हनुमन्तं प्रति सीता, वानरश्रेष्ठं, सस्नेहम् इदं कथयति—“त्वं वीरः, समर्थः, बुद्धिमान् च, येन राक्षसाधिपत्यं एकाकिना धर्षितम्। शतयोजनविस्तीर्णः मगरालयः समुद्रः तव वीर्येण गोमूत्रचिह्नवत् लंघितः। त्वां साधारणं वानरं न मन्ये, वानराणां प्रमुखः, रावणस्यापि न भयमस्ति ते। यदि रामेण प्रेषितः असि, आत्मज्ञेन रामेण, तव संबोधनं मया उचितम्। अजितः रामः स्ववीर्यं ज्ञात्वा एव मम समीपं कञ्चन न प्रेषयेत्। सौभाग्येन रामः सुरक्षितः, धर्मनिष्ठः, सत्यपरायणः, तथा सुमित्रानन्दनः महोत्साहः लक्ष्मणः अपि सुरक्षितः। यदि ककुत्स्थः सुरक्षितः, किमर्थं स क्रोधे पृथिवीं समुद्रपरिवृतां यथाप्रलयाग्निः न दहति? अथवा तौ देवांश्च अपि विजेतुं समर्थौ, तथापि मम दुःखस्य निवृत्तिः नास्ति इति मन्ये। आशां कुर्याम् रामः दुःखं न अनुभवति, न च शोकाय सः पतितः; उत्तमपुरुषः यथावद् कार्याणि करोति। सः न निरुत्साहः, न च मोहितः, न च कर्तव्ये चित्तं ह्रासयति; राजपुत्रः पुरुषधर्मं आचरति। शत्रुनिग्रहकर्ता, जयलोलुपः, मित्रप्रियः, युक्तिप्रकारान् सर्वान् यथाविधि उपयुङ्क्ते। मित्राणि प्राप्नोति, शत्रवः अपि समीपं आगच्छन्ति; सः मित्रैः, धर्मात्मना सह, सम्मानितः भवति। सः देवैः प्रसन्नः भवति, मानुषप्रयत्नं च दैवेन सह आश्रयति। राघवः मम वनवासेन स्नेहं न ह्रासयति इति आशां कुर्याम्; सः माम् इमात् विपत्तेः रक्षति। सुखाभ्यस्तः, दुःखानभ्यस्तः रामः, कष्टे मनो न ह्रासयति इति मे आशा। कौसल्यायाः, सुमित्रायाः, भरतस्य च शुभवार्ताः पुनःपुनः श्रूयन्ते इति मे आशा। मम कारणेन राघवः शोकव्यग्रः न भवति; तस्य मनः अन्यत्र न गच्छति, सः माम् रक्षति इति मे आशा। भरतः भ्रातृभक्तः, मम निमित्तं मन्त्रिगुप्तं महद् सैन्यं प्रेषयति इति मे आशा। वानरराजः सुग्रीवः, कीर्तिमान्, मम निमित्तं दन्तनखायुधैः वीरवानरैः परिवृतः आगच्छति इति मे आशा। सुमित्रानन्दनः लक्ष्मणः, वीर्यवान्, राक्षसान् शस्त्रवर्षेण नाशयति इति मे आशा। रामः रावणं सह मित्रैः युद्धे घोरास्त्रेण हन्ति, तं द्रक्ष्यामि इति मे आशा। तस्य सुवर्णवर्णं, पद्मगन्धि मुखं, मम कारणेन शोकात् न म्लानं भवति, यथा सूर्ये जलक्षये पद्मं शुष्यति। धर्मार्थे राज्यं त्यक्त्वा माम् पादचारीं वनं नीत्वा न भयम्, न च शोकम् अनुभूतवान्; अधुना च हृदि साहसं प्राप्नोति इति मे आशा। माता, पिता, अन्यः कोऽपि तस्य प्रियः नास्ति, मम तुल्यः वा; तस्य प्रियस्य वार्तां यावत् श्रुणोमि, तावद् जीवितुम् इच्छामि। एवं वानरेश्वरं प्रति सीता, मधुरं प्रयोजनम् उक्त्वा, रम्यं रामार्थं पुनः श्रोतुम् इच्छन्ती, तस्य प्रियवाक्यं प्रतीक्षयन्ती, तिष्ठति। सीतायाः वचनं श्रुत्वा, महावीर्यः हनुमान्, करौ संयोज्य शिरसि स्थापयित्वा, प्रत्युवाच—“रामः पद्मनेत्रः, त्वं अत्र स्थितासि इति न जानाति; तस्मात् इन्द्रः शचीं यथा शीघ्रं त्वां न आनयति। मम वचनं श्रुत्वा, राघवः शीघ्रं आगमिष्यति, वानरभल्लूकसैन्येन सह। ककुत्स्थः वरुणालयं अपि शरवर्षेण निःसंदेहं बाधित्वा, लङ्कां राक्षसहीनां करिष्यति। मृत्युः, देवाः, महादानवः वा यदि रामस्य मार्गे स्थिताः, तान् अपि सः हन्ति। आर्ये, तव दर्शनाभावेन दुःखिता, रामः सिंहेन पीडितमहागजः इव शान्तिं न प्राप्नोति। मन्दरः, तव मूलफलानि, मलयः, विंध्यः, मेरुः, दर्दुरः, एतेषु साक्षात् शपथं कुर्याम्—त्वं रामस्य मुखं द्रक्ष्यसि, सुनेत्रं, बिम्बोष्ठं, रम्यकुण्डलम्, पूर्णचन्द्रमिव। शीघ्रं वैदेहि, प्रस्रवणगिरौ रामं द्रक्ष्यसि, महापन्नगशिखरे इन्द्रवत् उपविष्टम्। राघवः न मांसं खादति, न सुरां पिबति; सदा शुद्धं वन्यं अन्नं, पञ्चमं भागं, खादति। राघवः न मक्षिकाः, न मच्छकाः, न कीटाः, न सर्पान् शरीरे निवारयति; तस्य अन्तःचेतनं त्वयि एव संलग्नम्। रामः सदा ध्यानपरः, सदा शोकनिष्ठः; अन्यं न चिन्तयति, तव विरहात् व्याकुलः। पुरुषश्रेष्ठः रामः सदा अजातनिद्रः; निद्रायाम् अपि जाग्रति, तव मधुरं नाम ‘सीते’ इति उच्चारयति। यदा फलं, पुष्पं, स्त्रीप्रियं किञ्चिद् पश्यति, तदा ‘हा प्रिय’ इति तव संबोधनं करोति। एवं देवि, महात्मा रामः, प्रतिज्ञायाम् स्थितः, सदा पीडितः, सदा ‘सीते’ इति उच्चारयन्, तव निमित्तं सर्वं प्रयत्नं करोति।