ततः स अंशुमान्, सर्वं यथावृत्तं सुवर्णस्य वचनानि च सम्यक् निवेद्य, दीक्षितं राजानं समुपेत्य निवेदयामास। तस्य तु भीषणानि तानि वाक्यानि श्रुत्वा, सगरः राजर्षिः विधिवत् सर्वकर्माणि सम्पाद्य यज्ञं समाप्य स्वपुरं प्रतिपेदे; गङ्गावतरणस्य तु उपायं न प्राप। उपायं न लब्ध्वा, स महातेजाः सगरो राजा त्रिंशल्लक्षवर्षपर्यन्तं राज्यं कृत्वा, कालधर्मानुसारं दिवं ययौ। सगरस्य दिवंगमने, जनाः धर्मात्मानम् अंशुमन्तं नृपमभ्यषिञ्चन्। स च महात्मा अंशुमान्, यस्य सुप्रसिद्धः पुत्रो दिलीपः आसीत्। अंशुमान् स्वं राज्यं दिलीपाय समर्प्य, हिमवत्प्रस्थे घोरं तपः समारब्धवान्। स तु महायशाः राजा, मुनिवने द्वात्रिंशल्लक्षवर्षाणि वासं कृत्वा, तपसा समृद्धः स्वर्गं जगाम। दिलीपः तु महातेजाः, पितृणां विनाशं श्रुत्वा शोकेन पीडितः, उपायं न चिन्तयामास—कथं गङ्गावतरणं स्यात्? कथं तेषां जलकृत्यं सम्पद्येत? कथं तान् उद्धरेयं? इति स निरन्तरं चिन्तयन्, नियमवान् धर्मनिष्ठश्च, भगीरथनामानं परमधार्मिकं पुत्रं प्राप्तवान्। दिलीपः महातेजाः, बहून् यज्ञान् कृत्वा, त्रिंशल्लक्षवर्षाणि राज्यं कृत्वा, तेषां मोक्षस्य उपायं न लब्ध्वा, रोगेण पीडितः, कालधर्मानुसारं दिवं ययौ। स राजा स्वीयेन पुण्येन इन्द्रलोकं गतः, भगीरथं पुत्रं राज्येऽभिषिच्य। भगीरथः तु धर्मात्मा राजर्षिः, सुतकामः प्रजाकामश्च, पुत्राभावेन दुःखितः, राज्यं मन्त्रिभ्यः समर्प्य, गङ्गावतरणे धृतचित्तः, गोकर्णे दीर्घं तपः समारब्धवान्। स पञ्चतपः, मासोपवासेन, जितेन्द्रियः, सहस्रवर्षाणि घोरं तपः कृतवान्। तस्य महात्मनः भगीरथस्य तपसा तुष्टः भगवाञ्छ्रीब्रह्मा, प्रजापतिः, समागत्य प्रीत्या वचनं प्रोवाच—"राजन् भगीरथ, तव तपसा तुष्टोऽस्मि, वरं वृणीष्व।" तदा भगीरथः कृताञ्जलिः ब्रह्माणं प्राञ्जलिरुवाच—"यदि भगवन् मयि प्रसन्नः, यदि मे तपः सफलं, सगरस्य सर्वे पुत्राः मया जलं प्राप्नुयुः। येषां गङ्गाजलेन भस्म स्निग्धं स्यात्, ते पितरः स्वर्गं यान्तु। अहं कुलस्य हितार्थं एष वरं याचे, मा नः वंशः नश्येत्, इक्ष्वाकुवंशेऽयं परमः वरः मम दत्तः स्यात्।" ततः ब्रह्मा भगीरथं मधुरं वचनं उवाच—"महानयं तवाभिलाषः, भगीरथ, इक्ष्वाकुवंशवर्धन, अस्तु ते, शुभं भवतु। एषा हिमवत्पुत्री गङ्गा धार्या, तत्र हरः नियोज्यः। पृथिवी गङ्गावतरणं न सहते, शूलपाणिं विना अन्यं न पश्यामि यो धारयेत्।" इत्युक्त्वा ब्रह्मा गङ्गां च राजानं च संबोध्य, सर्वैः देवैः मरुद्गणैश्च सह स्वं लोकं जगाम। ततः भगीरथः, देवाधिपतेः प्रस्थिते, भूमौ अङ्गुष्ठं निहत्य संवत्सरमेकं पूजां कृतवान्। संवत्सरान्ते, सर्वभूताधिपः उमापतिः पशुपतिः भगीरथं वाक्यमुवाच—"राजन्, तव तपसा तुष्टोऽस्मि, यद्वाञ्छसि तत्करिष्यामि, हिमवत्पुत्रीं शिरसि धारयिष्यामि।" तदा गङ्गा, सर्वलोकसम्मिता, महद्रूपं महावेगं च धारयित्वा, दिवः शिवस्य शिरसि अपतत्। सा दुर्धर्षा गङ्गा, मार्गं चिन्तयन्ती, शिवं समाश्रित्य, तस्य जटासु जगाम। तस्यां गर्वं विज्ञाय, हरः कोपितः सञ्जातः। तदाऽत्रिनेत्रः तां निगूढुं चक्रे, सा पुण्या नदी रुद्रस्य शिरसि पतिता। शिवस्य जटाजूटगह्वरे, हिमवत्सदृशे, सा गङ्गा बहून् वर्षाणि विचचार, पृथिवीं न प्राप्तुमशक्नोत्। तत्रैव जटासु निर्गमनमार्गं न प्राप्य, सा देवी दीर्घकालं वसन्ती विचरन्ती स्थित्वा, गङ्गावतरणस्य मार्गं प्रतीक्षमाणा।