शृणु, राम, सुरसरितः अद्भुतं अवतरणम्। दिवः गङ्गा देवी महता वेगेन अवतीर्य शिवस्य शिरसि पतिता। सा दुर्निवार्या देवी गङ्गा स्वगतिं विचिन्तयन्ती तत्र स्थितवती। अहं तस्याः प्रवाहं सह शंकरं पातालं प्रविष्टवान्। तदा भगवतः हरस्य तेजसा तस्याः दर्पं विज्ञाय स भगवान् रुद्रः कोपितः अभवत्। त्रिनेत्रः स देवः तां निगूहितुं संकल्पम् अकरोत्। सा पुण्या नदी रुद्रस्य पावनं शिरः पतिता। शिवस्य जटाजूटकन्दरं हिमालयसदृशं प्रविश्य सा गङ्गा पृथिवीं गन्तुं न शशाक। तत्र जटासंपुटे निर्गमनमार्गं न लब्धवती, तत्रैव देवी बहून् वर्षान् पर्यटन्ती स्थितवती। तत्र पुनः परमं तपः कुर्वाणः कश्चन महर्षिः तां दृष्ट्वा अतिशयेन तुष्टः अभवत्। तदा हरः गङ्गां बिन्दुसरः सरसि मोचयामास। सा विमुक्ता सप्तधा विभक्ता अभवत्। पूर्वदिशि ह्लादिनी, पावनी, नलिनी इति शिवस्य त्रयोः पुण्यप्रवाहाः प्रवहन्ति। पश्चिमदिशि सुचक्षुः, सीता, सिन्धु इति त्रयः पुण्यप्रवाहाः गताः। सप्तमी सा नदी भागीरथस्य रथानुगामिनी अभवत्। भागीरथः राजर्षिः दिव्येन रथेन आरूढः अग्रे गतवान्। महाबला गङ्गा तस्य पुरतः प्रस्थितवती, स च तां अन्वगच्छत्। दिवः शिवशिरसः सा गङ्गा भूमौ अवतीर्णा। तत्र तीव्रनिनादेन सलिलं प्रवहद् दृष्ट्वा, मत्स्यकच्छपशिशुमारसंघैः सहितम्, भूमिः शोभां प्राप। तदा दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाश्च तस्याः पतनं दृष्टवन्तः। सा दिवः पृथिवीं प्रति पतन्ती, विमानैः—पुरीरूपैः, अश्वरथैः, गजेन्द्रैः च—शोभिता दृश्यते स्म। देवाः तत्र नौकाभिः विचरन्तः, गङ्गायाः लोके अद्भुतं परमं पतनं अपश्यन्। द्रष्टुकामाः देवगणाः अपारबलाः समागताः, गगनं तेषां भूषणैः दीप्तिमत् अभवत्। मेघसमाकीर्णं गगनं शतसूर्यसंकाशं, शिशुमारभुजगमत्स्यसमूहैः च शोभितम्। विद्युत्सदृशं गगनं, श्वेतसलिलराशिभिः सहस्रधाराभिः व्यापितम्। शरद्भ्रदलीनहंसगणैः गगनं आच्छादितम्। क्वचित् तीव्रवेगेन, क्वचित् वक्रगत्या, क्वचित् विस्तीर्णया नदी प्रवहति स्म। क्वचित् ऊर्ध्वं संक्षोभं, क्वचित् शनैः मन्दमन्दगतया सलिलं प्रवहद् दृश्यते। पुनः पुनः जलं जले पतित्वा, यत् शंकरशिरसः पतितं, तत् पुनः भूमौ पतितम्। ततः तत् सलिलं निर्मलं निर्मलत्वेन दीप्तिमत् अभवत्। तत्र मुनिगन्धर्वगणाः, ये पृथिव्यां वसन्ति, तं जलं स्पृष्ट्वा पावनमिति प्रोचुः। ये च दिवः पतित्वा पृथिव्यां शापात् पतिताः, ते तत्र स्नानं कृत्वा मलरहिताः अभवन्। तेषां पापं तेन सलिलेन प्रक्षालितम्, सौभाग्यसम्पन्नाः भूत्वा, पुनः गगनं प्राप्य स्वलोकान् अगच्छन्। जनाः तेन दीप्तसलिलेन प्रमुदिताः अभवन्। गङ्गायां स्नानं कृत्वा शुद्धाः अभवन्। भागीरथः राजर्षिः दिव्यरथे आरूढः अग्रे गतः। स महाबलः नृपः अग्रे प्रस्थितः, गङ्गा तं अन्वगच्छत्। सर्वे देवाः, मुनयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाश्च तस्य रथानुगामिनः अभवन्। गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किन्नरमहोरगाः, सर्वे चाप्सरसः, हे राम, भागीरथस्य रथं अन्वयन्। सर्वे जलचराः तुष्टाः गङ्गां अन्वगच्छन्। यत्र यत्र राजा भागीरथः ययौ, तत्र तत्र गङ्गा शोभनया गतिः। सा सर्वपापनाशिनी नदी अग्रे प्रस्थितवती। ततः जाह्नोः यज्ञवाटिकायां, स महात्मा याजकः, गङ्गया तस्य क्षेत्रं आप्लावितम्। तस्याः दर्पं ज्ञात्वा जाह्नुः कोपितः अभवत्। स सर्वां गङ्गां पातुम् अशक्नोत्, तद् अद्भुतं कर्म। तदा देवगन्धर्वर्षयः विस्मिताः अभवन्। ते महात्मानं जाह्नुं पूजयित्वा, गङ्गां तस्य पुत्रीं कर्तुम् याचितवन्तः। तदा प्रसन्नः स तेजस्वी भगवान् ताम् कर्णाभ्यां मोचयामास। तस्मात् गङ्गा जाह्नोः कन्या इति, जाह्नवीति च विख्याता। पुनः गङ्गा भागीरथस्य रथं अन्वगच्छत्, सा नदी सागरं प्राप्तवती। स पावनी नदी भागीरथस्य कर्मसिद्ध्यर्थम् पातालं प्रविष्टा। भागीरथः राजर्षिः गङ्गां सविशेषं नयन् अग्रे गतः। तत्र स पितॄन् भस्मसात्कृतान्, चेतनारहितान् दृष्टवान्। तदा भागीरथः उत्तमेन गङ्गाजलेन तेषां भस्मराशिं प्रक्षालयामास। तेषां पापानि शुद्धानि, ते स्वर्गं प्राप्तवन्तः, हे रघुवंशश्रेष्ठ। एवं चतुश्चत्वारिंशः सर्गः श्रोतव्यः। ततः राजा गङ्गां अनुगम्य सागरं प्राप्तवान्, यत्र ते भस्मसात्कृताः भूमौ प्रविष्टाः। यदा गङ्गाजलेषु भस्मानि निमग्नानि, तदा, हे राम, सर्वलोकनाथः ब्रह्मा तं राजानं इदं वचनम् उवाच।