर्वे राघवे सन्ति, वानर। यो जनस्थानं भ्रात्रा विना चतुर्दशसहस्रं राक्षसान् हत्वा, तस्मात् शत्रवः कः न भीतः?" एवं सीता, हनूमन्तं प्रति, स्वशोकं निवेद्य, रामस्य गुणान् कीर्तयन्ती, तत्र स्थितवती।