ततः हरः बिन्दुसरःसरोवरं प्रति गङ्गां ससर्ज। सा मुक्तासमया सप्तधाऽभवत्, सप्त धाराः तत्रोत्पन्नाः। तासु पूर्वदिशं प्रति शुभाः त्रयो जलप्रवाहाः—ह्लादिनी, पावनी, नलिनी—शिवस्य वारिणि प्रवहन्त्यः। अन्याः त्रयः—सुचक्षुः, सीता, सिन्धुः महती नदी—पश्चिमदिशं प्रति जग्मुः। सप्तमी तु भागीरथस्य रथानुगता। भागीरथः राजर्षिः दिव्येन रथेन समारुह्य अग्रे प्रस्थितवान्। महती गङ्गा तस्य पुरतः प्रजगाम, स च ताम् अनुजगाम। सा दिवः शिवस्य शिरसः पतित्वा भूमौ अवतीर्णा। तत्र जलधारा भीमस्वनया प्रवहन्ती, मत्स्यकच्छपसमूहैः शिशुमारगणैश्च सहिता। तस्याः पतनसमये भूमिः शोभिता; तदा दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाश्च समागताः। ते सर्वे दिवः पृथिव्यां गङ्गायाः पतनं दृष्टवन्तः, विमानानि नगररूपाणि, अश्वरथगजसंस्थानि च विहायसा संचरन्ति। देवा अपि तत्र नौकाभिः संचरन्तः, लोके गङ्गायाः तं अद्भुतं परमं पतनं साक्षात्कृतवन्तः। दृष्टुकामाः देवगणाः अपरिमितबलाः समागताः; विहायसा यान्तः तेषां भूषणानि प्रकाशमानानि। नभः मेघैः पूर्णं शतसूर्यसंकाशं, मत्स्यैः शिशुमारैः सर्पैश्च व्याप्तम्। विद्युत्सङ्काशं नभः, श्वेतनिर्झरैः सहस्रधाराभिः व्याप्तं, हंसयुथानां पतत्रिभिः शरत्कालमेघैः इव छन्नम्। क्वचित् शीघ्रं प्रवहन्ती, क्वचित् वक्रगामिनी, क्वचित् विस्तीर्णा सा नदी। केचन स्थले उन्नता, केचन स्थले शनैः शनैः स स्नेहेन प्रवहन्ती, जलं जलेन पुनः पुनः संधत्ते। पुनः पुनः सा चोर्ध्वं गता भूयः पृथिवीं प्रति पतिता; या शङ्करशिरसः पतिता सा पुनः भूमौ पतिता। ततः सा निर्मला निर्मलधारा दिव्यप्रभया बभासे। तत्र भूमौ वसन्तः मुनिगणाः गन्धर्वाश्च, भागवतोद्भवां तां जलधारां पवित्रां स्पृष्टवन्तः। ये दिवः पतित्वा पृथिव्यां शापात् पतिताः, ते अपि तत्र स्नानं कृत्वा मलरहिताः अभवन्; तेषां पापानि गङ्गाजलेन प्रक्षालितानि, शुभगुणैः समन्विताः अभवन्। ते पुनः दिवं प्राप्य स्वलोकान् जग्मुः; जनाः अपि तस्याः दिव्यायाः वारिणः संस्पर्शात् प्रमुदिताः अभवन्। गङ्गायां स्नानं कृत्वा सर्वे शुद्धाः अभवन्। एवं भागीरथः राजर्षिः पुनः दिव्यरथेन समारुह्य गङ्गां पुरतः कृत्वा प्रस्थितवान्। सर्वे देवाः, मुनयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाश्च, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नराः, महोरगाः, अप्सरसश्च, हे राम, सर्वे भागीरथस्य रथानुगता अभवन्। जलचराः अपि तुष्टाः गङ्गां अनुययुः; यत्र यत्र भागीरथः गच्छति, तत्र तत्र गङ्गा अपि ययौ। सा पावन्यधिका सर्वतीर्था पापनाशिनी गङ्गा प्रस्थितवती। तदा जान्होः महर्षेः यज्ञस्थले सा गङ्गा प्रविष्टा, तस्य महात्मनः यज्ञभूमिं प्लावयामास। जान्हुः तस्याः उद्दण्डतां दृष्ट्वा कोपितः सञ्जातः, स तां गङ्गां सर्वां पिबित्वा अद्भुतं कर्म अकरोत्। तदा देवाः, गन्धर्वाः, मुनयः चास्चर्यचकिताः अभवन्। ते महात्मानं जान्हुं पूजयित्वा गङ्गायाः पुत्रत्वं याचितवन्तः। तदा जान्हुः प्रसन्नः स तां कर्णाभ्यां विमोच्य गङ्गां पुनः ससर्ज। तस्मात् सा गङ्गा जान्होः दुहिता इति विख्याता, जाह्नवीति चापि कथ्यते। पुनः सा गङ्गा भागीरथरथानुगता महोदधिं प्राप्तवती। तत्र सा भागीरथस्य प्रयोजनार्थं पातालं प्रविष्टा। भागीरथः तां गङ्गां सविशेषं नयन् पितृणां भस्मराशिं दृष्टवान्। ततः स उत्तमया गङ्गायाः जलधारया तं भस्मराशिं प्रक्षालयन्, तेषां पापानि नष्टानि; ते स्वर्गं प्राप्तवन्तः, हे रघुवंशश्रेष्ठ। एवमेव स राजा गङ्गां अनुगम्य समुद्रं प्राप्तवान्, पातालं प्रविश्य तत्रैव ये भस्मभूताः ते दृष्टवान्। तत्र गङ्गाजलेषु भस्मनि निमज्जिते, ब्रह्मा सर्वलोकाधिपः भागीरथमिदं वचनमुवाच—"नरश्रेष्ठ, सगरस्य महात्मनः षष्टिसहस्रपुत्राः उद्धृताः, देववत् स्वर्गं गताः। यावत् समुद्रजलं लोके भवति, तावत् सगरपुत्राः स्वर्गे देववत् स्थिताः। एषा च गङ्गा तव ज्येष्ठा दुहिता भविष्यति; तव नाम्ना लोके प्रसिद्धा भविष्यति तव कर्मणा। दिव्या गङ्गा त्रिपथगा, भागीरथीति च; या त्रिभिः पन्थाभिः गच्छति, तस्मात् त्रिपथगा इति स्मृता। त्वं सर्वपितॄणां पूर्वजः, नृपश्रेष्ठ; आप्यायनं कुरु राजन्, प्रतिज्ञां पूरय। पूर्वं हि एषा कामना तव पूर्वपुण्यात्मना न प्राप्ता।" एवं गङ्गावतरणस्य परमाद्भुतं दिव्यं चरितं समाप्य, भागीरथः स्वकृत्यं सम्पूर्णं कृतवान्।