त्रिजटा तु, समये सम्यक् उक्त्वा, स्वप्नं कथयति स्म। सा स्वप्ने दिव्यं दन्तैः निर्मितं विमानं व्योम्नि गच्छन्तं दृष्टवती। तत्र राघवः स्वेतमाल्यवस्त्रधारी, लक्ष्मणेन सह, सहस्राश्वयुक्तं विमानं आरोहति स्म। अद्य स्वप्ने अहं सीतां अपि दृष्टवती, या स्वेतवस्त्रधारिणी, समुद्रेण परिवृते शुभे श्वेतशैले स्थिताऽभवत्। सीता रामेण सह एकत्रिता, यथा तेजः सूर्येण; पुनः राघवः चतुर्दन्तमहागजः इव दृष्टः। लक्ष्मणेन सह पर्वतसन्निभः विमानं आरोहति स्म; तयोः तेजसा दीप्तिमन्तो सूर्यवत् स्फुरन्ति स्म। स्वेतमाल्यवस्त्रधारिणौ तौ जनकात्मजां समीपं आगच्छताम्; शैलशिखरे तत्र, व्योम्नि स्थितस्य गजस्य पुरतः— जनकी, पतिना आलिङ्गिता, तस्य स्कन्धे विश्राम्यति स्म; ततः, पतिस्कन्धात् उत्प्लुत्य, पद्मनयना— चन्द्रसूर्ययोः मुखे हस्ताभ्यां प्रक्षालयति स्म; तयोः राजकुमारयोः सह, उत्तमः गजः विस्तीर्णनेत्रया सीतया सह लङ्कायाः उपरि स्थितः। ककुत्स्थः स्वयम् सीतया सह, अष्टशुक्लवृषयुक्ते रथे, इह आगच्छति स्म। स्वेतमाल्यवस्त्रधारी लक्ष्मणेन सह आगच्छति स्म; अन्यत्र अहं सत्यवीर्यं रामं अपि दृष्टवती। महाबलः लक्ष्मणेन सीतया सह दिव्ये पुष्पके विमानं आरोहति स्म, सूर्यसन्निभः। उत्तरदिशं प्रेक्ष्य, श्रेष्ठः नरः प्रस्थितः; एवं स्वप्ने अहं रामं विष्णुसमवीर्यं दृष्टवती। लक्ष्मणेन सीतया सह तं दृष्टवती; रामः महातेजस्वी देवासुरैः न विजेयः। न राक्षसैः न अन्यैः, यथा दुष्टैः स्वर्गः न लभ्यते; रावणं अपि अहं दृष्टवती, मुण्डितशिरः तैलानुलिप्तः। रक्तवस्त्रधारी, मदोन्मत्तः, पानं कृत्वा, करवीरमाल्याभूषितः; अद्य रावणः पुष्पकात् भूमौ पतितः। स्त्रिया आकृष्टः, मुण्डितशिरा, कृष्णवस्त्रधारी, पुनः दृष्टः; गर्दभैः युक्ते रथे, रक्तमाल्यलेपितः। तैलपानं कृत्वा, हास्यं नृत्यं च, मोहितचित्तः, विक्षिप्तेन्द्रियः; शीघ्रं दक्षिणां दिशं गच्छति, गर्दभारूढः। पुनः अहं राक्षसाधिपं रावणं भूमौ पतितं, गर्दभेन त्रस्तं, विमूढं दृष्टवती। दुष्टदुर्गन्धयुक्तं नरकसदृशं तमः प्रविष्टः, मलमृदायुक्तं, तत्र रावणः शीघ्रं निमग्नः। दक्षिणदिशं गत्वा, मृदायुक्ते सरसि प्रविष्टः; रक्तवस्त्रधारिण्या स्त्रिया दशग्रीवं ग्रीवायां बद्धम्। काली, मृदलेपिता, दक्षिणदिशं तं आकर्षति स्म; तत्र अहं महाबलिनं कुम्भकर्णं अपि दृष्टवती। रावणस्य सर्वपुत्राः तैलानुलिप्तशिरसः उपस्थिताः; दशग्रीवः वराहारूढः, इन्द्रजित् शिशुमारारूढः। कुम्भकर्णः ऊष्ट्रारूढः दक्षिणदिशं गच्छति; तत्र अहं एकमेकं विभीषणं श्वेतछत्रधारिणं दृष्टवती। सः स्वेतमाल्यवस्त्रधारी, श्वेतगन्धलेपितः, शङ्खदुन्दुभिनादैः, नृत्यगीतैः च शोभितः। दिव्यं पर्वतसन्निभं चतुर्दन्तगजं आरोहति स्म, तस्य गर्जनं मेघनिनादसदृशम्; तत्र विभीषणः उपविष्टः। चत्वारः मन्त्रिणः तं आकाशमार्गे अनुगच्छन्ति स्म। महासभा अभवत्, गीतवाद्यनादैः प्रतिश्रुत्य; राक्षसाः रक्तमाल्यवस्त्रधारिणः रुधिरपानं कृत्वा। सुन्दर्या लङ्कापुरी अश्वरथगजरम्या, समुद्रे पतिता दृष्टा, तस्य शिखरद्वाराणि भग्नानि। रावणरक्षितां लङ्कां स्वप्ने दृष्टवती, रामस्य शीघ्रदूतवानरः ताम् दग्धवान्। तैलपानं कृत्वा, मदोन्मत्ताः, उच्चैः हास्यं कुर्वन्त्यः, लङ्कायां सर्वा राक्षसी, भस्मगौरवर्णाः दृष्टाः। एते, कुम्भकर्णाद्याः प्रमुखराक्षसाः, रक्तवस्त्रधारिणः, गोमयसरसि प्रविष्टाः। गच्छत, स्वयम् पश्यत—राघवः सीतां प्राप्स्यति; सः कोपपूर्णः राक्षसैः सह वः विनाशयिष्यति। सः न सहिष्यति, वनवासप्रियायाः, प्रियायाः, तस्य धर्मपत्नीस्य, अवमानं वा उपरोधं वा। त्यज्यतां कठोरवाक्यं; सौम्यं वचनं एव भाष्यताम्। वैदेहीं याचामः—एषा मम रोचते। यस्यान्यः स्वप्नः एवं दृश्यते, दुःखिता अपि, सा बहुदुःखात् विमुक्ता, प्रियं प्राप्स्यति। अपमानिता अपि, याच्यताम्, राक्षस्यः—विस्तरः वार्ता किम्? राघवात् भयं राक्षसाः प्राप्तवन्तः। मैथिली, जनकनन्दिनी, नम्रतया सुगमं तुष्ट्यति; सा एव राक्षसीः महाभयात् रक्षitum् पर्याप्ता। अत्र, विशालनेत्रायाः स्त्रियाः, मम न किञ्चित् दोषं दृश्यते, नाङ्गेषु लघुचिह्नम् अपि। छायायाम् एव किञ्चित् दोषः सन्देह्यते; दुःखम् आगतम् अस्यै देव्यै, या आकाशमार्गे आगता, यद्यपि दुःखयोग्या नास्ति। अद्य वैदेह्याः कार्यसिद्धिः समीपं आगता, राक्षसाधिपस्य विनाशः, राघवस्य जयः च।