तस्मिन्नेव काले रामः ग्रहग्रस्तस्य सूर्यस्य सदृशः, अत्यन्तं निर्भासः अभवत्। तदा राक्षसेन तव भूषणानि अलङ्कृतानि गृहीतानि। ये सर्वे हारभूषणानि भूमौ पतितानि, तान् वानरसेनानायकाः समानीय रामाय समर्पितवन्तः। हर्षिताः तानि दर्शयन्तः, तु तव मार्गं न जानन्तः, तानि रामाय दत्तानि, अहं च स्वयं तानि आनयामि। ते भूषणानि शब्दयमानानि, विकीर्णानि, रामस्य मनः विषण्णम् अभवत्। तानि शोभनानि भूषणानि गोदाम् उपवेश्य, स बहुधा तानि निरीक्ष्यति। तदा देवतेन तस्य दिव्यतेजः सह, स पुनः पुनः तानि निरीक्ष्य, विलपन्, अश्रूणि सिञ्चन्, दुःखितः अभवत्। तदा दशरथात्मजः शोकाग्निं प्रज्वलयामास। स दीर्घकालं शोकग्रस्तः महात्मा शयानः अभवत्। अहं च विविधैः वाक्यैः कष्टेन तं पुनः उत्थापयामि। स भूषणानि पुनः पुनः दृष्ट्वा दर्शयन्, राघवः सौमित्रिणा सह तानि सुग्रीवाय समर्पितवान्। त्वां न पश्यन्, आर्ये, राघवः पीडितः, सदा महाग्निना दह्यमानः, अग्निशैलः इव। तव हेतोः राघवः निद्राहीनः, शोकयुक्तः, चिंता-ग्रस्तः, गृहे अग्निः इव दह्यमानः। त्वां न पश्यन्, राघवः शोकात् कम्पितः, महाभूकम्पेन पर्वतः इव। रम्येषु वनस्सु, नदीतीरेषु विचरन्, स सुखं न प्राप्नोति, त्वां न पश्यन्, राजकुमारी। स पुरुषसिंहः राघवः शीघ्रं त्वां समागमिष्यति, जनकात्मजे, रावणं मित्रैः बान्धवैः च हत्वा। ततः रामः सुग्रीवः च सह संधिं कृतवन्तः, वालीं हन्तुम्, त्वां च अन्वेष्टुम्। ततः वानराधिपः तौ वीरौ राजकुमारौ सह किष्किन्धाम् आगच्छत्, च वालीः युद्धे हतः। ततः रामः शीघ्रं युद्धे वालीं हत्वा, सुग्रीवम् सर्ववानर-ऋक्षसेनायाः अधिपतिं कृतवान्। एवं, राज्ञि, रामसुग्रीवयोः मैत्री अभवत्; माम् हनुमन्तम् तयोः सन्देशवाहकम् विद्धि। स्वं राज्यं पुनः प्राप्त्वा, सुग्रीवः महावानरान् आहूय, सर्वदिशः बलिनः प्रेषितवान् तव अन्वेषणाय। बलिनः वानरराजेण सुग्रीवेन आज्ञापिताः पर्वतसदृशाः वानराः सर्वदिशं पृथिव्याम् प्रस्थितवन्तः। एवं सुग्रीवस्य आज्ञां पालयन्तः, वयं च अन्ये वानराः तस्य वचनस्य पूर्त्यर्थं सर्वां भूमिं अन्वेष्यामः। अस्माकं मध्ये अंगदः, वानरश्रेष्ठः, वालीपुत्रः, वानरसिंहः, सेनायाः तृतीयभागेन सह प्रस्थितः। वयं, मार्गहीनाः, शोकग्रस्ताः, बहवः दिवसाः रात्रयः च विन्ध्ये उत्तमे पर्वते व्यतीताः। कार्ये निराशाः, कालः गच्छन्, वानरराजस्य भयात्, प्राणान् त्यक्तुं सज्जाः अभवाम। पर्वतगुहाः, नदीप्रवाहाः अन्वेष्य, त्वां न दृष्ट्वा, राज्ञि, वयं प्राणत्यागाय निश्चितवन्तः। ततः तस्य पर्वतस्य शिखरे वयं सर्वे उपविष्टाः, मृत्युपर्यन्तं उपवासनं कृतवन्तः। शोकसागरं निमग्नः अंगदः गम्भीरं विलपितवान्—तव वियोगात्, वैदेहि, वालीवधात् च। जटायोः मृत्युवत्, वयं मृत्युपर्यन्तं उपवासं निश्चितवन्तः; निराशाः, मृत्युम् इच्छन्तः, एषा अस्माकं स्वामिनः आज्ञा आसीत्। ततः कार्यसिद्ध्यर्थं महाविहङ्गः, सम्पातिः नाम, वीरः गृध्रराजः, जटायोः भ्राता, आगतः। भ्रातुः मृत्युः श्रुत्वा, स क्रुद्धः इदं वचनम् उवाच—'मम अनुजः केन हतः, कुत्र पतितः?' 'एतत् मया श्रवितुम् इच्छामि, वानरश्रेष्ठ,' इति; अंगदः जनस्थानस्थे महावधं तस्मै उक्तवान्। जटायोः राक्षसात् मृत्युः, तव हेतोः, यथावत् श्रुत्वा, अरुणपुत्रः शोकसम्पूर्णः अभवत्। स त्वं, सुशोभने, रावणनिवासे स्थितायै, उक्तवान्; तस्य वचनं सम्पातिं महोत्साहं दत्तम्। ततः अंगदस्य नेतृत्वे, वयं सर्वे प्रेषिताः; विन्ध्यशिखरात् उद्गम्य, उत्तमं समुद्रतीरम् आगच्छाम। तव दर्शनं इच्छन्तः, हृष्टाः, बलसम्पन्नाः, सर्वे वानराः अंगदेन नेतृत्वेन तीरमुपागच्छन्। पुनः, तव दर्शनं कामयमानाः, ते महतीं चिन्तां प्राप्तवन्तः। तदा अहं वानरसैन्यं समुद्रतीरे उपविष्टं दृष्ट्वा, तीव्रं भयम् उत्सृज्य, शतयोजनम् उत्प्लुत्य, रात्रौ लङ्काम् प्रविष्टवान्, राक्षसैः पूर्णाम्। रावणं दृष्टवान्, त्वां च शोकग्रस्ताम्; दोषरहिते, एतत् सर्वं यथावत् तव उक्तवान्। मम वचनं शृणु, देवी, दशरथात्मजस्य सन्देशवाहकः अहम्; तवार्थं रामः प्रयत्नं कृतवान्, अहं च अत्र आगतः। माम् सुग्रीवस्य मन्त्रिणं, वातात्मजं विद्धि; तव पतिः, सर्वधनुर्धरश्रेष्ठः, सुरक्षितः। लक्ष्मणः शुभलक्षणः, ज्येष्ठसेवायाम् निरतः; आर्ये, स तव महाबलिनः पतिः हिते नित्यं प्रवृत्तः।