देवाधिपतिः स्वकं कार्यं समाप्त्य गच्छति स्म। तदा भगवतः प्रस्थानानन्तरं, भागीरथः भूमौ अङ्गुष्ठं निपीड्य संवत्सरमेकं दीर्घं पूजनं चकार। संवत्सरस्य परिसमाप्तौ, सर्वभूताधिपः, उमापतिः, पशुपतिः, तं नृपतिं इदं वचनं उवाच— "अहं त्वया तुष्टोऽस्मि, नरश्रेष्ठ! यत्ते रोचते तत्करिष्यामि। गिरिराजतनयां शिरसि धारयिष्यामि।" ततः सर्वलोकसम्मानिता हिमवतः ज्येष्ठा दुहिता, अतिमहद्रूपं दुर्धरवेगं च धारयन्ती, दिवः पतित्वा शंकरस्य शिरसि अवतीर्णा। या देवी गङ्गा दुर्बोधा निग्रहाय, सा स्वमार्गं विचिन्तयन्ती, शिवं च प्रवाहं च गृहीत्वा पातालं प्रविष्टा। तस्याः गर्वं विज्ञाय, भगवतः हरस्य कोपः समजनि। त्रिनेत्रः तदा तां निगूहितुम् अयच्छत्; सा पुण्या नदी रुद्रस्य शिरसि अपतत्। तस्याः जटाजूटकन्दरं हिमालयसदृशं प्रविश्य, सा पृथिवीं प्रति गन्तुं न शशाक। जटाजूटात् निर्गमनमार्गं न प्राप्य, सा देवी तत्र वर्षाणि बहूनि विचचार। तत्र पुनः, परमं तपः कुर्वाणः कश्चित् तां दृष्ट्वा अतिप्रीतः अभवत्। तदा हरः गङ्गां बिन्दुसरःसरोवरं प्रति मुमोच। तस्याः विमुक्तायाः सप्त धाराः उत्पन्नाः। तत्र ह्लादिनी, पावनी, नलिनी इति शिवस्य तिस्रः पुण्याः आपः पूर्वदिशं प्रवहन्ति स्म। शुचक्षुः, सीता, सिन्धुश्च महती नदी—एताः तिस्रः शुभधाराः पश्चिमं प्रति जग्मुः। सप्तमी तु भागीरथस्य रथं अन्वगच्छत्। राजर्षिः भागीरथः दिव्ये रथे आरूढः, महती गङ्गा अग्रे प्रस्थितवती, स तामन्वगच्छत्। दिवः, शिवस्य शिरसः, सा पृथिवीं प्रति अवतीर्णा। तत्र जलं घोरनिनादं कृत्वा, मत्स्यकच्छपशिशुमारसमूहैः सहितं प्रवहति स्म। तस्याः पतनसमये, पृथिवी दीप्तिमती बभूव। तदा दिव्यर्षयः, गन्धर्वाः, यक्षाः, सिद्धाश्च, तस्याः दिवः पृथिवीं प्रति पतनं दृष्टवन्तः। विमानानि, नगररूपाणि, अश्वाः, गजाः चाकाशे विचरन्ति स्म। देवगणाः तत्र नौकाभिः विचरन्तः, गङ्गायाः लोके अद्भुतं परमं पतनं अपश्यन्। दृष्टुम् इच्छन्तः, देवसमूहाः अपरिमितबलाः, आकाशे संहृत्य, तेषां भूषणानि दीप्तिमन्ति बभूवुः। आकाशः मेघैः पूरितः, शतसूर्यसमप्रभः, शिशुमारभुजङ्गमत्स्यसमूहैः च संयुक्तः। विद्युत्सदृशं आकाशं, शुक्लस्फुटितजलैः सहस्रधाराभिः व्याप्यते स्म। हंससमूहैः शरद्भ्रमेघवत् व्याप्तमाकाशं, नदी क्वचित् शीघ्रं, क्वचित् वक्रं, क्वचित् विस्तीर्णं प्रवहति स्म। केषुचित् स्थलेषु प्रवाहः ऊर्ध्वं स्फुरति, केषुचित् शनैः मृदुं च गतिः; जलं जलं पुनः पुनः अभिहन्ति स्म। पुनः पुनः ऊर्ध्वं च पतित्वा, शङ्करस्य शिरसः पतितं जलं पुनः भूमौ पतति स्म। तत् निर्मलम् अमलम् आपः तत्र दीप्तिमती बभूव। तत्र भूमौ स्थिताः मुनयः गन्धर्वाश्च, भगवतः भवस्य शरीरात् पतितं जलं स्पृष्ट्वा, तद् पुण्यम् इति प्रोक्थवन्तः। ये दिवः पतित्वा curses कारणात् भूमौ पतिताः, तत्र स्नानं कृत्वा मलरहिताः अभवन्। तस्य जलस्य स्पर्शात् पापानि क्षालयित्वा, शुभत्वेन युक्ताः अभवन्। पुनः आकाशं प्रविश्य, स्वं लोकं प्राप्तवन्तः; जनाः तेन तेजस्विना जलेन प्रमुदिताः अभवन्। गङ्गायाः स्नानं कृत्वा, सर्वे शुद्धताम् आपन्नाः। भागीरथः राजर्षिः दिव्यरथं पुनरारूढः। स महाबलः राजा अग्रे गच्छति, गङ्गा तं पृष्ठतः अन्वगच्छत्। सर्वे देवाः, मुनयः, दैत्याः, दानवाः, राक्षसाश्च, गन्धर्वयक्षश्रेष्ठाः, किंनरमहानागाः, अप्सरसश्च, हे राम, भागीरथस्य रथं अन्वयुः। याः जलचराः, ताः गङ्गां तुष्टाः अन्वयुः; यत्र यत्र राजा भागीरथः ययौ, तत्र तत्र सा श्रीगङ्गा अपि ययौ। सा पापनाशिनी, नदीनां श्रेष्ठा, प्रस्थितवती। ततः जह्नोः यज्ञवाटे, तस्य महात्मनः अद्भुतयाजकस्य, गङ्गा तं यज्ञवाटं आप्लावयत्। तस्याः दुष्टचेष्टां विज्ञाय, जह्नुस्तस्याः कोपितः अभवत्। स सर्वां गङ्गां पिबन् अद्भुतं कर्म अकरोत्। तदा देवगन्धर्वमुनयः विस्मिताः अभवन्। ते महात्मानं जह्नुं नृपश्रेष्ठं पूजयित्वा, गङ्गां तस्य दुहितरं स्वीकरोतु इति प्रार्थयन्। तदा स प्रसन्नः तेजस्वी जह्नुः, तां श्रोत्राभ्यां विससर्ज। तस्मात् गङ्गा जह्नोः दुहिता इति ख्यातिः, सा जाह्नवीति अपि प्रसिद्धा। गङ्गा पुनः भागीरथस्य रथं अन्वगच्छत्, सा नदीनां श्रेष्ठा ततः समुद्रं प्राप्तवती। सा भागीरथस्य कर्मसिद्ध्यर्थं पातालं प्रविष्टा, भागीरथः राजर्षिः सावधानः गङ्गां नयन् ययौ।