ततः सा लज्जाशालिनी युवती, पतिसन्देशेन हृष्टा, सम्यक्सन्तुष्टा, काममनुत्पद्य महाकपिम् स्तोतुम् आरब्धवती। सा तं कपिश्रेष्ठं प्रशशंस, ‘‘त्वं वीर्यवान्, समर्थः, प्राज्ञश्च; येनैकाकिना राक्षसानां राज्यं विगाह्यं कृतम्। यः तव कीर्त्यया वीर्येण शतयोजनविस्तीर्णः मकरालयः सागरः गोष्पदवत् लंघितः, स नूनं त्वं सामान्यः कपिः न भवसि, कपिश्रेष्ठ! रावणस्यापि भीरुत्वं नास्ति तव। यदि त्वं रामेण स्वात्मवित् प्रेषितः, तदा त्वं मया संबोधनाय योग्यः। अजेयः रामः मम समीपे न कञ्चन प्रेषयेत्, यदि तस्य वीर्यं न जानीयात्। शुभं यत् रामः कुशलः, धर्मात्मा, सत्यनिष्ठश्च; तथा लक्ष्मणः अपि, सुमित्रानन्दवर्धनः, कुशलः। यदि काकुत्स्थः कुशलः, तर्हि स किमर्थं कोपेन सागरपरिक्षिप्तां पृथ्वीं युगान्ताग्निवत् न दहति? अथवा तौ देवतानाम् अपि निग्रहणे समर्थौ; तथापि मम दुःखस्य प्रतिकूलता नास्तीति मन्ये। आशां यच्छामि, रामः न क्लिश्यति, न शोचति, न च कार्येषु प्रमाद्यति; नरश्रेष्ठः कर्तव्यं सम्यक् आचरति। न स शोकाभिभूतः, न च मोहग्रस्तः, न च चित्तविभ्रान्तः; राजपुत्रः पुरुषधर्मं आचरति। शत्रुनिग्रही, जयकामः, सुहृदां प्रियः, सर्वेषां उपायानां यथायोग्यं योजयति इति आशां यच्छामि। मित्रलाभं करोति, शत्रुभिरपि सम्प्राप्तः भवति, मित्रैः सम्मान्यते, धर्मिष्ठेन सहचारिणा च। देवतानां प्रियत्वं प्रार्थयते, पुरुषप्रयत्नं च दैवं च समाश्रयते इति मन्ये। रामः मम वियोगेन मयि स्नेहं न जहाति, स मां आपद्गतम् उद्धरिष्यति इति मन्ये। सदा सुखसंस्कृतेन, दुःखानभिज्ञेन रामेण विपत्तौ धैर्यं न ह्रियते इति मन्ये। कौसल्यायाः, सुमित्रायाः, भरतस्य च शुभवार्ता नित्यं श्रूयते इति कामये। मम कारणेन रामः शोकव्यूढः न भवति, तस्य चित्तं नान्यत्र प्रवर्तते, मां च रक्षिष्यति इति मन्ये। भरतः भ्रातृभक्तः मम निमित्तं मन्त्रिसंरक्षितं महदबलं प्रेषयिष्यति इति मन्ये। कपिराजः सुमहान् सुमित्रितः सशस्त्रवीरवानरैः सह मम कृते आगमिष्यति इति मन्ये। लक्ष्मणः सुमित्रानन्दवर्धनः शस्त्रवर्षेण राक्षसान् विनाशयिष्यति इति मन्ये। शीघ्रं रामेण रावणः ससैन्यः रणाङ्गणे शस्त्रप्रहारेण हन्यते इति मन्ये। तस्य सुवर्णवर्णं पद्मगन्धि मुखं मम दुःखेन शुष्यति वा न शुष्यति, यथा सलिलहीनं पद्मं रविणा शुष्यति, इति चिन्तयामि। धर्मार्थं राज्यं त्यक्त्वा माम् अनुगम्य वनं गतः, न भयम्, न शोकं च बभूव; अधुना स हृदि धैर्यं लभते इति मन्ये। तस्य न माता, न पिता, नान्यः कश्चित् मत्तः प्रियः वा तुल्यः; प्रियस्य वार्ताम् आक्रोशेण यावत् जीवितुम् इच्छामि। एवं सा सीता भार्याविशेषेण कपिप्रभुम् अभाषत, मधुरं संकल्पं निवेद्य, तस्य प्रियं रामसम्बन्धिनं वाक्यं पुनः श्रोतुम् इच्छन्ती विरराम। तस्याः वचः श्रुत्वा, वीर्यवान् हनुमान् अञ्जलिं शिरसि स्थापयित्वा प्रत्युवाच— ‘‘रामः पद्मलोचनः न जानाति त्वामिह स्थिताम्; अतः त्वरया त्वां नेष्यति, यथा इन्द्रः शचीं नयेत्। मम वचः श्रुत्वा, राघवः महद्बलम्, वानरभल्लूकसैन्यैः सहितः, शीघ्रं आगमिष्यति। बाणवर्षेण अचलं वरुणालयं निवार्य, काकुत्स्थः लङ्कापुर्यां राक्षसान् शून्यं करिष्यति। मृत्युः, देवाः, महाऽसुराः वा यदि तस्य मार्गे स्थिताः, रामः तानपि हनिष्यति। आर्ये! त्वददर्शनदुःखेन रामः शान्तिं न लभते, सिंहपीडितगजेव। मन्दरः, तव मूलफलानि, मलयः, विंध्यः, मेरुः, दर्दुरः च— एतेषां साक्षात् शपे, देवी! त्वं रामस्य मुखं द्रक्ष्यसि, यस्य सुन्दराणि नेत्रे, बिम्बाधरौ, मनोहरकुण्डले, पूर्णचन्द्रसमानम्। शीघ्रं प्रस्रवणशिखरे रामं द्रक्ष्यसि, महोरगशिरसि इन्द्रवत् उपविष्टम्। राघवः न मांसं खादति, न च सुरां पिबति; सदा पञ्चमांशं फलमूलमात्रम् अश्नाति। न च मक्षिकाम्, न मच्छिकाम्, न कृमीन्, न सर्पान् शरीरात् अपाकरोति; तव ध्यानपरायणः सदा। रामः सदा ध्याननिष्ठः, सदा दुःखपरायणः; अन्यं न चिन्तयति, तव विरहविप्लुतः। पुरुषश्रेष्ठः रामः सदा अनिद्रः; शयानेऽपि तव नाम ‘सीते’ इति मधुरं उच्चारयन् जागर्ति। यदा यद् फलं पुष्पं वा, अन्यद् वा स्त्रीप्रियं पश्यति, तदा तदा ‘हा प्रिये’ इति श्वसन् त्वाम् आलपति।’’ एवं सिता-हनुमतोः मध्ये भावपूर्णं संवादं सम्पन्नम्।