सुग्रीवस्य आज्ञया केवलं अहं अत्र आगतः। यथेष्टं रूपं धृत्वा, एकाकी अत्र विचरन् स्म। दक्षिणदिशं गच्छन्, तव पथं अन्वेषयन्, सौभाग्येन दुःखितं वानरसेनां प्राप्तवान्, या तव वियोगेन शोकाकुला आसीत्। तव अन्वेषणाय आज्ञां लब्ध्वा, तव दुःखं अपाकर्तुं समुत्सुकः अहम्। सौभाग्येन, समुद्रस्य अतीरणं व्यर्थं न अभवत्। त्वां दृष्ट्वा अहं कीर्तिं प्राप्स्यामि; महाबलः राघवः शीघ्रं त्वत्समीपं आगमिष्यति। राक्षसाधिपं रावणं तस्य पुत्रैः बान्धवैः सह हत्वा, हे वैदेहि, मालयवान् नाम पर्वतः अस्ति, पर्वतानां श्रेष्ठः। तस्मात् वानरः केसरिः, मत्पिता, गोकर्णपर्वतं गच्छितवान्; दिव्यैः ऋषिभिः प्रेरितः, शम्भोः पुण्यतीर्थे, नद्याधिपस्य तीर्थे, पवित्रं स्थानं पुनः स्थापितवान्। तत्र वानराणां स्थले, वातेन अहं जातः; स्वकर्मणा लोके हनुमान् इति प्रसिद्धः। हे मैथिली, तव विश्वासार्थं तव पतिस्यान् गुणान् उक्तवान्; शीघ्रं राघवः त्वां अत्रतः नयिष्यति। एवं सीता, शोकात् कृशा, हनुमतः युक्तयुक्तानि वचनानि श्रुत्वा, तं दूतं प्रतिपद्य, आश्वासिता अभवत्। जनकनन्दिनी, अतिशयेन हर्षेण समाकुला, नेत्राभ्यां हर्षोत्कृष्टं अश्रु मुमोच, येषां ललितपक्ष्माणि कम्पन्ति। तस्याः सुरूपं मुखं, ताम्रशुक्लविस्तीर्णनेत्रं, चन्द्रवत् राहुग्राहात् विमुक्तं दीप्तिमान् अभवत्। सा वानरं हनुमन्तं स्पष्टं ज्ञात्वा, अन्यः न स्यात् इति मन्यते; ततः हनुमान् तां रम्यदर्शनीं सीताम् उवाच। "सर्वं तव उक्तं; आश्वास्यस्व, हे मैथिली। किम् अहं करवानि, अथवा कथं त्वं इच्छसि मम प्रतिनिवर्तनम्?" शम्भुसदने युद्धे राक्षसः वानरश्रेष्ठेन हतः, महर्षेः प्रेरणया; ततः अहं, वातसम्भवः, मैथिली, तेन शक्त्या वानरः तस्य तुल्यः। पुनः, बलवान् हनुमान् वातात्मजः, सीतायाः विश्वासार्थं, आदरपूर्वं वचनं उवाच। "तव आश्वासार्थं, महात्मना रामेण एषः वस्तु आनीतं दत्तम्; सुखिनी भव, तव दुःखस्य फलम् अधुनाः क्षीणम्।" तं वस्तुं गृहित्वा, तत्र पतिस्यान् चिह्नेन शोभितं दृष्ट्वा, जानकी हर्षिता अभवत्, यथा पतिः स्वयम् आगतः इव। तस्याः सुरूपं मुखं, ताम्रशुक्लविस्तीर्णनेत्रं, अतिहर्षेण चन्द्रवत् राहुग्राहात् विमुक्तं दीप्तिमान् अभवत्। ततः सा लज्जिता युवती, पतिस्यान् संदेशेन हृष्टा, कामं प्राप्तवती, महावानरं स्तुतवती। "त्वं वीरः, समर्थः, बुद्धिमान्, वानरश्रेष्ठः, येन राक्षसाधिपत्यं एकेन एव विघटितम्। शतयोजनविस्तीर्णः, मकरालयः समुद्रः, तव प्रशंसनीयवीर्येण गोपदवत् लंघितः। न अहं त्वां सामान्यं वानरं मन्ये, वानरश्रेष्ठ, रावणस्य अपि न भयम् अस्ति। यदि रामः, स्वात्मज्ञः, त्वं प्रेषितवान्, तव वानरश्रेष्ठत्वं मे उपपद्यते। अजेयः रामः, तव सामर्थ्यं ज्ञात्वा एव, मम समीपं कञ्चन प्रेषयेत्। सौभाग्येन रामः सुरक्षितः, धर्मज्ञः, सत्यनिष्ठः; तथा लक्ष्मणः, महाशक्तिमान्, सुमित्रानन्दनः। यदि काकुत्स्थः सुरक्षितः, कथं सः क्रोधेन, यथा युगान्ताग्निः, समुद्रपरिक्लृप्तां भूमिं न दहति? अथवा तौ देवांश् अपि जयितुम् समर्थौ, तथापि मम दुःखस्य निवृत्तिः न अस्ति इति मन्ये। आशां कुर्याम्, रामः न दुःखितः, न शोकितः, कार्याणि च पुरुषः साधयेत्। आशां कुर्याम्, सः न विषण्णः, न मोहितः, न च विक्रियते; राजपुत्रः पुरुषस्य कर्तव्यं करोति। आशां कुर्याम्, शत्रुनिग्राही, जयकामः, मित्रस्नेही, कार्येषु द्विविधां त्रिविधां च युक्तिं योजयेत्। आशां कुर्याम्, सः मित्राणि लभेत्, शत्रवः अपि समीपं आगच्छन्ति; सः मित्रैः, धर्मात्मना सह, पूज्यः भवेत्। आशां कुर्याम्, राजकुमारः देवेषु प्रीतिं याचेत्, मानुषप्रयत्नं च दैवं च आश्रयेत्। आशां कुर्याम्, राघवः मम वियोगेन मम प्रति स्नेहं न त्यजेत्; राघवः इमात् विपत्तेः माम् उद्धरेत्। सुखे सदा अभ्यस्तः, दुःखेन अनभ्यस्तः, आशां कुर्याम्, रामः विपत्तौ मनः न हरेत्। आशां कुर्याम्, कौशल्यायाः शुभवार्ताः पुनःपुनः श्रूयन्ते; सुमित्रायाः तथा, भरतस्य च। मम कारणेन, आशां कुर्याम्, राघवः न शोकात् विचलितः; रामस्य मनः न अन्यत्र, सः माम् उद्धरेत्। भरतः भ्रातृभक्तः, मम निमित्तं, मन्त्रिणा रक्षितं महाबलं सैन्यं प्रेषयेत् इति आशां कुर्याम्। आशां कुर्याम्, कीर्तिमान् वानरराजः सुग्रीवः मम निमित्तं, वीरवानरैः दन्तनखायुधैः परिवृतः आगच्छेत्। आशां कुर्याम्, वीरः लक्ष्मणः, सुमित्रानन्दनः, अस्त्रवर्षेण राक्षसान् विनाशयेत्। एवं हनुमता सीतायाः दुःखं शमितम्, तस्याः हर्षः वर्धितः, तस्याः विश्वासः सुस्थिरः अभवत्।