राक्षसीः सीताम् अभ्यधायुः, “सुन्दरी, त्वं तं मानुषं रामं काङ्क्षसि, यस्य राज्यं नष्टम्, यस्य कार्याणि विफलानि, यो निरुत्साहः, हे निष्कलङ्के।” इति। तासां वचः श्रुत्वा, पद्मपत्रनयनाभिः सीता, अश्रुपूर्णलोचना, इदं मधुरं वचनम् उवाच— “यद् अशुभं वचनं यूयं समवदध्वं, तद् पापं मम मनसि न तिष्ठति। न हि मानुषी राक्षसस्य भार्या भवितुम् अर्हति; इच्छथ यदि, खादत माम्, न तु वः वचनं करिष्यामि। मम पतिर् अपि दीनः, राज्यहीनः वा, स एव मम स्वामी; अहम् अपि सदा तस्मै पतिव्रता, यथा सुवर्चला सूर्याय। यथा महाभाग्या शची इन्द्राय, अरुन्धती वसिष्ठाय, रोहिणी शशिने च, तथा। यथा लोपामुद्रा अगस्त्याय, सुकन्या च्यवनाय, सावित्री सत्यवते, श्रीमती कपिलाय। यथा मदयन्ती सौदासाय, केशिनी सगराय, दमयन्ती नलाय, भीमी स्वपत्ये। एवं अहम् अपि रामाय, इक्ष्वाकुवृषभाय, पतिव्रता।“ सीतायाः वचः श्रुत्वा, राक्षसीः रावणस्य प्रेरणया क्रुद्धाः, ताम् उग्रं वचनैः भर्त्सयितुम् आरब्धाः। तदा हनूमान्, शिंशपावृक्षे निह्नुतः तिष्ठन्, तासां राक्षसीनां सीताभ Threatening इति वचांसि शुश्राव। ताः सर्वतः क्रुद्धाः, दीर्घज्वलद् दंष्ट्राभिः जिह्वाम् लिलिह्य, कम्पमानां सीतां अभिदुद्रुवुः। तीक्ष्णैः परशुभिः गृहीत्वा, महाक्रोधात् अब्रुवन्— “रावणः राक्षसेश्वरः, अस्याः पतिर् न योग्यः।” सा महाभगा जनकात्मजा, भीषणाभिः राक्षसीभिः भीषिता, अश्रूणि प्रमृज्य, शिंशपावृक्षस्य समीपम् उपजगाम। तत्र राक्षसीभिः परिवृता, दुःखार्ता, मलिनाम्बरा, कृशा, सीता, शिंशपायाः अधः स्थित्वा रुदन्ती दृष्टा। ताः भीषणाः राक्षस्यः सर्वतः सीतां तर्जयन्त्यः स्थिताः। तदा विनता नाम राक्षसी, भीमदर्शना, विकृतानना, स्फुटपयोदराः, कोपेन अब्रवीत्— “सीते, तव पत्युः स्नेहः यावत् पर्याप्तः; सर्वत्र हि अतिक्रान्तिः अनर्थाय भवति। अहम् तृप्ता; शुभं ते अस्तु। मानुषमार्गः पूर्णः; अधुना, मैथिलि, यथोचितं मम वचः कुरु, हिताय। रावणं पतिं कुरु, राक्षसेन्द्रं, बलिनं, इन्द्रवत् प्रवर्धमानम्। दिव्यगन्धैः दिव्याभरणैः भूषिता, अद्य प्रभृति सर्वलोकस्य स्वामिनी भव। यथा स्वाहा अग्नये, शची चन्द्राय, तथा त्वं रावणाय; किं ते रामेण, दुर्भगे, मृतप्रायस्य?” यदि मम वचनं न करोषि, तर्हि अद्यैव त्वां सर्वाः खादिष्यामः। अथ विकटा नाम राक्षसी, स्फुटस्तन्या, कोपात् सीतां मुष्टिं प्रोत्क्षिप्य तर्जयामास। “बहून्यनुचितानि वचनानि त्वत्तः सहिष्णवः स्म, दयया सौम्यया च, यद्यपि त्वं दुष्टबुद्धिः। न त्वं समये हितं वचनं शृणोषि; दुस्तरं सागरं त्वया अतिक्रान्तम्। रावणस्य भीमगृहं प्रविष्टा, रावणगृहे रक्षिता असि। नापि पुरन्दरः त्वां रक्षेत्; मम वचनं शृणु, हिताय वदामि। पर्याप्तं रोधनम्; व्यर्थं शोकं त्यज; हर्षं सुखं च अन्विष्य, नित्यदुःखं विसृज। राक्षसेन्द्रेण यथेष्टं रमस्व; स्त्रियः हि यौवनं क्षणिकम्। सुखानि भुङ्क्ष्व, यावत् कालः; रम्याणि उद्यानानि, पर्वतानि च तव। राक्षसेन्द्रेण सह विचर, मदननयने; सहस्राणि स्त्रियः तव आज्ञायाः भविष्यन्ति। रावणं पतिं कुरु, राक्षसेन्द्रं; अथ चेद्, मैथिलि, ते हृदयम् उद्धृत्य खादिष्यामि। यदि यथोक्तं न करोषि, तर्हि चण्डोदरी नाम राक्षसी—” सा महाशूलं प्रगृह्य, इदं वचनम् अब्रवीत्— “मृगनयनेयं, कम्पितस्तन्या, रावणेन हृता दृष्ट्वा, मम कोपः जातः; अस्या जठरं, प्लीहं, हृदयं, सर्वाणि अङ्गानि खादितुम् इच्छामि। मम मनः अस्या अङ्गानि, शिरः च खादितुम् इच्छति।” ततः प्रघासा नाम राक्षसी अब्रवीत्— “एनां क्रूरां गलं घर्षयाम; किम् विलम्ब्यते? ततः नृपाय निवेदयाम, इयं मानुषी हता इति। संदेहः नास्ति; सः वक्ष्यति— खादतैनाम्।” ततः अजामुखी नाम राक्षसी उवाच— “छित्वा एनां, सर्वेभ्यः समं विभागयाम; विवादः मम न रोचते। शीघ्रं पानं, विविधानि माल्यानि आनयत।” एवम् शूर्पणखा नाम राक्षसी अपि तत्र वचनम् उवाच।