तत्र पुनः, तपःपरमं कुर्वन् कश्चित् महात्मा ताम् अप्सरसम् दृष्ट्वा परमं तुष्टिम् उपगच्छत्, हे रघुकुलानन्दन। ततः हरः गङ्गाम् बिन्दुसरः सरः प्रति मुमोच; तस्य विमुक्तायाः सप्त धाराः अभवन्। तासु पूर्वदिशं प्रवृत्ताः—ह्लादिनी, पावनी, नलिनी—शिवस्य तिस्रः पुण्याः जलधाराः। पश्चिमदिशं गच्छन्त्यः—सुचक्षुः, सीता, सिंधु—एताः तिस्रः पुण्याः नद्यः। सप्तमी तु भगीरथस्य रथं अनुगच्छति; भगीरथः राजर्षिः दिव्यं रथं आरुह्य गङ्गाम् अन्वगच्छत्। महाबला गङ्गा अग्रे गतवती, सः ताम् अनुगच्छन् दिवः शिवस्य शिरसः भूमौ अवतरत्। तत्र जलम् उग्रनिनादसमेतम् प्रवहद्, मत्स्यकच्छपसमूहैः शिशुमारैः सह। पतिते, भूमौ उपलभ्य, पृथिवी दीप्तिम् प्राप्तवती; ततः दिव्यर्षिसंघाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाः च ताम् दृष्टवन्तः। सा दिवः भूमौ पतन्ती, विमानैः नगररूपैः, अश्वैः, गजैः च सह, दृष्टा। देवाः तत्र स्थित्वा नौकाभिः विचरन्तः, गङ्गायाः अद्भुतं महद् अवतरणं जगति अपश्यन्। द्रष्टुम् इच्छन्तः देवसंघाः, अपरिमितबलाः, समागच्छन्; पतन्तः तेषां भूषणानि दीप्तिम् अदधुः। आकाशः मेघैः पूर्णः शतसूर्यसमः आसीत्; शिशुमारैः, सर्पैः, चलमत्स्यैः च शोभितः। विद्युत्समः आकाशः, श्वेतस्रोतांसि सहस्रधाराभिः विस्तीर्णः। शरद्वत् मेघैः, हंससमूहैः आकाशः आच्छादितः; नदी कदाचित् शीघ्रं, कदाचित् वक्रं, कदाचित् विस्तृतं गतवती। क्वचित् तीव्रं प्रवहद्, क्वचित् शनैः शीतलं, कदाचित् जलं जले पुनः पुनः आपातितम्। पुनः पुनः सा ऊर्ध्वं उठाय भूमौ पतितवती; यत् शङ्करस्य शिरसः पतितम्, भूमौ पुनः पतितम्। ततः तत् जलम्, शुद्धम्, मलरहितम्, दीप्तिम् प्राप्तम्; तत्र भूमौ स्थिताः ऋषिगन्धर्वसमूहाः तद् जलम् स्पृष्टवन्तः। यत् भवरूपात् पतितम्, तद् पुण्यम् इति उक्तवन्तः; ये दिवः भूमौ शापेन पतिताः, तत्र स्नानम् कृत्वा मलरहिताः अभवन्। तेषां पापानि तेन जलेन क्षालितानि, शुभसम्पन्नाः अभवन्। पुनः आकाशम् प्रवेश्य, स्वं लोकम् प्राप्तवन्तः; जनाः तेन दीप्तेन जलेन हृष्टाः अभवन्। गङ्गायाम् स्नानम् कृत्वा, शुद्धाः अभवन्; भगीरथः दिव्यं रथं आरुह्य अग्रे गतवान्। महान् राजा अग्रे गतवान्, गङ्गा तं अनुगच्छत्; सर्वे देवाः, ऋषयः, दैत्यदानवराक्षसाः, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नरमहानागाः, सर्वाः अप्सराः, हे राम, भगीरथस्य रथं अनुगच्छन्। सर्वे जलचराः, हृष्टाः, गङ्गां अनुगच्छन्; यत्र यत्र भगीरथः गतवान्, तत्र तत्र गङ्गा दीप्तिम् ददात्। सर्वपापनाशिनी गङ्गा, नदीनां श्रेष्ठा, अग्रे गतवती; ततः जह्नोः यज्ञवाटे, अद्भुतकर्मणः तत्र, गङ्गा यज्ञवाटं प्लावयितुम् आरब्धवती। तस्य दुर्विनयम् अवलोक्य, जह्नु क्रुद्धः अभवत्, हे राघव। सः गङ्गायाः सर्वम् जलम् अपिबत्, अद्भुतम् कर्म; ततः देवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः च, विस्मिताः अभवन्। ते जह्नुं, महात्मानम्, पुरुषश्रेष्ठम्, पूजयित्वा, गङ्गायाः कन्याभावम् याचितवन्तः। तदा तुष्टः, दीप्तिमान् प्रभुः, ताम् कर्णात् विमोचयामास; अतः गङ्गा जह्नोः कन्या इति प्रसिद्धा, जाह्नवी इति च कथ्यते। पुनः गङ्गा भगीरथस्य रथम् अनुगच्छत्, तदा नदीनां श्रेष्ठा समुद्रं प्राप्तवती। सा पातालम् प्रविष्टा, तस्य कर्मणः साधनाय; भगीरथः राजर्षिः ताम् गङ्गाम् सावधानम् अनयत्। सः पितृन्, भस्मीकृतान्, चैतन्यरहितान् अपश्यत्; तदा गङ्गायाः उत्तमं जलम् तेषां भस्मराशिम् उपस्पृष्टवान्, तेषां पापानि शुद्धानि, ते स्वर्गम् प्राप्तवन्तः, हे रघुकुलश्रेष्ठ। चतुश्चत्वारिंशः सर्गः श्रोतव्यः। ततः राजा गङ्गायाः पथम् अनुगम्य, समुद्रं प्राप्तवान्, भूमेः गभीरं स्थानम् प्रविष्टवान्, यत्र ते भस्मीकृताः आसन्। गङ्गाजले भस्मानि निमज्जितानि सति, राम, ब्रह्मा, जगताम् ईश्वरः, राज्ञे इदं वचनम् उवाच। "नरव्याघ्र, महात्मनः सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राः उद्धृताः, देववत् स्वर्गम् गताः। यावद् समुद्रस्य जलम् लोके अस्ति, राजन्, तावत् सगरपुत्राः स्वर्गे देववत् स्थिताः। गङ्गा तव ज्येष्ठा कन्या भविष्यति; तव कर्मणा तव नाम्ना लोके प्रसिद्धा भविष्यति। दिव्या गङ्गा त्रिपथगा च, भागीरथी इति च कथ्यते; त्रिपथं यतः गच्छति, त्रिपथगा इति स्मृता। त्वं सर्वपितृणां अग्रजः, राजन्; जलदानम् कुरु, राजन्, व्रतम् पूरय।" इत्येवम्, हे राम, गङ्गावतरणस्य अद्भुतं चरित्रं सम्प्राप्तम्।