यदा सगरः कालधर्मानुसारं प्रयातः, तदा जनाः धर्मात्मानं अंशुमन्तं राजानं चक्रुः। स अंशुमान् महात्मा बभूव, तस्य प्रसिद्धः पुत्रो दिलीपः नामाभूत्। स राजा अंशुमान् राज्यं दिलीपाय समर्प्य, हिमालयस्य रम्ये शिखरे घोराणि तपांसि अकरोत्। महायशाः स राजा मुनिवने द्वात्रिंशत्सहस्रवर्षाणि वसन्, स्वेन तपसा स्वर्गं जगाम। दिलीपः तु महातेजाः, पितामहानां विनाशं श्रुत्वा शोकाभिभूतः, न किञ्चिद् निर्णेतुं शक्तः। कथं गङ्गावतरणं स्यात्? कथं तेषां जलकर्म सम्पद्येत? कथं वा तान् मोचयेयम्? इति सः चिन्तयन् स्थितः। एवं सदा चिन्तयतः, संयतः धर्मनिष्ठस्य, भगीरथः नाम पुत्रः जातः, स धर्मात्मा महात्मा च। दिलीपः महातेजाः बहूनि यज्ञानि अकरोत्; त्रिंशत्सहस्रवर्षाणि राज्यं चकार। स तु तेषां मोक्षे न निर्णयं प्राप्य, व्याधिना पीडितः, कालधर्मानुसारं प्रययौ। स राजा स्वेन पुण्येन इन्द्रलोकं गतः, भगीरथं पुत्रं राज्याभिषेचयामास। भगीरथः तु राजर्षिः धर्मात्मा च, सुतकामः प्रजाकामश्च, सन्तानाभिलाषी बभूव। सः राज्यं मन्त्रिभ्यः समर्प्य, गङ्गावतरणे धृतचित्तः, गोकर्णे दीर्घं तपः अकरोत्। स उर्ध्वबाहुः पञ्चतपश्चरन्, मासोपवासेन वर्तमानेन्द्रियः, सहस्रवर्षाणि कठोरं तपः अकरोत्। यदा तस्य महात्मनः तपः समाप्तम्, तदा प्रसन्नः भगवाञ्छ्रीब्रह्मा, प्रजापतिः, सर्वभूताधिपः, तं नृपं अब्रवीत्— "भगीरथ, अहं तव तपसा तुष्टः। वरं वृणुष्व।" तदा भगीरथः कृताञ्जलिः, तेजस्वी महाबाहुः, सर्वलोकपितामहम् उवाच— "यदि भगवाञ्श्याम् उपपन्नः, यदि मम तपः सफलम्, सगरपुत्राणां मया जलं सम्प्राप्यताम्। येषां गङ्गाजलैः अस्थीनि सिक्तानि, ते स्वर्गं गच्छन्तु पितृभिः सह। एषा मे वंशस्य कृते प्रार्थना, मा नः वंशः विनश्येत्, एषः उत्तमः वरः मे इक्ष्वाकुवंशे प्रदीयताम्।" तदा सर्वलोकपितामाहः नृपं शुभानि मधुराणि वचनानि अब्रवीत्— "महान् एषः तव अभिलाषः, भगीरथ महाबाहो, तथा भवतु, इक्ष्वाकुवंशवर्धन। एषा हिमालयस्य ज्येष्ठा दुहिता गङ्गा धार्या, तत्र हरः स्थाप्यः। पृथिवी गङ्गायाः पतनं न सोढुं शक्नोति; त्रिशूलधारिणः शिवस्य ऋते कोऽपि धारयितुं न शक्यः।" इत्युक्त्वा, स ब्रह्मा गङ्गां च सम्बोध्य, सर्वैः देवैः मरुद्गणैः सह स्वं लोकं गतः। ततः भगीरथः भूमौ अङ्गुष्ठं निहत्य, संवत्सरमेकं पूजां चकार। संवत्सरस्य समाप्तौ, सर्वभूताधिपः उमापतिः, पशुपतिः, नृपं उवाच— "अहं तव तुष्टः, वरेण्य, तव प्रीत्यर्थं करिष्यामि। गिरीन्द्रदुहितरं शिरसि धारयिष्यामि।" ततः हिमवतः ज्येष्ठा दुहिता, सर्वलोकपूजिता, अतिविस्तीर्णरूपा, दुर्निवारवेगा अभवत्। सा गङ्गा दिवः पतित्वा, शिवस्य शिरसि न्यपतत्; सा देवी गङ्गा दुर्निवारणी मार्गं विचिन्तयामास। सा गङ्गा वेगेन शिवं गृहीत्वा अधः लोकं प्रविष्टवती, तस्याः गर्वं विज्ञाय, भगवाञ्छिवः कोपं चकार। त्रिनेत्रधारी सः तां निगूढुं संकल्प्य, रुद्रस्य शिरसि तां अपातयत्। शिवस्य जटाजूटगह्वरे, यः हिमालयसदृशः, सा गङ्गा पृथिवीं गन्तुं न शशाक। सा तु जटाजूटात् निर्गमं न प्राप्य, तत्रैव वर्षाणि बहूनि विचचार। तत्र पुनः, परमं तपः कुर्वाणः कश्चित् तां ददर्श, तया च स तुष्टः। ततः हरः गङ्गां बिन्दुसरःसरोवरं प्रति मुमोच; तस्या मुक्तायाः सप्त धारा अभवन्। तासु, ह्लादिनी, पावनी, नलिनी—एता शिवस्य शुभधाराः पूर्वदिशं जग्मुः। शुचक्षुः, सीता, सिन्धुश्च—एता पश्चिमदिशं गताः। सप्तमी तु भगीरथस्य रथं अन्वगच्छत्; भगीरथः राजर्षिः दिव्यं यानं आरुह्य अग्रे प्रययौ।