सीता, रावणेन हृतापि, दुःखसन्तप्ता तत्र राक्षसीसमूहस्य मध्ये स्थित्वा, स्वकथां अव्यक्तस्नेहेन प्रकटयति। यदा अहं रावणेन अपहृता, तदा गृध्रराजः अपि, मम हरणं ज्ञात्वा, राघवाय निवेदितुम् उद्यतः, युद्धे रावणेन हतः। वृद्धः जटायुः तदा महद् कर्म अकरोत्, रावणं समासाद्य, मम निमित्तं तं हन्तुम् उद्यतः, दृढं स्थित्वा। यदि राघवः जानाति अहं अत्र अस्मि, तदा कोपितः, तीर्य राक्षसान् शरेण जगतः मुक्तिं कुर्यात्। सः लङ्कापुरं दहेत्, महोदधिं अपि दहेत्, निन्दितं रावणं कीर्तिं नाम च विनाशयेत्। राक्षसीपतिस्य निधनानन्तरं, यथा अहं शोकसन्तप्ता रोदामि, तथा सर्वगृहे राक्षसीः रोदिष्यन्ति, नात्र संशयः। राघवः लक्ष्मणेन सह लङ्कां अन्वेष्य, तं नाशयेत्; तयोः दृष्टः शत्रुः क्षणमपि न जीवेत्। शीघ्रं लङ्कापुरं श्मशानसदृशं भविष्यति, मार्गाः धूमेन व्याप्ताः, गृध्रवृत्तेषु विच्छिन्नाः। शीघ्रं अहं अभिलषितं फलम् प्राप्तुम् इच्छामि; मम गमनं दुःसाध्यं, सर्वेषां च विपर्ययः समीपः। निश्चितं, पापकर्मा रावणः राक्षसाधिपः यदा हन्यते, दुराराध्या लङ्का विधवावद् शुष्यति। लङ्का, यत्र उत्सवाः अभवत्, राक्षसैः पूर्णा, विधवावद् दुःखिता भविष्यति। शीघ्रं अहं सर्वगृहे राक्षसीकन्यायाः विलापं श्रोष्यामि, शोकसन्तप्ताः। लङ्का तमसा आच्छन्ना, दीप्तिः नष्टा, अग्रराक्षसाः हताः, रामशरेण दग्धा भविष्यति। यदि स वीरः रामः, रक्तलोचनः, जानाति अहं राक्षसगृहे वसामि, किम् नु भवेत्। परन्तु, क्रूरः रावणः यः कालः मम नियोजितः, सः आगतः। पापकर्मणः रावणस्य मम मृत्युः समीपः; रात्रिचराः धर्मं न जानन्ति। अधर्मात् महद् आपद् उत्पन्ना; मांसभक्षका राक्षसाः धर्मं न वेदन्ति। निश्चितं, राक्षसः मां प्रातःभोजनाय नियुक्तवान्; प्रियदर्शनात् विहीनां कथं सहिष्ये। शोकातुरां, रामस्य रक्तलोचनस्य दर्शनं न शक्नुवतीं, शीघ्रं वैवस्वतं देवम् द्रक्ष्यामि, पतिसंयोगात् विहीनां। यदि रामः, भरतस्य ज्येष्ठः भ्राता, न जानाति अहं जीवामि, तदा रामः लक्ष्मणः च जानन्ति अपि, मां अन्वेष्टुं भूमौ न यत्नं कुर्यात्। निश्चितं, मम शोकात्, स वीरः लक्ष्मणस्य ज्येष्ठः भ्राता, भूमौ देहम् त्यक्त्वा, दिव्यलोकं गतः। धन्याः देवाः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, महर्षयः, ये मम वीरं रामं, पद्मनेत्रं, पश्यन्ति। अथवा, तस्मात् बुद्धिमतः धर्मात्मनः रामस्य, मयि भार्यायां, प्रयोजनं नास्ति। दृश्ये हर्षः, अदृश्ये मित्रता नास्ति; कृतघ्नाः नाशयन्ति, रामः तु न नाशयेत्। किम् गुणहीना अहं, वा भाग्यनाशः, यत् अहं सीता, श्रेष्ठा, रामात् विभक्ता। महात्मनः रामस्य वियोगे जीवितं न श्रेयः; धर्मशीलस्य, वीरस्य, शत्रुनाशिनः। अथवा, शस्त्रं निक्षिप्य, तौ भ्रातरौ, पुरुषश्रेष्ठौ, वनं गत्वा, मूलफलैः जीवन्ति। अथवा, रामः लक्ष्मणः च, वीर्यशाली भ्रातरौ, रावणेन पापकर्मणा कपटेन हतौ। तस्मिन्काले, सर्वथा मरणम् इच्छामि; यद्यपि मृत्युः नियोजितः, दुःखात् मां न मोचयति। सत्यं, धन्याः महात्मनः, सत्यनिष्ठाः ऋषयः, जितेन्द्रियाः, भाग्यशाली, येषां न प्रियं न अप्रियं। प्रियात् दुःखम् जायते, अप्रियात् अधिकम्; तान् महात्मानः न स्पृशति, तेषां नमः। एवं प्रियेन रामेण, आत्मविदा, परित्यक्ता, पापकर्मणः रावणस्य वशे जीवितं त्यजामि। एवं कथयन्ती सीता, राक्षसीभिः श्रूयमाणा, रावणस्य समीपं गत्वा, किञ्चिद् क्रोधेन, ताः राक्षसीः रावणाय निवेदयन्ति। ततः, सीताम् उपगम्य, भीषणरूपाः राक्षसीः, पुनः दुष्टभावेन, कठोरं वचनं तस्यै भाषन्ते। अद्य, हे दुश्चरिता सीते, राक्षसीः तव मांसं यथेष्टं खादिष्यन्ति। सीतायाः तैः क्रूराभिः राक्षसीभिः धम्यमानायाः, वृद्धा राक्षसी त्रिजटा, जागृतबुद्धिः, इदं वचनं अब्रवीत् – "क्रूराः, स्वमांसं खादत; सीतां जनकसुतां, दशरथस्य स्नुषां, न खादिष्यथ। अद्य अहं भीषणं स्वप्नं दृष्टवती, राक्षसविनाशाय, तस्याः पतिसुखाय, रोमाञ्चकारीम्।" एवं त्रिजटया उक्ताः, राक्षसीः क्रोधात् भयात् च, त्रिजटां प्रति इदं वचनं ऊचुः – "यद् स्वप्नं अद्य रात्रौ दृष्टवती, तत् वद; राक्षसीमुखात् उक्तं वचनम् श्रोतुम् इच्छामः।